जीवनाची सर्व पाने काय सोनेरीच होती ?
सारखी तेजाळणारी ओळ एखादीच होती !
गझल
जगावर राज्य करतो मी प्रजा सांभाळतो आहे
स्वतःला भेटण्याचे मात्र थोडे टाळतो आहे
किती सामर्थ्य माझे माहिती नाही मला सुद्धा
सहज एका अशक्ताला कधीचा पाळतो आहे
जिथे पाऊल टाकावे तिरस्कारात पडते ते
कधी रस्ता, कधी मी पावले न्याहाळतो आहे
इथे ही जिंदगी बोलायला सुद्धा महागे अन
क्रियेविण लांबवर मृत्यू उगा
असे कसे ते मधेच घडते? दोष असावा काही बाही
आत्ता वाटे 'शायर आहे' आत्ता वाटे नाही नाही
करा पसारे, असे करा पण, देवा स्वतःसही समजावे
मानव म्हणतो अर्थ असा अन तुम्ही म्हणावे "नाही काही?"
'लिहीत नाही नशीब जोवर देव आमचे' सुखात आम्ही
सुचले त्याला लिहायचे की सुरू आमचे " त्राहि
पक्का मी शेंदाड शिपाई! कधीतरी पण घडते काही
बाहुंमध्ये आणि जरासे; जरासेच फुरफुरते काही
कुणास कळतो सर्व पसारा? तरी शहाणा त्यास म्हणावे -
ज्याला कळते - सगळे त्याच्या कळण्यासाठी नसते काही
लिहीत नाही जेव्हा माझे चार दिवस ते सुखात जाती
हाय पुन्हा मग दिसते काही, स्मरते काही... सुचते काही!
रोज
शब्द काही भावलेले
वेदनांनी चावलेले
रोप तू का जाळले ते ?
सोबतीने लावलेले
तव सयींचे खेळ इवल्या
या मनी ना मावलेले
एक अलबम दावतो मज
क्षण सुखाचे गावलेले
आज ठरले ते शहाणे
काल वेडे धावलेले
चेंगरूनी गाव मेले
देव नाही पावलेले
राज करती षंढ, ज्याने
दहशतींचे फावलेले
जेवढे आले बघाया
वाटले ते कावलेले
सोबती सारे किती, मोजले का तू कधी ?
मोसमी वारे किती, मोजले का तू कधी ?
भांडणे रुसणे तुझे अन मनवणे ते तिचे
रे, अरे, कारे किती, मोजले का तू कधी ?
पाहता तव यातना, आसवे ढाळी कुणी
त्यातले खारे किती, मोजले का तू कधी ?
भाषणे ऐकावया लाख जमले
=================
जुळा ध्यास आहे तुलाही, मलाही
तरी त्रास आहे तुलाही, मलाही..
कसे ओळखावे तुला मी, मला तू..
व्यथा खास आहे, तुलाही, मलाही
अताशा मिठीही अशी वाटते की,
गळा फास आहे तुलाही, मलाही..
जुन्या लालसेचा विझेना निखारा,
नवी आस आहे तुलाही, मलाही..
तशी एक आहे व्यथा सारखीशी,
म्हणायास आहे, तुला- ही
हा जन्म कासवासारखा गेला हळूहळू
माणूस जन्मल्यापासुनी मेला हळूहळू
आता वयामुळे गाठणे ना शक्य रे मना
वेगामधे गुरू चालला चेला हळूहळू
ना भाव तीस जखमांमुळे विस्तीर्णशी जरी
जागा मनातली मुफ्त ही रेला हळूहळू
बेचैन होत येई जरी काही न बोलते
बोटात गुंफते सोडते शेला हळूहळू
पाहून दु:ख-साठे इथे व्यसनीच जाहला
शब्दवीर... (गझल)
संवाद साधण्याला, थोडा उशीर झाला...
अन् धुंद श्वास माझा, आता फकीर झाला...
वाळूत रेखिले मी, सौंदर्य 'अमृता'चे...
सामावण्यास तिजला, सागर अधीर झाला...
( ज्या मुलीसाठी मी काव्य रचतो तिचे नाव 'अमृता' आहे. )
स्वर्गीय देवतांनी, अमुच्यात फूट केली...
हा कालिदास 'काफर', मुस्लीम 'मीर' झाला!
पाठीत घाव करणे, मोठी
माझी गझल ...
भावनांना साथ द्याया, जागते माझी गझल...
रोम-रोमांतून माझ्या, वाहते माझी गझल...
मी घराची वाट धरता, रोजच्या मार्गावरी;
लाजुनी-शृंगारुनी मज भेटते माझी गझल...
मी तिच्याशी भांडता, हटकून वृत्तांच्यावरी;
पाहणे मजला पुन्हा, मग टाळते माझी गझल...
जे मला ना बोलता येते कधी ओठांतुनी;
तेच सारे व्यक्त करणे, साधते माझी