दाही दिशा हिंडून मी आलो तुझ्या दारी पुन्हा !
जाऊन मी जाऊ कुठे, तू सांग, माघारी पुन्हा ?
साऱ्याच पापांची अता शिक्षा मला घाऊक दे...
फेरी नको लादू नवी...लादू नको वारी पुन्हा !
ऐकून आधी घेतली...समजून घेऊ दे अता...
तू सांग संकोचाविना घडलीं कथा सारी पुन्हा !
टीकेस घाबरतोस का...? निंदेमुळे खचतोस का...?
तू धीर गोळा कर जरा...ठरशील तू भारी पुन्हा !
मज शब्द हे काही पुन्हा मोहात पाडू पाहती...
संन्यस्त मी...! कविते मला केलेस संसारी पुन्हा !
करतोस तू उपकारही...देतोस वर जाणीवही...
मिंधा तुझा आहेच मी...! आहेच आभारी पुन्हा !
पाडाव माझा होउनी कित्येक वर्षे लोटली...
माझ्यावरी केलीस तू का ही नवी स्वारी पुन्हा ?
फुटतो जरी डोळा तरी मरतात शुक्राचार्य का ?
बसती नव्या काळातही अडवून हे झारी पुन्हा !
गेला उजाळा तो कुठे, इतक्यात मी जो पाहिला...
माझ्यापुढे आली कशी ही वाट अंधारी पुन्हा ?
झोळी पुन्हा हातात ही...? हाळी पुन्हा ओठांवरी...
नशिबात माझ्या शेवटी ही तीच लाचारी पुन्हा !
'आईस का तू लाजशी...? मुकशील प्राणांना अरे...!'
दुर्योधनाला सांगते विनवून गांधारी पुन्हा!!
डोके कशाला खाजवा...? मेंदू कशाला चालवा...?
बोलेल जो आधी कुणी, त्याचीच ओढा री पुन्हा!!
- प्रदीप कुलकर्णी
- प्रतिसाद देण्यासाठी येण्याची नोंद करा