गझल

सांग ओठास तुझी गोष्ट फुलांची बाई
ओठ देतील मला भेट दवाची बाई

दोन घेण्यास कडू घोट कुणी ना येते
लाव  बोटे तव  काव्यास मधाची बाई

पाश तोडून  जुने घट्ट कशाला आलो?
ओढ  होतीचगं  ओढाळ जलाची बाई

बोलता मी   तव   नाका  मिरची का झोंबे
का  धरावी गुळणी मीच मिठाची बाई

सर्व  वाटून फुले

समाधान झाले सकाळी सकाळी
तुला भान झाले सकाळी सकाळी

चवीला तुझे ओठ ओठात घेता
सुरापान झाले सकाळी सकाळी

मिठी सोडता पाहिले एकमेका
कसे ध्यान झाले सकाळी सकाळी

नवी जान आल्यापरी रक्त सारे
गतीमान झाले सकाळी सकाळी

नभातून यक्षास उ:शाप आला
परीदान झाले सकाळी सकाळी

म्हणाली मला रात की शेवटाला
तुझे छान झाले सकाळी सकाळी

केवढा एकांत होता भेटली होतीस जेंव्हा
आणि सारे भरुन गेले चालली होतीस जेंव्हा

श्वास जेथे घेतला तू बाग तेथे बहरली की...
गंध माझा घेवुनीया नाहली होतीस जेंव्हा

मी तुला तर त्या सकाळी ओळखूनी 'खास' गेलो
दर्पणा पाहून अलगद लाजली होतीस जेंव्हा

सूर्य नव्हता, चंद्र नव्हता, ज्योतही नव्हती तरीही..
चमकल्या दाही

पायाशी आला होता धावून फुलांचा  रस्ता
वेडात तुझ्या मी आलो टाळून फुलांचा  रस्ता

बरसून तुझ्या अंगावर पाऊस सुगंधी झाला
अन गंध स्वताचा गेला विसरून फुलांचा  रस्ता

या जन्मी ओळख नाही होणार तुझी काट्यांशी
तू भाळावरती आली  गोंदून फुलांचा  रस्ता

ते वेड तुझ्या प्रीतीचे ती ओढ तुझ्या भेटीची
आगीतुन चालत होतो

दिशा गातात ह्या जेव्हा तुझ्या थाटात अंगाई
मला जाणीव होते की इथे नाहीस तू आई

..तरीही राहिले होते हजारो अर्थ स्पर्शांना
मला समजून घेण्याची किती केलीस तू घाई

इथे बहुतेक लोकांना अताशा वाचता येते
दिसावी फक्त एकाला अशी मिळते कुठे शाई

रिते आकाश निरखावे तसा माझा तुला चाळा
उद्या येईल

काळजी तुला 'तुझ्याविना कसा जगेन मी?'
सोड काळजी, असा कसा, असा जगेन मी?

काय नाव जीवनास द्यायचे ठरेचना
सोडुया उद्यावरी, उद्या जसा जगेन मी

पैंजणे, रुमाल, ओढणी, वहाण, मेखला
वाटते तुला जसा 'तसा तसा' जगेन मी

'जो अधीक दु:ख बाळगे' मला सुखावतो
लावुनी समोर एक आरसा जगेन मी

त्या क्षणास

जे जे मला हवे ते सारे जगात आहे
पण दोष एवढा की, शंका मनात आहे

कोणांस काय मिळते चिंता तुला कशाला?
फुलवून टाक आधी जे जे तुझ्यात आहे

शोधून फार थकले हे बुद्धिमान सारे
नाकारले तयाला जो काळजात आहे

आसावल्या ढगातुन काहीच पाझरेना
हा दोष कोणता जो या सागरात आहे

डोळे जेव्हा भिडले होते
ठोके तेव्हा चुकले होते

 

गिरकी घेता स्वतःभोवती
विश्वचि अवघे फिरले होते

 

ऐकू आली कुजबुज कानी
प्रेम तयांचे जडले होते

 

जमले नाही बोलायाचे
शब्दांवाचुन कळले होते

 

तरंग 'मधुरा' पाण्यावरती
मंद चांदणे झरले होते

.......................
वादळ !
.......................

लागेलही हवा तो मोती तुझ्या गळाला !
जाईल का परंतू गळ हा तुझा तळाला ?

इतक्यात हा असा का तू गोंधळून जाशी ?
सुरुवात होत आहे इतक्यात गोंधळाला !

येशी तहानलेला होऊन रोज येथे...
वर ठेवतोस नावे तू येथल्या जळाला !

जोडायचे कशाला ताटातुटीत नाते....
कुठल्यातरी

तिने पाहिले?पाहू दे!
नको म्हणाली?राहू दे!

विनाकारणे फुलारली?
गाते म्हटली?गाऊ दे!
   
कशास  धावत जातो रे?
विरह तिलाही साहू दे!

उधाण आले दोहिकडे?
अटपत नाही?वाहू दे!

जात-पात ये सब झूठ है!
येते म्हणते,बाहू दे!