जीवनाची सर्व पाने काय सोनेरीच होती ?
सारखी तेजाळणारी ओळ एखादीच होती !
गझल
माझे परममित्र श्री. चित्तरंजन सुरेश भट यांना दादांच्या नावाने स्थापन केलेल्या या संकेतस्थळासाठी हार्दिक शुभेच्छा. ही माझी येथील पहिली गझल......
ये रे पुन्हा वसंता, घेतो तुझी दखल मी
आता न राहिलो रे, पूर्वीपरी विफल मी
स्थितप्रज्ञ जाहलो अन्, चिंता पळून गेल्या
माझ्या मनात काही, केले नवे बदल मी
मजला छळावयाला, कोणीच येत
अपुले मला म्हणावे आता तरी सुखाने
ग्राहक बनून फिरलो त्याची किती दुकाने
होतो जरी निघालो शोधात संगिनीच्या
वाटेत आड आली ती सौख्यबारदाने
ज्या मैफिलीत गेलो तिथली शमा म्हणाली
"आला, हुजूर, तुम्ही, आले जुने जमाने"
रस्त्यातल्या मुलांच्या दिसली गळ्यात पाटी
"रक्तात आमच्याही तुमचीच खानदाने"
झालीत बंद मजला बहुतेक सभ्य दारे
सजलेत स्वागताला वस्तीत चोरखाने
ये नही लगता पता के क्यूं बनी है जिंदगी ?
बैठने देती नही, पीछे पडी है जिंदगी
हर किसी ने की शिकायत, जिंदगी के नाम से
पर कोई कहेता नही के - "तू बुरी है जिंदगी "
हो सके तो तुम बता दो, हौसला दे दो इसे
हर जरासी बात पर
तू मनापासून कर मज याद...मी आहे तिथे !
घाल केव्हाही मला तू साद...मी आहे तिथे !
नेहमीसाठीच केला वर्ज्य मी तो उंबरा...
हा नको माझ्यावरी अपवाद...'मी आहे तिथे !'
टाळण्य़ाजोगा न मी...भेटा; नका भेटू मला...
मी किती वाटो कुणाला ब्याद....मी आहे तिथे !
आपल्यासाठी कशाला अंतरांची कौतुके ?
साध तू
शब्द माझे एवढे करतील आता
माझियावाचूनही तरतील आता
आजच्यापुरता पुरेसा ध्वस्त झालो
भावनांचे पूर ओसरतील आता
ऊर बडवू लागले सदरे सुखाचे
वेदना मौनात वावरतील आता
माणसांशी जवळचे नाते निघाले
श्वापदे कोणांस घाबरतील आता?
व्यापले आभाळ आता तारकांनी
झोपड्या दारिद्र्य पांघरतील आता
मारण्याआधीच केले माफही मी
काय तुमचे हात थरथरतील आता