गझल

खोटे असो किंवा खरे ज्याचेच जो तो भोगतो
जागाच आहे देव तो पापे तुझी तो मोजतो

लाथाडणारे पाय ते झेलू कसे छातीवरी
आसूड तो पाठीवरी का मारता हो रोज तो

त्या नित्य माझ्या घोषणा थापाच त्या बाता किती?
हे फार झाले बास हो मी रोज ते हो घोकतो

धावू किती

श्रावणाने आटलेला तो झरा माझाच होता
वादळांनी बांधलेला आसरा माझाच होता

कैक त्या पात्रात गेले, अन् सुखे परतून आले,
मी बुडाले एकटी, तो भोवरा माझाच होता

तो जरी चुकवून गेला ताल माझ्या बंदिशीचा,
मैफलीला जिंकणारा अंतरा माझाच होता

वाजले पाऊल माझे आणि त्या निश्चिंत झाल्या
काढला माझ्या व्यथांनी धोसरा माझाच

हो गझल गैरमुसलसल आता
कोरडे वागणे बदल आता

चेहरा वेगळीकडे केला
घेतली आपली दखल आता

एक उडता कटाक्ष झिलमिलला
ओळ रचणार मी तरल आता

मी तुझा वा कधी स्वतःचा मी
सारखे हेच दलबदल आता

केस कानावरून मागे घे
हाच मुद्दा पुढे ढकल आता

हे ठरवताच लाघवी हसते
'आज करतोच बेदखल

कधी कधी एखादी घटना समजत नाही
नाही कळली तरी फारसे बिघडत नाही

लाख वाटते, काही गोष्टी विसराव्या पण..
असा आजवर अनुभव की मी विसरत नाही

समोर जे जे येते, जातो सामोरा मी
छोट्याशाही अनुभवास मी चुकवत नाही

सुगंध, ताजेपणा खरे तर चार क्षणांचा
ख-या फुलांनी म्हणून काही सजवत नाही

जमेल

जखमेस ओल आली....

एकांत रूक्ष माझा, फेटाळतो जरा मी...
गर्दीत माणसांच्या, रेंगाळतो जरा मी...

मज जिंकण्या मिळावा, का वाव ना कधीही??
नुसत्या 'पराभवाला', कंटाळतो जरा मी...

डोळ्यांत साठलेली, स्वप्नें तहानलेली...
निद्रेस टाळताना, ओशाळतो जरा मी...

चौफेर गोठलेला, अंधार जीवघेणा...
आयुष्य शोधताना, ठेचाळतो जरा मी...

मधुमुक्त वागण्याचा, उलटून काळ गेला!
त्या

आरंभ...

हे सूर छेडताना, भलताच त्रास झाला...
माझ्या गळ्यास माझा, आवाज फास झाला...

स्मरूनी तुला सख्या रे, मल्हार छेडला मी...
संचीत आठवांचा पाऊस खास झाला...

विरहातही तुझ्या या, मी सार्वभौम होते...
'ती' एक वीज आली, संपूर्ण र्‍हास झाला...

मी पोचता समेवर, गोठून काळ गेला...
आकांत मारव्याचा, आजन्म दास झाला...

मी

अर्थ मौनाचे...

लोक सारे व्यर्थ जेव्हा, बडबडाया लागले...
अर्थ मौनाचे तुझ्या, मज आकळाया लागले...

तू अशी जादूगरी, केली सखे माझ्यावरी...
सावली अन् देह आता, एक व्हाया लागले...

पौर्णिमेच्या चांदण्याने घाव केले पाशवी...
गूढ भय, अवसेतले, मज आवडाया लागले...

नम्रभावाने जयांची, लाच मी अव्हेरली...
ते मनापासून मजला, घाबराया लागले...

ऐनवेळी घात

अस्ता॑चली रवी मी विझता॑ना पहात होतो ।
पाऊल खुणा माझ्या मिटता॑ना पहात होतो ॥१॥

तो गाज सागराचा ऐटी ऽ त लाट होती ।
लाटेस किनार्‍यासी विरता॑ना पहात होतो ॥२॥

मोहात मी कितिकदा फसलो नि बुडलो होतो ।
लाटा॑त किनार्‍याला बुडता॑ना पहात होतो ॥३॥

या अथा॑ग सागराचा तो अल्पसा किनारा ।

घाव तुझ्या नजरांनी घाल पुन्हा एकदा
कर प्रीये हॄदयाचे हाल पुन्हा एकदा

मनं माझं आता; माझे ऐकू लागले
नयनांनी मोहिनी घाल पुन्हा एकदा

जीव घेणं माझा आवडतनां तूला
निघालो जगावया मार पुन्हा एकदा

'मी तुझीच प्रिया' बोलली तू कितीदा
ओठांना हाय तरी टाळ पुन्हा एकदा

घट्ट मिठी मारुनी 'जीवलगा' म्हणाया

का ढगांनी बरसण्याचे टाळलेले..?
नाचरे हे मोर आम्ही पाळलेले ...

त्या फ़ुलांनी सोडलेले बहरणेही...
का कळ्यांचे स्वप्न त्यांनी जाळलेले...?

मीच घेतो प्राक्तनाचा ठाव माझ्या
नेहमी मजला सुखांनी गाळलेले ...

राग मी करतो सखीच्या कुंतलांचा
माळले गजरे तयांनी वाळलेले...!

चोर का त्यांनी म्हणावे लोचनांना ?
हे नयन त्या चेहर्‍यावर भाळलेले...

आज