जीवनाची सर्व पाने काय सोनेरीच होती ?
सारखी तेजाळणारी ओळ एखादीच होती !
गझल
चिंब हिरवळ, रात्र मखमल, गार गोरी पौर्णिमा
रातव्याचे थेंब न्हालेली टपोरी पौर्णिमा
चांदण्यांचे बाण सुटती मान ही वेळावता
केवढे घायाळ करते ही समोरी पौर्णिमा!
रातराणी श्वास हे वळले तिच्या ओठांकडे
नेमकी तेव्हाच लाज़ुन पाठमोरी पौर्णिमा?
रातरांगोळी तुझी मी वाट बघते राजसा
चंद्र होऊनी पुन्हा भरशील कोरी पौर्णिमा?
बघ मला, कोजागिरीचा
जपले मनातल्या मनात चांदणे
हृदयात चंद्र काळजात चांदणे
होतो चकोर जीव, बोलताच तू
झरते तुझ्या स्वरास्वरात चांदणे
आहे सभोवताल वाळवंट... पण
झळ लागते न ज्या घरात चांदणे
मी पाहिले तुला, न व्यर्थ भास हा
आले भरात, भर उन्हात चांदणे
कोजागिरी जणू
जरी वाटती माणसे पारदर्शी...
कुठे कोण पाण्या असे पारदर्शी...?
स्वतःची कशी लाज वाटेल त्याना..
अरे... येथले आरसे पारदर्शी...
कळे काय आहे अवस्था मनाची..
तिचा चेहरा होतसे पारदर्शी...
जसे प्रेम आहे तसे ठेव त्याला..
नको पाहिजे फारसे पारदर्शी...
अखेरी न कळले कुणी वार केले.
सुर्यावर मिळाले ठसे पारदर्शी...
सुरू एकट्याचीच तडजोड होती..
तिची चालली फक्त धरसोड होती...
कडू वाटले केवढे ऐकतांना...
तुझी बातमी ती जरी गोड होती...
किती नम्रतेने तुला प्रश्न केले...
तुझी उत्तरे का सडेतोड होती...?
विषाची परीक्षा नको घ्यायला पण..
तुला भेटण्याची मला खोड होती..
निघाली न सुर्यातही आग तितकी..
व्यथेला कुठे माझिया तोड होती....
झोप काढली झकास आहे
तरी मासळी गळास आहे!
माळी बघतो स्वप्न नफ्याचे
कीड गोमट्या फळास आहे
कशी माजली बेपर्वाई
पर्वा याची कुणास आहे?
लाल सरींनी धरा भिजे अन -
क्रूर निळाई नभास आहे
पाट्या टाकत सूर्य चालला
गार शहारा उन्हास आहे
पिकते येथे ज्वार-बाजरी
आणि मागणी गव्हास आहे
काल उगाचच खुशीत
नको उभारू असा दुरावा एक फोन कर..!
ठरेल खोटा तुझाच दावा एक फोन कर..!
असे कशाला एकएकटे झुरायचे तू;
अर्धा वाटा मला मिळावा एक फोन कर..!
नकोस बोलू एक शब्दही... फक्त रिंग दे..
तुझा अबोला मला कळावा एक फोन कर..!
म्हणायची हक्काने मजला, 'घरी निघुन ये..'
पुन्हा येवुदे असा बुलावा
स्वप्न आता पापणीला छळत नाही
सत्य कुठले भास कुठला कळत नाही
मी किती वेळा तुला सांगू कहाणी?
राम वनवासात जाणे टळत नाही
तीच तू ,अन चंद्रही तो ,तोच मी ही
(रक्त आहे तेच पण सळसळत नाही)
मी कुणाचा चाहता वा शिष्य नाही
पायवाटेला
वेग माझ्या पालखीचा मंद होता
वेग माझ्या पालखीचा मंद होता
आसवांचा पूर नि स्वच्छंद होता
ओठ राधेचे अता परके तरीही,
आजही ओठांवरी 'मकरंद' होता
तेच अश्रू ढाळले, जे तू दिलेले,
काय मज ह्या आसवांचा छंद होता?
'बघ जरा, आलोय
हातावरच्या सरल्या गझला
रेषांसम ह्या ठरल्या गझलाह्या हृदयीच्या कुरणावरती
झाल्या गायी ... चरल्या गझलाती गेल्यावर श्रावण आला
डोळ्यांमधुनी झरल्या गझलामी सापडलो, गठलो नाही ..
..त्यांनी माझ्या धरल्या गझलाजे बुडवाया आले होते,
तेही बुडले... तरल्या गझलाही मैफल की भरला अड्डा...!
मी माझ्या आवरल्या गझलाअसताना मी
काही असे घडावे
नजरेस तू पडावे
स्वप्नात शोधिले ते
सत्यात कां दडावे?
वैरीहि तो असा की
मन त्यावरी जडावे
मी मागता फुले,कां
सारे बहर झडावे?
मी कोण,काय होतो
की मज कुणी रडावे ?
जयन्ता५२