हझल

(श्री. प्रदीप कुलकर्णी  ह्यांची  क्षमा मागून...)

 

काल जरा जास्तच हादडले... नाही आज पचत काही

पोट जरासे रुसून बसले... नाही आज पचत काही

 

ऊस लागला गोड तरी तो मुळापासुनी खाउ नये...

तेव्हा ना हे सत्य उमगले... नाही आज पचत काही

 

बोलुनचालुन कारकुन मी... चिरीमिरीची सवय मला

'फास्ट फूड' हे किंचित

हालचालींनी तिच्या जग त्रस्त सारे
कळ उरीची दाबण्यातच व्यस्त सारे

ठेवुनी डोळा दुजाच्या ऐवजावर
घालती दारी स्वतःच्या गस्त सारे

नाव ना यावे घरी ओठांमधूनी
या भयाने गाव चिंताग्रस्त सारे

पाहताना पाहिले नाही कुणीही
या दिलाशाने इथे आश्वस्त सारे

भेट तिजला घ्यावया जातो दुकानी
कां  दुकानातील वाटे स्वस्त सारे

टाकते मागे

कर्नाटकची राणी व्हाया  हरखुन गेली कमळाबाई;
मुखात मारुन मटकन बसली हिरमुसलेली कमळाबाई !


पदर धरोनी हिचा जयांनी लुळा-पांगळा प्रवास केला--
'ठिकाण' येताच ते म्हणाले --भरकटलेली कमळाबाई


ठरले-तुटले, तुटले-ठरले कुणी कुणाला कितिदा वरले ?
परित्यक्ता ही अखेर झाली नवी-नवेली कमळाबाई !


बाप-लेक ते बनेल कोल्हे काटा-छापा खेळुन गेले;
साधन म्हणुनी वापरली

पळवाट
कौतुकाचा पाट शोधू
जरा काही भाट शोधू

रात्र थोडी सोंगे फार
त्या करता पहाट शोधू

गाडग्याने काय होइल?
त्याला छान रहाट शोधू

गंगेचेच स्वप्न धरुनी
मिसिसिपीचा घाट शोधू

ये भरती अमावस्येला
अशी वेगळी लाट शोधू

ठकाला मिळतो महाठक
असा दिल्लीहाट शोधू

 

 

ठोकला भिंतीत मी मोठा खिळा...
लावली माझी छबी, अन् वर टिळा!

राम या जागी पुन्हा येईल का?
माणसे झाली बघा येथे शिळा...

यंत्र पैसे देत जाऊ लागले!
मी म्हणालो 'उघड दरवाजा तिळा'...

भोपळा मी होत जातो नेहमी
आणि सुखही नेहमी होते विळा!

काम त्यांनाही कधी नसतेच का?
गात बसती सारख्या या कोकिळा

- कुमार जावडेकर, मुंबई