गझल

कराराने जिवाच्या मी दु:ख हे साहतो आहे

नका चेष्टा करू माझी जरी मी हासतो आहे

 

किती आले किती गेले, ना कुणी कधि माझे झाले

बैल घाण्याचा एकाकी जिणे हे वाहतो आहे

 

मला आता नसे इच्छा तुझ्या साथीने जाण्याची

पाहुनी वेग तुझा, माझा ऊर हा धापतो आहे

 

चमकली वीज

भेटती जपून टवटवीत चेहरे किती!
सोबतीस आणती सुगंध बोचरे किती!

मी अजून खरवडून चेहर्‍यास पाहतो
ह्या चर्‍यांशिवाय आत आणखी चरे किती?

प्रश्न हा विचारतात कुंपणांस कुंपणे-
राहतात माणसे अशी इथे घरे किती?

झोपड्यांत राहती गुरे म्हणे समोरच्या
आलिशान सदनिकांत ह्या जनावरे किती?

ज्या क्षणास आपले ऋणानुबंध संपले
वाटले किती भकास

हात द्या, मात द्या वा कुणी काट द्या
सोसतो कालचा आजही नाट द्या

भावना ओतल्या घागरी साठल्या
धावण्या शब्द हे सागरी लाट द्या

दान जे चोरले भासलो क्रूर मी
सज्जना पाहण्या मोकळी वाट द्या

मानपाना दिली पांघरा शाल ही
येतसे लाटण्या तेच बोभाट द्या

भ्रांत या जीवनी साधले नेमके
शांतता

कर्जाचे अन कर्जमाफीचे ओघ ठेवले.
दान दिले पण परताव्याचे योग ठेवले.

पाणी आता साधन झाले लढण्यासाठी,
पिण्यास बाकी पेप्सी आणि कोक ठेवले.

दर रविवारी संस्कृतिरक्षण पुरले नाही.
रोज पार्वती अन तुलसीचे "सोप" ठेवले.

विचार मांडायाला त्यांनी दिली मुभा पण,
छातीवरती तलवारीचे टोक ठेवले.

देवा तुजला नवसाचा बघ चेक फाडला.
गार्‍हाणे

कल्पनेत माझ्या आलीस जशी तू
भावनेत माझ्या होतीस जशी तू

पाश सैल झाले माझ्या सलगीचे
बंधनात त्याच्या गेलीस जशी तू

मीच राखले वेडे भान दिसाचे
कात टाकण्या कासावीस जशी तू

येत कोवळ्या किरणां बाज रुपेरी
प्रीत आज हृदयीं नेलीस जशी तू

मोर स्वागता आहे सज्ज वसंता
रोज रातच्या तैनातीस जशी तू

या उदास रात्री

राहू नकोस दूर या उदास रात्री
मनी उठे काहूर या उदास रात्री

जरी सारले हळवेपण मी मागे
का वाटे हुरहूर या उदास रात्री?

कळीस नाही भान दुखर्‍या वेलीचे
तिचा वेगळा नूर या उदास रात्री..

अता  शमले वादळ दिवसाचे पण
अंधाराचा पूर या उदास रात्री

मरूभूमीवर अवचित जळ तसा

'हो! हो!' म्हणून झाले, 'ना! ना!' म्हणून झाले!
ठरल्यानुसार दैवा जगणे जगून झाले.

मीही तसाच आहे, तीही तशीच आहे...
लांबून एकमेकां हे चाचपून झाले.

करशील काय आता उचलून तू कुर्‍हाडी,
आतून पूर्ण माझे जर उन्मळून झाले!

मज राहिला अताशा कसलाच शौक नाही.
दु:खातला विदूषक माझे बनून झाले!

माझा मलाच मी

पिके वाळलेली ,उभी खिन्न शेते
स्मशानाहुनी भासती खिन्न शेते

कितीदातरी सांडले रक्त आम्ही
कितीदातरी वाळली खिन्न शेते

कडूनिंब बांधावरी अश्रु ढाळे
कशाने अशी जाहली खिन्न शेते

असे मुक्तता आत्महत्याच ज्याची
धन्याची चिता पाहती खिन्न शेते

नवे हात आलेत राबावयाला
पुन्हा जोगवा मागती खिन्न शेते...

( लेखन काळ :२००६ )
अनंत ढवळे

 

 

...................................
.. तूही प्रसन्न हास !
....................................

हा दूरचा प्रवास... किती दूरचा प्रवास !
अन् सावलीशिवाय न कोणीच आसपास !

सोईनुसार सारे ! ही सोय, गैरसोय...
तू आपुला !तुझा मी मानू कशास त्रास ?

ये...छेड मारव्याची तू आर्त आर्त धून...
ये...सांजवेळ माझी कर आणखी उदास !

तू सांग, घेतलीस कला

मी ही लिहीन म्हणतो सारे जुने नव्याने
संदर्भ भेटले मज आपापल्या कलाने


उकरून काढला मी इतिहास आज थोडा
केले जिवंत काही मुडदे पुन्हा नव्याने


डोळ्यात आज माझ्या मी ही बघेन म्हणतो
नजरानजर घडावी केव्हा तरी अशाने


चुकलेच आज माझे संवाद साधला मी
होईल वाद आता येथे नव्या दमाने


ठाऊक सर्व