जीवनाची सर्व पाने काय सोनेरीच होती ?
सारखी तेजाळणारी ओळ एखादीच होती !
माणुसकीही मरण्याच्या बेतात जणूं
जीवन इथले सरण्याच्या बेतात जणूं...
वाहत जातो घटिकांचा हा ओघ असा..,
घागर वाटे भरण्याच्या बेतात जणूं.....
धावत असतो जो तो मिथ्याच्या मागे,
..सत्य भयानक धरण्याच्या बेतात जणूं...
आजवरी मी लढलेला जोशात किती..!
आज कसा पण हरण्याच्या बेतात जणूं...
ती जाताना सोबत नेते सर्व ॠतू..
...श्रावण उरतो
तसा कुठे मी धर्माच्या चौकटीत बसतो
कधी तरी देवळात जातो पाया पडतो
काही तू, काही मी ठरलेले होते पण
अनेकदा मी, मीच मला बोलावत असतो
थेट तुझ्याशी बोलून काही साधत नाही
अनुत्तरित प्रश्नांचा गठ्ठा मागे उरतो
मला पाहिजे काय मला हे कुठे उमगले
मागी बनुनी दिशा दिशा धुंडाळत फिरतो
माणुस
प्राणात तुला जपले मी डोळ्यात न येऊ देता
गुणगुणतो गीत तुझे मी ओठात न येऊ देता
रडलो तर रडलो ऐसा कळलेच कुणाला नाही
हसलो तर हसलो हासू गालात न येऊ देता
(यासाठी मंदिर मस्जिद गरजेचे वाटे त्यांना
देवाला पुजता येते हृदयात न येऊ देता)
पाजावे जहर कुणाला हातून तुझ्या पाजावे
मी पाहिले उजळूनही अन पाहिले निखळूनही
पण जाणले नाहीस तू लांबूनही , जवळूनही
मग शेवटी कळले मला होतो किती पाण्यात मी
पाणीच होतो शेवटी दर्यापरी उसळूनही
ह्या आसवांना एकदा शिक्षाच केली पाहिजे
उरतात का ओल्या स्मृती सा-या व्यथा निथळूनही
आयुष्यभर जगलो तुझ्या त्या मस्त बेतासारखा
होतो तुझ्या लक्षात मी कित्येकदा