गझल

संयमाचे लाड केले फार त्यांनी...
अन् फुलांशी टाळला शृंगार त्यांनी...

जे प्रकाशाचे खरे होते पुजारी...
ऐनवेळी चोरला अंधार त्यांनी...

काळजी आता भविष्याची कशाला...
वर्तमानालाच केले ठार त्यांनी...

प्रश्न जेव्हा खानदानाचा निघाला...
काढली तेव्हा जुनी तलवार त्यांनी...

पाहिजे त्यांना ऋतू ताज्या हवेचा...
ठेवल्या दाही दिशा गर्भार त्यांनी...

- प्रा. रुपेश देशमुख.

========================

आयुष्याला कुठल्याही द्रावाने भरणे आवश्यक
दु:खाइतके नाही आता दु:ख विसरणे आवश्यक

कुठल्या कुठल्या संदर्भांना जडला आहे गंध तुझा
जगता जगता काही श्वासांचे गुदमरणे आवश्यक

शब्दांनी कळणारच नाही अर्थ तुला तारुण्याचा
इथल्या मोहक वळणांवरती पाय घसरणे आवश्यक

प्रेमाइतके सोपे उत्तर होते माझ्या हाताशी
जेव्हा वाटत होती मज भलती समिकरणे आवश्यक

मैफील आज जमली , पण रंग नाहि भरला
नादात मी तिच्या तो कोठेतरी विसरला !

मी देवळात दमलो देवीस शोधताना
माता घरात दिसली दारात जीव हसला !

शोधीत कस्तुरीच्या गंधास दूर फिरलो -
शेजारधर्म नाते जपण्यात तो मिसळला !

पाऊस पाहण्या मी दारी उभा जरासा ;
गळक्या छतातुनी तो पाठीवरी

धमन्यांत वाहते रक्त होऊनी पाणी..
अन् थिजलेली.. थकलेली माझी वाणी..!

मी तिथेच आहे, तेंव्हा जेथे होतो..
ही तुझीच झाली प्रगती केविलवाणी..!!

का थांबलीस तू तेंव्हा जाता जाता?
परतून येत मी असता, गेलीस आणि..?

भांबावुन मीही गेलो होतो तेंव्हा..
रडलीस तूच पण, डोळा आले पाणी..

का ऋतू सरावा असला बिन् "बहराचा?"

तुझे हेच डोळे, मला पाहताना, किती मोरपंखी, निळेशार होते,
कळ्या-पाकळ्यांचे, तुझ्या पापण्यांचे, किती जीवघेणे, तरी वार होते !

नभाच्या उराशी, निळ्या ओट्-पोटी , भिनू जात होता, जसा सांजवारा,
तसे विरघळोनि, तुझ्या ह्या भिवांशी, मला भेटले, चांदणे चार होते !

निळे-जांभळे, आरसे अम्बराचे, तुझे रूप आता, मला भेट देती,
हळू चुम्बताना

विसावा

येत आहे मला चूक समजून माझी !
मी पुन्हा वाट पाहीन बदलून माझी !

वेळ झाली; निघावेच लागेल आता
वाट पाही कुणी दूर ठरवून माझी!

तू पुढे हात आधीच केलास का हा...?
एकदा भेट घे नीट, जवळून माझी !

या जगाच्या रिवाजात नाही कुठे मी
रीत पटली कुणाला न

पायाचाही विचार व्हावा हेच कधी ना सुचले
मनाप्रमाणे चढवित गेलो, मजल्यांवरती मजले

तू, मी, माझे, तुझे, जाणले जन्म घेतल्यापासुन
आईच्या पोटात कधी हा भेद कुणी का शिकले?

पाठशिवणिचा खेळ संपला शिशीर वसंतातला
ऋतुचक्राला छेद देत ते झाड आज कोसळले

काय मनाला लावुन घेऊ, ध्येय गाठले नाही
बघू आणखी दिवस जाउ

स्वप्नामधली माझी आहे रिमझिमणारी
वा-यावरती झुलता झुलता दरवळणारी

पा-यासम ती चंचल आहे मी अनुभवले
मुक्त नदी ती बारा महिने खळखळणारी

पांघरले मी श्वास तिचे अन त्याच क्षणाला
भरली माझी खोल जखमही भळभळणारी

शांत पहाटे गोड सुरावट ऐकू येई
कोकिळकंठी तीच असावी गुणगुणणारी

असण्याचा संकेत मिळे पण दृष्य नसे ती
मंद

का असे हे भेटती मज भेटणारे
षंढ निघती मर्द सारे भासणारे

काल ते ओकून ऐसी आग गेले
आज ते विझले निखारे पेटणारे

मी कसा विश्वास ठेवू या घडीचा
दूत शांतीचेच सूरा खुपसणारे

बोललो नाहीच मी ते काल ऐसे
बोलती आता असे ते बोलणारे

ते कसे भुंकून गेले आज येथे
हेच

असे झाले तसे झाले रडू आले हसे झाले
जसे झाले तसे झाले व्यथांचेही ठसे झाले

उन्हाचे शाप सोसूनी सुखाची सावली आली
तुला चोरून बघताना मनाचे कवडसे झाले

वजाबाकी जमेची हीच आयुष्यातली बाजू
सुखाची मर्तिके झाली दुखाचे बारसे झाले

जरा विश्वास ठेवा घात हा अपघात नसतो हो
अचानक होत जावा त्याचसाठी