गझल

मी जसा भेटतो तसा आहे
मीच माझाच आरसा आहे

होतसे राख जो जळे त्याची
काय आयुष्य कोळसा आहे ?

आपुला दोष ना दिसे कोठे
हा तुझा दोष, माणसा, आहे

मी पिढीजात सोसतो दु:खे
वेदनेचाच वारसा आहे

"काय माझ्यात पाहिले तेव्हा ?"
(हा तुझा प्रश्नही कसा आहे!)

 

मौक्तिकांत शिंपला शोधू
नायकातही खला शोधू

कैक साल वाकलो नाही
वंद्य पावले, चला, शोधू

का जगास बोल लावावे ?
दोष का न आपला शोधू ?

खोल डोहसे तिचे डोळे
त्यात हरवल्या मला शोधू

सोडुनी जुनी भ्रमरवृत्ती
घट्ट प्रेमशृंखला शोधू

पैज अमृतातही जिंके
अशा शब्द‍आंचला शोधू

इंद्र हो‍उनी उभा याचक
धाव, कवच-कुंडला शोधू

अनसुया, प्रियंवदा नसता
'भृंग', चल शकुंतला शोधू

नि:शब्द किनार्‍यावर मी गुणगुणतो, फिरतो आहे
घेऊन हजारो लाटा दर्या किरकिरतो आहे

जे कागद हाती आले त्यांचे मी काय करावे?
कोराच विचार उद्याचा सध्या भिरभिरतो आहे

आत्ताच तुझ्या स्मरणांची मी राख ठेवली मागे
हा धूर तुझ्या आभासांचा हवेत विरतो आहे

संतांनी म्हटले वाटा आनंद जगाला सार्‍या
मी माझ्या उरल्यासुरल्या काळजास

तू मदारी - खेळवीशी लीलया हे शब्द सारे
बघ कुणाचा जीव जातो, हा विखारी खेळ का रे?

चढवणे मी बंद केले - साहसी माझ्या शिडांना
वाहणे थांबून गेले आठवांचे भण्ण वारे

मोडले घरटेच त्याचे, पंखही उसवून जाती
भरवताना भावनांच्या चोचल्यांना चिमणचारे

ऐकतो की लांघले तू पावलांनी विश्व सारे
घे तुला

काठ डोळ्यांचे  भिजावे  सारखे
वाटते आहे  रडावे   सारखे

मी  विचारावे तुला  काहीतरी
आणि  तू  नाही  म्हणावे  सारखे

काय या  गावात होते  आपले ?
पाय का  मागे वळावे  सारखे

वाटते पाऊस यावा एवढा
रंग भिंतींचे उडावे  सारखे

वाहुनी जावे उभे आकाश हे
दु:ख मेघांचे झरावे  सारखे.....

अनंत ढवळे

रसायन !

उघडून ठेव दारे तूही तुझ्या मनाची...!
मीही पुरी तयारी केली पलायनाची !

बहरे कुणाकुणाचे...कोमेजते कुणाचे...
इतकीच ही कहाणी प्रत्येक यौवनाची !

स्वप्ने कणाकणाची आली फुलून हिरवी -
मातीस लागता या चाहूलही घनाची !

इतके अनोळखी का झाले परस्परांना ? 
हृदयास या पटेना का खूण स्पंदनाची ?

मी ऐकले

मागणे संपले मागताना तुला
पोचलो  मी कुठे शोधताना तुला

दु:ख आकाश भेदून गेले पुढे
आज मी पाहिले भंगताना तुला

धर्म हा कोणता ,कोणता पंथ हा
लोक किंचाळती पूजताना तुला

ही कहाणी तुझी ,कल्पना ही  तुझी
लाज का वाटते वाचताना तुला ?

गोपुरे कंपली , पांगली पाखरे
विश्व भांबावले पाहताना तुला.....                                                     

वा! इथेही पाव आहे
बाटण्याला वाव आहे!

रान सरले, जपुन आता
माणसांचा गाव आहे

झापडे डोळ्यांस लावा
धाव मग भरधाव आहे!

हारलेले डाव सारे
खेळण्याचा आव आहे

हे नको तेही नको मज
ही विलक्षण हाव आहे

शुष्क पाचोळा नसे हा
वादळाचा घाव आहे

-- पुलस्ति

निद्रिस्त बासरीला तो फुंकरून गेला
अन श्रीहरीच झाला रासात रंगलेला

कबिरासही सुचेना का कोणताच दोहा?
त्याने कसा विणावा, आता नवीन शेला?

वाळूत चातकाला का चांदणे दिसावे?
की धूर्त मृगजळाने चोरून चांद नेला?

ऐन्यास वेड लागे पाहून त्या परीला
पार्‍यास पंख आले, काचेस छेद गेला

पाहून वेष माझा थुंके जरी भिकारी

आरसे का हसू लागले?
चेहरेही फसू लागले

माणसांचे दगड जाहले
गाव कुठले वसू लागले?

उसळले श्वास गात्रांतुनी
ओठ हळवे डसू लागले

गुपित चंद्रास कळले प्रिये
चांदणे रसरसू लागले

मेघ गद्दार झाले पुन्हा
दु:ख धरणी कसू लागले

पिंजर्‍याने दिशा बांधल्या
आत पक्षी बसू लागले!

       (आभाळ)