गझल

जुन्याच कविता पुन्हा पुन्हा मी चाळत आहे
आठवणींच्या मागे मागे धावत आहे

नका विचारू ही कोणावर लिहिली कविता
शब्द दिलेला अजूनही मी पाळत आहे

मीच मला त्या वळणावरती सोडून आलो
आठवणींचे जिथे रोपटे वाढत आहे

कितीतरी क्षण हळवे, हातातून निसटले
कुठे मला पण हिशेब त्याचा लागत आहे

नको नको ते

नभात सारे, बनेल तारे..
ठिगळ शिडाला, कुढे किनारे!

पुन्हा पुन्हा आवरू किती मी..
मनातले हे तुझे पसारे

मुळेच कापुन युगे लोटली..
कुठून फुटले नवे धुमारे‌‌‌‍..

उधळण्यास मी तयार आहे..
मिळोत वा ना मिळो खरारे..

“बहर” तुला हे ॠतु कशाला..
बहरण्यासही निमित्त का रे..

-- बहर.

सरले बरेच काही, उरले अजून आहे
तुटले तरी जरासे, जुळले अजून आहे

वणव्यात पोळलेल्या, राती कितीक सार्‍या
वैशाखस्वप्न हिरवे, जपले अजून आहे

संसार वाळवंटी, मनिषा जरी करपल्या
स्वप्नात चिंब सारे, भिजले अजून आहे

वैधव्य दु:ख गहिरे, लपवून काळजाशी
सौभाग्य चिन्ह भाळी, जपले अजून आहे

वाहून खूप गेले, पाणी पुलावरुनी
सुखचित्र

सांग कोठे माणसा आहेस तू ?
चित्तरंजन भट कसा आहेस तू ?

तू हिरा जर पाडले पैलू तुला
जाळले तर कोळसा आहेस तू !

काय दिसते तेच दाखवतोस ना ?
एक साधा आरसा आहेस तू !

हा तुझ्यामाझ्यात इतका भेद का ?
मी जसा अगदी तसा आहेस तू

बोल ना

याद येतो चेहरा हसरा तुझा
ज्यात फसलो, तोच हा चकवा तुझा

नवल आहे, चोर नाही एकही
खूण करतो सारखा खजिना तुझा

स्पर्श दूरच, पाहिले केवळ तुला
केवढा बसला मला झटका तुझा

सर्व ते आकार आकर्षक तुझे
कोणता स्मरणात ठेवावा तुझा

काय तुजपाशी बघायासारखे ?
बहरला गर्दीमुळे रस्ता तुझा

जुने नाते अजुनही रेशमी आहे
तरीही बघ तुला परकाच मी आहे!

जुने नाते अजुनही रेशमी आहे
अजुनही त्यात थोडासाच मी आहे!

तुझ्या पत्रातला मजकूर विश्वासू!
तुझे प्रत्येक अक्षर मोसमी आहे

अता "आम्ही" म्हणवतो मी स्वतःलाही
(तुझ्याबद्दल दिलेली ती हमी आहे!)

म्हणे तू प्रेमही केलेस माझ्यावर!
तुझ्या-माझ्यातली ही बातमी आहे

भटकतो

==========================

भोवतालावरी घट्ट ताबा तुझा केवढा राहतो..
दूर गेलो कितीही तरी शेवटी मी तुझा राहतो !

आपल्याला इथे आणले ती जुनी वाट गेली कुठे?
या विचारात रस्ता पुढे चालतो, चालता राहतो

हा कसा क्रूस आहे, इथे रोज अस्थिर का वाटते?
नेमका कोणत्या भावनेचा खिळा हालता राहतो?

प्रश्न नाही असा की

इथे प्रत्येक जण धुंदीत आहे फरक कळल्यास इतकासाच कळतो
कुणाला लागते दारू इथे तर कुणी शुद्धीतही कोरा बरळतो

रिकामा वेळ नसतो फारसा पण तरीही वेळ आम्ही काढतो अन्
रितेपण गच्च भरुनी रिक्तहस्ते रिते पेले रिकामे हिंदकळतो

कुणी रेटून नाही येत किंवा कुणी लोटूनसुद्धा देत नाही
रिकाम्या जलद लोकलचा प्रवासी तरी

एकटाच मी काहीबाही बरळत बसलो!
उदास झालो कधी; कधी मी खिदळत बसलो!

कसले कसले अर्थ चिकटले या शब्दांना...!
घासघासले एकेकाला...विसळत बसलो!

गेलेला अन् येणाराही क्षण बेचव हा...
जुनी-पुराणी दुःखे सगळी चघळत बसलो!

अजून उरले चार थेंब हे आठवणींचे...
काळ लोटला; मन माझे मी निथळत बसलो!

या जगण्याच्या अनुमानाचे काय एवढे?
कशात काहीतरी आपले मिसळत बसलो!

- प्रदीप कुलकर्णी

जा हो जा येत नाही मी
भाव कुणा देत नाही मी

ना कळले काय झाले ते
माझ्या कवेत नाही मी

गैरसमज आज नाही ते
भलत्याच नशेत नाही मी

माझे मी भोगत आहे
पुण्य कुना देत नाही मी

व्यर्थ जगणे जाहले आता
त्याच्या वाचेत नाही मी

रे , वेडया चालले मी