मलीन !

............................
मलीन !
............................

प्रश्न आले पुन्हा नवीन किती !
उत्तरे कालचीच दीन किती !

ग्रासले जन्म, जन्म दुःखांनी....
द्यायचे घास आणखीन किती ?

जो म्हणाला चिडून नीच तुला....
तो निघाला स्वतःच हीन किती !
 
हात फैलाव तू तुझे दोन्ही...
शेवटी पाहिजे जमीन किती ?

या घरांची विशेषणे लाखो ...
देखणी, मस्त, छानबीन किती !

बंगले बंगल्यांवरी बांधा...
लागती एक...दोन...तीन ? किती ? ?

शांत पाहून सोसणे माझे...
दुःख झाले मवाळ, लीन किती !

का विचारू तुलाच मी हेही...?
मी असावे तुझ्या अधीन किती ?

भेटलो आज खूप वर्षांनी....
बोललो आणि अर्थहीन किती !! 

जो नको तो विचार मी केला...
वाटले मग मला मलीन किती !

-  प्रदीप कुलकर्णी