गझल

आभाळ चांदण्यांचे सावरावे आता
हे पूर आसवांचे आवरावे आता

खोटेच चेहरे, खोटेच हास्य होते
वास्तव हे जगाला दाखवावे आता

मी घेतले न त्यांना पारखूनी तेंव्हा
ईमान काय त्यांचे आजमावे आता?

केलेस हाल तू माझे असे काही की
पाहून हे चिरेही पाझरावे आता!

गेले कुठेतरी 'जे' प्राण माझे होते
तेथे निरोप

मानले, होता खरा उद्दाम राजा माजला
यापरी, तेव्हा बरा संसार होता चालला!

राग याला - "शीतपेयांतून कीटकनाशके!"
घोट पाण्याचा मिळेना, पाय त्याचा सोलला

देश-परदेशातुनी कर्तृत्व त्याचे गाजते
चलन जेथे वाढले, संसार तेथे थाटला!

धूत गेले नेहमी मग डाग हा आला कसा?
विसळले बाई तुम्ही, नव्हता कधी हो घासला!

आमचे हे

मी झाडांसम फुलणारा
वार्‍यासंगे डुलणारा

झोपाळ्यावर स्वप्नांच्या
मी अव्याहत झुलणारा


अव्यक्ताचा आशय मी...
मी मौनातच खुलणारा

सौंदर्याचा ध्यास असे...
सत्यावर मी भुलणारा

मी गंधित गुलबाख, जणू...
सूर्यास्ताला फुलणारा

--प्रा. डॉ. संतोष कुलकर्णी, उदगीर.

 

जाहलो मी का असा?
सांग ना रे राजसा

भंगला का चेहरा?
भंगलेला आरसा!

ते निघाले लोक का?
बोललो ना फारसा

काय खोटे बोललो?
बोललो आहे जसा

तू नको सांगू मला
सोडण्या हा ही वसा!

जगास काय! ते करीलही मुलाहिजा
मना, सुनावशील तू खरी मला सजा!

जमायचे न एक हातचेच राखणे
(जमायच्या तशा मला कठीण बेरजा!)

किती किती जपून मी स्मरायचो तुला!
तरी सुगंध सारखे करायचे इजा!

जिथतिथे सुसज्ज स्वागतास वादळे
कशी चुकेल वाट? साथ द्यावया विजा!

किती स्वतःस जाळशील कापरापरी?
सुवास का निमूट व्हायचा 

काळजाला पिसू नये कोणी
कुशल इतके पुसू नये कोणी

जीव घ्यावा खुशाल प्रेमाने
बोचकारू, डसू नये कोणी

कुंतलांशी असे न खेळावे
मग स्वत:शी हसू नये कोणी

ओठ नाजुक बरे, न दुमडावे
वर अबोला कसू नये कोणी

दे जरा मोकळीक अर्थाला
शब्द इतके कसू नये कोणी !

कोण समजूत घालणार अता

खिन्न तांबड्या क्षितिजावरती मूक काळिमा पसरत जातो
आठवणींच्या दोराला मग रिता पोहरा लटकत जातो

छातीमधल्या तंबोर्‍याच्या सार्‍या तारा सुटून जाती
अहिरभैरवी निरोप देउन दूत सुरांचा भटकत जातो

पोट रिकामे ढगांचेच जर - आभाळा रे, खा 'ती' माती -
धरतीवर ज्या कोळपलेला कोंभ कोवळा टपकत जातो

नाही तारा, नसे हिराही - आगळ्याच

पेटली ह्रदयात होळी आजही
घेरुनी आली उदासी आजही

कोणत्या जन्मातला संबंध हा
बांधला जातो तुझ्याशी आजही

मी कितीसा वागलो तेंव्हा खरे
चाचणी घेतो मनाची आजही

जन्मलो  होतो इथे केंव्हातरी
चालली आहे भ्रमंती  आजही

आजही बघतात स्वप्ने तारका
रंगते हातात मेंदी आजही.....
                                                   (स्वर यमक)
अनंत ढवळे

'....राहू दे मला माझा !!'

तुला घे चांदणे...अंधार राहू दे मला माझा !
तुला घे फूल...हा अंगार राहू दे मला माझा !

प्रपंचाला तुझ्या येवो सुखांची रेशमी शोभा...
व्यथांचा फाटका संसार राहू दे मला माझा !

तुला जो पाहिजे होता, दिला तो सूर मी दुनिये...
अता हा आतला गंधार राहू

मैफिलीला दीनसे संगीत नाही
घोट कोणी आसवांचे पीत नाही

ऊर्ध्वगामी भोवर्‍याला नाळ नाही
आणि त्याचे दु:खही बेंबीत नाही

उघडली सारी दुकाने ही सुखाची
पण उधारी ठेवण्याची रीत नाही

स्वप्न नाही - बुब्बुळांच्या गारगोट्या
घोरतो मी - झोपणे माहीत नाही

चंदनाचे खोड आता जून झाले
गंध त्याचा अंग हे जाळीत नाही

या