गझल

शुद्ध रक्ताचा सडा हा, काल हा ताजाच होता
कापला जो काल मी, तोही गळा माझाच होता

बंदुकांपासून सार्‍या, वाचलो प्राणांसवे मी
शेवटी ज्याने दिला मज फास, तो आजाच होता

मी कशाला पाहुनी भुललो, मला कळलेच नाही
हेमगर्भा देवेतेचा, चेहरा साधाच होता

देश गेला वेष गेला, सोलली गेली त्वचाही
मी जिथे

मीच मजला वाहताना पाहिले
जीवनाला संपताना पाहिले

 अश्रु होते माझिया डोळ्यांत अन
मी तुलाही स्फुंदताना पाहिले

मी असा बेरंग झालो, ज्या क्षणी
दोस्त माझे रंगताना पाहिले

प्रश्न आला जीवनाचा, अन मला
मीच मजशी तंडताना पाहिले

फाटला संसार माझा हा कधी?
(लक्तरांना लोंबताना पाहिले!)

हाव होती ही भयंकर, त्यांस मी
रक्त

प्रिये तुला मी सांगुन थकलो प्रेमाचा बाजार हवा
'प्रेम' शब्द ना पुरतो... आता.. शब्दांचा भडिमार हवा

ऐकाया तू आज नसे, पण तशी मलाही खंत नसे
कारण हृदयीं मल्हाराला ऐकुन होते गार हवा

तार छेडता आठवणींची दोन स्वरांच्या खेळाला...
रोज वाटते षड्जासाठी फक्त तुझा गंधार हवा

चंद्र रातचा बहरुन जाता मिळु

नकाना  पाकळ्या  तुडवू  फुलांनी  काय  हो  केले ?
मुक्याने  मामला  मिटवू  फुलांनी  काय  हो  केले ?

गुलाबी  गारवा  सुटला  उन्हाला  बैस ल्या  वेली
झळा  या  तापल्या  अडवू  फुलांनी  काय  हो  केले ?

सुडाने  जाळल्या  कोणी  सुगंधी  गर्द  या  बागा
दवाने  चिम्ब  त्या  भिजवू  फुलांनी  काय  हो  केले ?

फुलावे  वाटले 

कुणालाच माझी हमी आज नाही.
जगाला कशी बातमी आज नाही ?

मला एकट्याला नको दोष देऊ.
तुझी प्रीतही संयमी आज नाही..!

कधी मी म्हणालो हवे चंद्र तारे,
कसा काजवाही तमी आज नाही..!

जरा धाव घे आसवांच्या सवे तू.
खरे दुःख हे, मोसमी आज नाही..!

तुझ्या वेदनेची नशा और काही.
तशी वेदनांची कमी आज नाही..!

--  अभिजीत दाते

खुशाली दाखवे ती पण तुझ्या आगीत आहे ती
तिला माहीत नाही की तुला माहीत आहे ती

कसे वागा, जगा, बोला, जगाचे कायदे शिकलो
पुढे  चोखाळली मी वाट जी  'शापीत आहे ती'

तिला झालाय पश्चात्ताप पुर्वीच्या धिटाईचा
 दमाने आशिकी घे, या गतीला भीत आहे ती

"चुकी माझी न काही" सांगणे वेडेपणा आहे
'तुझ्या

गुणगुणावे मी तुला अन तू मला
ओठ द्यावे मी तुला अन तू मला

शोध सौख्याचा निघालो घ्यावया
सापडावे मी तुला अन तू मला

चेहरे बदलून हे गेले जरी
ओळखावे मी तुला अन तू मला

खेळ हा दोघासही जिंकायचा
हारवावे मी तुला अन तू मला

कोणते नाते असावे आपुले
का जपावे मी

पावसाने चिकटली माती किती !
घट्ट असुनी निथळली नाती किती !!

प्रेम बर्फासारखे असते, पहा ..
वितळले अन् राहिले हाती किती !

मिळविताना दीप वंशाला तुझ्या ..
तूच बघ रे विझविल्या वाती किती !

पेरता समतास्वरूपी बीज हे ..
उगवल्या खो-यांतुनी जाती किती !

रात्रभर असते मुक्याने साथ जी

खोल  गम्भीर  नाद
 मम  आत्म्याची  साद

मनी  मम  सुन्दर  जे
त्याचा  तू  अनुवाद

गझल  म्हणू  की  ग़ज़ल
नको  फुकाचा  वाद

घे  जुळवुन  पण  प्राण
करू  नको  बरबाद

कविता  वाटे  परी
तू  कोमल  परिझाद

मी  जरी  घन  घंटा
तू  तर  घंटा  नाद

तरल  धवल  हो  ऊड
जगणे  मजवर  लाद

कधी कधी जायलाच येते, कधी कधी यायलाच जाते
कधी कधी ती उगाच येते, कधी कधी ती उगाच जाते

"उगाच आले, चुकून रस्ता, तुला न मी भेटण्यास आले"
असे म्हणोनी झकास लाजे, रुसायची कामनाच जाते

कधी कधी ती खुशाल देते भिजून अंगास पावसाने
'पुसायची अंग ओढणीने' पहावयाची मजाच जाते

"जमायचे ना