गझल

दाती तृण धरून घेत गेली सपशेल शरणागती
मोहाच्या गनिमी लढ्यात मुकली देहास माझी मती

लाजे कोण, कुणी कवेत घेई, घेई उखाणे कुणी
चुंबे कोण, वडास कोण पुजते, भलतीच जाई सती

भानावर असता मला कधी जो भगवंत ना आठवे
प्याला मी गिळताच आठवावा, ही केवढी उन्नती !

कविता का करतो नका

माझ्या गळा कधीही जाऊ नको तळाशी
येई नको नको ते चिकटून या गळाशी

'उडवून देत जावा, घ्यावी मजा तयाची'
बस एवढाच देवा संबंध गोंधळाशी !

ज्याच्यामुळे तळ्याची होते नदी प्रवाही
त्यालाच लोक टाकी वाळीत त्या जळाशी

संबंध जोडताना आयुष्य घालवावे
अंतास जाणवावे..मी एकटा पळाशी

माझी जमीन आहे, उगवून घे, बहर तू
रसिकाशिवाय पूजा येईल

======================

रिवाज  पाळू , जरी  शहारा  कुठेच  नाही..
तुझ्या  न  माझ्याकडे.. बिचारा  कुठेच  नाही !

बरेच  काही  जुनेपुराणे  पडून  आहे..
मनात  आहे  तसा  पसारा  कुठेच  नाही !

दिशा  तुला  पाखरा  कशी  सापडेल  आता?
नभातला  तो  प्रकाशतारा  कुठेच  नाही..

निबंध  माझा  अशामुळे  वाटतो  अधूरा,
लहानसा  तो  तुझा  उतारा  कुठेच  नाही..

पुन्हा 

नकोस  देऊ  गाय  कुणाला
नात्यावरची  साय  कुणाला

तवा  तापला  भाजा  पोळ्या
श्रेय  कुणाचे  जाय  कुणाला

म्हणे  अताशा  देव  वाटतो
कुणास  कुबड्या  पाय  कुणाला

करती  पोरे  अता  वाटण्या
बाप  कुणाला  माय  कुणाला

जिंकून  घे  वा  हार  मान  तू
नको  ंम्हणू  पण  टाय  कुणाला

नेत्र  सुनेत्रा  भरून  येता
ह्रदय  म्हणाले  हाय  कुणाला

भिजून  चिंब  चिंब  मी
तरी  नसे  तुडुंब  मी

झळाळशील  लाख  तू
तुझेच  शांत  बिंब  मी

विशाल  शून्य  तू  जरी
तयात  एक  टिंब  मी

कशास  टाळिशी  मला?
नव्हेच  आग  बंब  मी

विषुव  वृत्त  देखणे
तयावरील  लंब  मी

टीप- खालील गझलेत अक्षरांवर दिलेले टिंब हे अनुस्वार नाहीत. 'माझे घर',  'माझं घर' यातील 'झ' वर येणारा अनुस्वार जसा वाचण्यात लय येण्यासाठी असतो, तसे आहेत.

दळंण  दळणं  सरलंगं
घुमंत  जगणं  सरलंगं

अवचितं  सुटलं  ग्रहंणं
कुढंत  बसणं  सरलंगं

धुणं  बडंवणं  सुकंवणं
वरंण  हटणं  सरलंगं

चुकणं  बिकणं  असतंचं
पंण  बिचंकणं  सरलंगं

जखम झाली, खूण झाली, रक्त आले? चल पुढे
समज नशिबी यायचे ते फक्त आले, चल पुढे

तिरुपतीच्या दर्शनावेळी तुला ढकले कुणी
मान की धनवान ज्यादा भक्त आले, चल पुढे

तू गझल करतोस अन जाहीरही करतोस ती?
वाटले होते तसे आसक्त आले, चल पुढे

पडु नको फंदात, त्यांची चुंबने बहकावती
सार बाजू

का विचारशी उगाच काय पाहिजे?
जीवना मला तुझा उपाय पाहिजे

रोज मी नटेन, रोज पाहुनी मला
यायला तुझ्या मुखात हाय पाहिजे

कोण कोण माणसे दुरावली कुठे?
एकदा वळून ते बघाय पाहिजे

तापवी मनात दु:ख एक एक मी
या मनास यायलाच साय पाहिजे

संकटे तुझ्यामुळेच गौतमी मला
हे कळे, तरी तुझीच राय पाहिजे

पुन्हा विझवा, पुन्हा जाळा, पुन्हा विझवून मन जाळा
किती कामे, तिला विसरा, तिची ती आठवण टाळा

तिचा स्वप्नात येण्याचा भरवसा फारसा नाही
इथे सत्यात अपमानीत व्हा, पुरते वचन पाळा

असेही एरवी वागा जणू कोणीच नाही ती
नि वर झालीच जर नजरानजर तर धाडकन भाळा

कुणाला काय बोलावे तिला शिकवा कुणी

"राहिले न आजकाल वाचण्यासारखे" ...
वाचले कधीतरी, न वाचल्यासारखे

वेदना म्हणे सुखास, "काय रे बाधले? "
पाहिलेस तू मला न पाहिल्यासारखे

वाटुनी जमीन काय साधले पुण्य मी ?
बीज एकही न आज उगविण्यासारखे

एकदा मिठीत दु:ख घेतले अन् पुन्हा -
राहिले न बाहुपाश बिलगण्यासारखे

ताठ मान घेवुनी फिरे जगी, पण तिथे