जीवनाची सर्व पाने काय सोनेरीच होती ?
सारखी तेजाळणारी ओळ एखादीच होती !
गझल
...काय फायदा ?
काढू तुझा कशास माग...? काय फायदा ?
सारा वृथाच पाठलाग...काय फायदा ?
तुज आठवून चांदणे मिळेल का कधी...?
मिळणार फक्त आग आग...काय फायदा ?
गेले घडायचे घडून....जे घडायचे...
कोणावरी धरून राग...काय फायदा ?
स्वार्थी सवाल हाच सारखा मला छळे -
`केलास तू कशास त्याग...? काय फायदा ?`
...जाऊ दे मला !
सोड माझा हात...जाऊ दे मला !
फार झाली रात...जाऊ दे मला !
मी मलाही ओळखेनासा जिथे...
त्या स्थळी अज्ञात...जाऊ दे मला !
मी नवा झालो; मला रोखू नको...
टाकली मी कात...जाऊ दे मला !
ज्या ठिकाणी गार होतो जीव हा...
त्या ठिकाणी जात जाऊ दे मला
गावात वंचनेच्या माझा महाल होता..
काखेत दु:ख ज्याच्या तो द्वारपाल होता..
"बदलू कसे स्वतःचे गर्भात लिंग आई..?"
निष्पाप अर्भकाचा साधा सवाल होता..!!
बेभान आसवांनी केली अशी कमाई;
आजन्म ठेवलेला ओला रुमाल होता...!
गर्भात प्रेत माझ्या निष्पाप अर्भकाचे;
आयुष्य भोगणारा मृत्यू दलाल होता..
कोड्यात संयमाच्या संन्यास हेलकावे..
आसक्त उत्तराचा जेथे सवाल होता..!
वारूस यौवनाच्या नाही लगाम आता
चाऱ्यास चरस, गांजा, पाण्यास जाम आता
पाडाव पांडवांचा युद्धात का न व्हावा?
कॄष्णात जर तयांच्या, उरला न राम आता
पैसाच देव झाला, पैसाच धर्म झाला
पैश्यास पूजते ही जनता तमाम आता
हे सत्य स्वस्त झाले, लाचार अन अहिंसा
बापू तुम्ही नि तुमची, तत्वे निलाम आता
अशीच रोज ती मला लपून पाहते...
पहावया नको कुणी जपून पाहते...
जरी असोत शेकडो उरात यातना
तरी मलाच रोज ती हसून पाहते...
मनातले अनेकदा लिहून फाडले
तरी पुन्हा मनातले लिहून पाहते...
उगाच पाडला पदर कशास तू गडे?
उगाच का अशी मला लवून पाहते...?
कधीतरी करेन मी तिचीच वाहवा
अशा भ्रमात
वार कुणावर माझ्याच्याने करवत नाही
घाव मनावरचे मी माझ्या मिरवत नाही...कुणासारखे बनणे नाही जमले मजला
उगीच कित्ते कुणाचेच मी गिरवत नाही...व्यवहाराने जीवन जगतो, हिशेब करतो
हट्ट मनाचे आताशा मी पुरवत नाही...वचन मागणे बरेंचदा मी टाळत असतो
शब्द दिलेला कधीच मी पण फिरवत नाही...बेत सारखा का बदलत
ज्वानी भरात आहे,मदमस्त रात आहे.
ज्वानी भरात आहे, मदमस्त रात आहे
मुखचन्द्र मेनकेचा, माझ्या करात आहे
जो ना दिसे कधीही, का पूजिता तयाला?
नारायणास शोधा, नक्की नरात आहे
फिरवून बोट माझे, ह्या ब्रेलच्या लिपीवर,
मी शोधितो
गेले हळूच जेव्हा मी चोरपावलांनी...
गेले हळूच जेव्हा मी चोरपावलांनी...
केला दगा जरासा माझ्याच पैंजणांनी
सांगावयास येथे उरले न आज काही
केली कशास गर्दी डोळयात आसवांनी?
स्वप्नात भेटण्याचे देते वचन हरीला
राधेस कैद केले या रीतशृंखलांनी
होते दडून काही भलतेच शब्द ओठी
लागे मला सुगावा त्यांच्याच त्या खुणांनी
कोणी हसून गेले, कोणी रडून गेले
खोटीच वाहिलेली श्रद्धांजली फुलांनी
हातात काय येथे
लावली छातीस माती
सुर्य आला सहज हाती ...
देव नाही देत भाकर
सांगतो ठोकून छाती...
हात केला वर जरासा
लागले आकाश हाती...
बंद खिडक्या बंद दारे
स्वागताच्या जाहिराती...
रक्त जेव्हा थंड होते
बंद पडते, सर्व क्रांती...
जा विचारा विट्ठलाला
फालतू आहेत जाती...
कोरडा पाऊस आला
अन् करपली सर्व नाती !
- अभिषेक उदावंत ( संवेदना रायटर्स कम्बाईन, अकोला )