गझल

गझल

''वादात या कुणीही सहसा पडू नये ''

हे का घडू नये,अन ते का घडू नये?
वादात या कुणीही सहसा पडू नये

शेंदूर फासती का,आम्हास लोक हे?
हा प्रश्न दगड-धोंड्यांना का पडू नये?

उठसूठ मुख्यमंत्री दिसतात मंदिरी
का देव अंतरी,त्यांना सापडू नये?

पाषाण तो जरी ही,पाहूनि अप्सरा
छातीत निष्ठुराच्या का धडधडू नये?

हसतात सातमजली, लाखोलि वाहुनी
''कैलास''ने शिवीही,का

भेट ही घेऊ नको

ती बातमीच दाटली घशाशी

ती बातमीच दाटली घशाशी
गर्दीच कोण साठली घराशी!

नाही मला अता जगावयाचे
भांडेच आज सावली जगाशी

का ढवळता निवांत त्या तवंगा
ईच्छा तळात नाचली मघाशी

गेले गळून आप्त पान कसे?
फांदी मनात हालली जराशी

जे बोललो मलाच लागले ते
ती जीभ मीच चावली अधाशी

जरी वाटेल माझे बोलणे

जरी वाटेल माझे बोलणे खोटे तुला
हृदय माझे कधी नव्हते दिले उसने तुला

मनाशी रोजची हितगूज होती चालली
तुझ्याशी बोललो मी वाटले होते तुला

जगाशी भांडल्याने आपले होते हसे
जगालाही मजा येते जशी येते तुला

जसा हा चंद्र आकाशी बदलतो वागणे
तसे आकाश त्या बदल्यात बोलवते तुला ?

महागाई किती

चाहुलीची तुझ्या चमक...

चाहुलीची तुझ्या चमक बोलायची
येत आहेस तू सडक बोलायची

भेटुनी फायदा काय आहे तिला
पहिजे ना मना धमक बोलायची

ओठ रक्ताळले लाल झाला गळा
काय इतकी गरज कडक बोलायची

बोल केव्हातरी मुक्त वार्‍यापरी
सोड आखिव सवय सुबक बोलायची

जे तुझ्या अंतरी तेच माझ्या मनी...
व्हायला लागली धडक बोलायची

खूण साधी

मी एकटाच येथे माझ्या जगात आहे

मी एकटाच येथे माझ्या जगात आहे
काळोख जो जगाचा, माझी प्रभात आहे

आताच मैफलीचा मी वर्ज्य सूर झालो
माझ्याशिवाय गाणे तालासुरात आहे

गेलो निघून डोळे ठेवून कोरडे मी
माझ्याच आसवांचे पाणी घनात आहे

गोंजारतो अताशा माझ्याच वेदना मी
सांगा तरी नशा ही दुसर्‍या कशात आहे

खेळात या नव्याने माझ्यात जन्मतो

तुझा दोष नाही

तुझा दोष नाही, तुझी चूक नाही
जळाने शमावी अशी भूक नाही

कसे धावते विश्व आश्चर्य आहे
कुणाच्याच हातात चाबूक नाही

लिलावी स्वतःलाच मांडेन म्हणतो
मला मोल माझेच ठाऊक नाही

जरा पाहता रोखुनी, ती म्हणाली
गझल तू करावीस; चेटूक नाही

कशाला कहाणी जगा ऐकवू मी
कुणी एवढा येथ भावूक नाही

जरी

कसा कसा वाढला कळू दे ,माझा तुझा दुरावा...

नवीन रस्ते बघून बसली ,कोठे दडून स्वप्ने
उगाच आशा नव्यानव्याची, होती धरून स्वप्ने...

कधी कुठे झगमगाट दिसला, केला कुणी इशारा...
तुझीच फसली कशी कळेना ,डोळे दिपून स्वप्ने

कसा कसा वाढला कळू दे ,माझा तुझा दुरावा...
म्हणे कुशीवर निजून होती, तेव्हा वळून स्वप्ने

तुला कधीही जरा न कळले, शब्दास मान देणे

वेढुनी आवेग माझा रोज गाभुळतेस तू

वेढुनी आवेग माझा रोज गाभुळतेस तू
पण तुला ओलावतो तेव्हा मनी नसतेस तू

मी मला का आवडावे ही समस्या संपली
की तुला सांगेन मी की खूप आवडतेस तू

शोधतो माझ्या खुणा विझत्या निखार्‍यातून मी
जाळुनी हासून निमिषार्धात ओसरतेस तू

दर्शनासाठी असभ्यासारखा खोळंबतो
आणि सभ्यासारखी पडद्यातुनी बघतेस तू

चांगले काहीच नाही

डोळ्यात अडकली स्वप्ने..

डोळ्यात अडकली स्वप्ने.. रक्तात हरवली गाणी..
हा चंद्र पुन्हा पुनवेचा.. ही फिरून तीच विराणी..

हळवासा स्पर्श तुझा तो .. आठवतो आज तनूला..
अलवार बोल अजुनीही.. मांडती तुझी गाऱ्हाणी!

तू गेल्यावर जाणवले.. तू जाता जाता मागे..
ठेवलेस आसवमोती.. अन स्वप्ने ही अनवाणी!

बागेतच फुलतो आता.. बाजार फुलांचा मोठा..
हा उदिम 'वेगळा'