गझल

ही गझल इतर संकेत-स्थळावर प्रसिद्ध झालीय, त्यात काही बदल करून इथे प्रकाशित केलीय.

एवढे करून जा..कधीतरी,
..आपले म्हणून जा..कधीतरी

विस्तवा,.. कळेल दाहणे तुला,
..वास्तवामधून जा.. कधीतरी

कैक जीव टांगणीस लागले,
हे ऋणा,.. फिटून जा कधीतरी!

आस्तिकास सांत्वना मिळेल का?
ईश्वरा,..असून जा कधीतरी!

पांढरे कपाळ हाय स्फुंदते,
मांडवा, सजून जा कधीतरी

************************
************************

पुन्हा सत्य स्वप्नांस तुडवून गेले
जगाया मला बाध्य करवून गेले

काळजास देतो भरोसा तरीही
असो..व्ह्यायचे तेच होऊन गेले

कशाला धरावा जगाशी अबोला
तिचे ओठ जर नियम टाळून गेले

जिथे यायची ती कधी भर दुपारी
तिथे आज अंधार बिलगून गेले

झगे सात्विकांचे, मलमली बिछाने
कसे पाप पुण्ण्यांत मिसळून गेले

उदास खाली मनास घेऊन फिरतो आम्ही...
माहीत नाही कोणासाठी झुरतो आम्ही...

लाट ऊसळते परीस्थितीची एकाएकी
कसेबसे मग प्राणपणाने तरतो आम्ही...

दिवस आजचा अमुच्यासाठी खोटे नाणे
रोज रुपेरी आठवणीना स्मरतो आम्ही...

साथ द्यावया कुणीच नसते असून सगळे
कधी कधी मग असे एकटे उरतो आम्ही...

कळावयाच्या आत संपते सगळे काही
सरणावरती संथ

वाटे न जे घडावे ऐसे घडेल आता
ज्याचा असे भरोसा तोची नडेल आता

आधार जो निघाला सरली जमीन ऐसी
आहे उभा तरीही वाटे पडेल आता

सर्वांस दु:ख देतो कित्येक शाप घेतो
वाहून नेत्र जाती ऐसा रडेल आता

येताच हाती सत्ता जो ना दिसे कुणाला
गल्लीतल्या सभेला तो सापडेल आता

खुंटून

केवढे चालणे हे मजल दरमजल...
काय जाणे कुणी आखली ही सहल

मी कितीदातरी ओळ खोडायचो
अन तुझ्याहीमधे व्हायचे मग बदल

काय दुर्लक्ष हे पाहिल्या पाहिल्या...
का अशी घेत आहेस माझी दखल?

खूप थैमान मी घातले याइथे
सांगण्यासारखी एक नाही गझल

मानवी आज योनी ... उद्या वेगळी
ही रहस्ये उकल ती

गावात माकडांची गर्दी बरीच झाली
माझी भविष्यवाणी आता खरीच झाली

पाण्यात लाकडांची साले निघून आली
मीही तसाच झालो, तीही तशीच झाली

आव्हान देत होती ही जात देवतांना
स्वर्गात माणसांची चर्चा बरीच झाली

वाडे उभारताना झाडे जळून मेली
देवास मानवाची बुद्धी उगीच झाली

काळोख वासनांचा भारी मुजोर होता
बेधुंद लांडग्यांची नुस्ती

************************
************************

पुन्हा वाटते पुन्हा तू हसावे
गुन्हे नेटके पुन्हा तू करावे

'नको रे...नकोच रे' हाच धोषा
मला हे अमान्य सारे भुलावे

अरे आज मात्र हैदोस झाला
तिने टाकला लिफाफाच नांवे

कशाला उगाच चर्चा सुगंधी
तिला जर हवे फुलांशी दुरावे

इथे ना हवेचा तो बोलबाला
अचंबीत वस्त्या;संन्यस्त गावे

करावा असा

तू मर्द जीवना मी गाळून गात्र आहे
देण्या लढा तुझ्याशी आता न पात्र आहे

जिव्हा मुखात काळी आहे तुझ्या जरीही
बोले तसे घडावे हा योग मात्र आहे

जी वाटते हवी, तू नसताच सोबतीला
भासे नको नकोशी ही दीर्घ रात्र आहे

गंभीर घेतला मी अभ्यास जीवनाचा
झालास तू गुरु मी अद्याप

इकडे कुठे रे आज या भागात आनंदा?
आहेस चुकलेलाच तर.... ये आत आनंदा

ये, बैस आल्यासारखा..... दु:खे, चहा काही?
मीही कधी जगणार आनंदात आनंदा?

कायमस्वरूपी बांधकामे वेदनांसाठी
परवानगी नाही तुला हृदयात आनंदा

मागेन जेव्हा हात मी..... वाटेल एकाकी
दिसशील का तेव्हा तिच्या डोळ्यात आनंदा?

अगदी सहज भेटायचे असले तरच भेटू

पिले खेकड्यांची, रेतीत पाडती का ठसा आपला?
पिले माणसांची, मातीत गाडती का वसा आपला?

न संपेल साठा, केंव्हाच आपल्या ह्या तलावातला
अपेक्षेत खोट्या, बेडूक फाडती का घसा आपला?

हमाली करोनी, वायाच चालला जन्म माझा असा
पिले गाढवांची, ना सोडतीच का वारसा आपला?

जसे कवडसेही, ना भेटतीच ते एकमेकां कधी
तसे