गझल

चांदणी, चंचला, कामिनी, सुंदरा, मोहिनी, अप्सरा, कोण आहेस तू
बोलणे शृंखला, पाहणे पिंजरा, हासणे भोवरा, कोण आहेस तू

का तुला पाहिले की मला वाटतो एवढा आसरा, कोण आहेस तू
का तुझ्यावाचुनी जीव होतो असा घाबरा घाबरा , कोण आहेस तू

का तुझे नाव ओठांवरी सजवुनी, येत असते कुणी जात असते

वाहते का ? हवाच आहे की !
उंच उडतो ? फुगाच आहे की !

मी तुझ्यासारखाच आहे की
मी तुझा आरसाच आहे की

काय सांगू तरी तुला आता ?
सर्व काही पताच आहे की !

बनचुका तू नि बनचुका मीही
काळही बनचुकाच आहे की !

श्वास घेऊन पाहतो आहे;
भास

--------------------------------------

घराला राहिले आता कुठे घर
स्वत:चे गाव सोडुन चालले घर

असे कित्येक जागी वाटते की
इथे नक्कीच नाही आपले घर

कसे माझ्याघरी पोचायचे मी
असे रस्त्यात जर आले तुझे घर

मिळाला फक्त दर्जा 'बायको'चा
तिला सोडून यावे लागले घर

विकत घेऊन आलो एक जागा
विकावे लागले आहे जुने घर

सुखान्त गोष्टी रोज नव्या मी जुळवत बसतो
एक उदासी रोज रोज ओलांडत बसतो

`असेच होइल' घालताच समजूत मनाची
मी सुध्दा मग `तसेच होइल' समजत बसतो

देणे असते अखेर या डोळ्यांचे काही
मी काही स्वप्नांच्या नुसता सोबत बसतो

कुठेतरी असणार रात्र.. तुटणारा तारा
दिवसासुध्दा मनात काही बोलत बसतो

चित्रामधले घर एखादे

आज नयनी पुन्हा जागली आसवे
भंगली शांतता वाजली आसवे

लोक जातात नयनांवरी कोरड्या
हाय दिसती कुठे आतली आसवे

तू जरी धाडले शुद्ध हासू मला
पोचता पोचता जाहली आसवे

आठवांच्या तुझ्या या वरातीमधे
वेदना प्राशुनी नाचली आसवे

जाहलो मी अता आसवांची कबर
मी मला खोडुनी गाडली आसवे

ही गझलही नसे ही

कसे मानू तुला माझा जरासा भासही नाही
तुझ्या डोळ्यात हलकासा तसा आभासही नाही

कशाला जीर्ण स्वप्नांचे मनोरे मी उभारावे
अशासाठी जवळ केले तुझे ते भासही नाही

कधीपासून स्वप्नांच्या महाली मी उभा आहे
हरवली वाट तू कोठे, वळ्ण रस्त्यासही नाही

कशी गीते मला प्रेमळ सुचावी सांग तू आता
पुरेसा लाभला तेव्हा

मी जरी  हे बोलण्याचे टाळले होते
आसवांनी मौन कोठे पाळले होते

बोलताना ती जराशी हासली तेव्हा
मी उगाचच अर्थ सारे चाळले होते

दुःख ही येथे खरे मज भेटले नाही
भास हे नुसतेच मी कवटाळले होते

मोजताना घाव माझे आज ही चुकले
आठवेना नाव कुठले गाळले होते

ओळखीचा वाटतो ना चेहरा माझा
ओळखीचे घाव सारे वाळले

उगाच काही क्षण हे करती अस्वस्थ
रित्या मनाला येते भरती अस्वस्थ

हले पिसारा सखये तुझिया केसांचा
उठे शहारा शरिरावरती अस्वस्थ

अजून जागर भवती घुमतो स्वप्नांचा
कितीक रात्री माझ्या सरती अस्वस्थ

इथे फुलांना ओझे छळते बहरांचे
खुळ्या दवाचे सलही ठरती अस्वस्थ

पहाटवेळी सलतो वारा अंगाशी  -
झरे सुखांचे हृदयी झरती अस्वस्थ

कुठे

ही सरिता रुसली आज किनाऱ्यावरती...

ही सरिता रुसली आज किनाऱ्यावरती
तू सदा कोरडा, मलाच नेहमी भरती

घडविण्यास पाषाणाची ललाटरेषा,
ह्या अनंत धारा अखंड त्यावर झरती

ते तारु बुडुनी अनेक वर्षे झाली,
पण हृदये त्यातिल अजुन जळावर तरती

रे सुटला कोठे छंद पंडु-पुत्रांचा,
द्यूतात आजही पांचालीला हरती

क्षितिजावर भास्कर जळास चुंबुन