गझल

तुझ्या पातिव्रत्यास अग्नीपरिक्षा, तुझा दोष नाही
खरे नेहमी भोगती हीच शिक्षा, तुझा दोष नाही!

तुझ्या सोबतीला कुणीही न येथे, तुझा आसरा तू,
तुझ्या सावलीला तुझी ना प्रतिक्षा, तुझा दोष नाही

तुझा धर्म मानव्य, त्याला नसे आकृतीबंध काही,
नसे ग्रंथ, ना चौकटी की न दीक्षा, तुझा दोष नाही!

तुझ्या मुक्त काव्यातही

एक पाखरु फांदीवर
फांदी हलते खाली वर

वेल लावली प्रेमाची
धोके फुलले वेलीवर

भांडण होते दिवसाशी
चिडतो आपण रात्रीवर

पृथ्वी नावाचे घरटे
आकाशाच्या फांदीवर

शाप किती बनले त्यांचे
दिलेत तू तर काही वर

त्यांचे बळ, त्यांची उर्जा
सरते भाषणबाजीवर

जगणे भिजले अश्रूंनी
टाकू कुठल्या दोरीवर

चल मिसळू मातीत पुन्हा
खूप

जन्मभर तुडवीन मी रस्ता उन्हाचा
पण तुला स्पर्शू नये ठिपका उन्हाचा

पूर आला हे बरे डोळ्यात झाले
साचला होता किती कचरा उन्हाचा

मी जशी खिडकी उघडली, आत आला
केवढ्या वेगामधे तुकडा उन्हाचा

दग्ध ओठांनी तुझ्या केसांमधे मी
माळला होता कसा गजरा उन्हाचा

यामुळे तर ऊन्ह हे जळते तुझ्यावर
रंग नाही

चेहरा मी तुझा वाचला राजसा
प्रेम आहे तुझी रे कला राजसा..

पुस्तकासारखे वाचले तू मला
चाळताना मला;भाळला राजसा..

चंद्रही तो नको.त्या नको तारका
स्वर्ग द्यावास बाहूतला राजसा..

झोपडी छान ही राजवाड्याहुनी
शीव भोळा जणू लाभला राजसा..

मेघधारा जणू रे तुझा स्पर्श हा
मोर माझ्या मनी नाचला राजसा...

ऊन माथ्यावरी.तापला तू

प्राणांपेक्षा मुलास माझ्या जपले होते
क्षण सोनेरी आनंदाचे टिपले होते

पुस्तक पुस्तक,पुस्तक पुस्तक,वाचन केवळ
वेडहि त्याचे काय मि सांगु कसले होते!!!

ज्ञानाचे भांडार म्हणू , की काय म्हणू मी
माहित होते! सगळे काही कळले होते.

नेतांना मग त्याला जेव्हा सरणावरती,
मृत्योचेही थोडे अश्रू ढळले होते

आत्ता आत्ता बोलत होता, चालत

मरुन अस्तित्वहीन होण्या,तुझ्याचसाठी तयार आहे
तुझ्याविना या जगात माझा,जगावयाला नकार आहे

धरून सूर्यास आणले अन ,हजार तेजाळले दिवेही
असा कसा दूर व्हावयाचा,मनातला अंधकार आहे

अचूक आले तुझे नयन बाण्,येथ घायाळ जाहलो मी
शिकार गेलो करावयाला,स्वतःच झालो शिकार आहे

नको धरु आज हात माझा,कठोर ही बाब आठवावी
जगावयाचा प्रवास माझा उद्या

...म्हणाले !!

स्पष्ट माझ्या बोलण्याला, ’शालजोडी’ म्हणाले !
प्राणत्यागा....’अर्थ नाही....! व्यर्थ खोडी’ म्हणाले !!

राजरस्ता सोडला ना लांघल्या चौकटीही.....
नेकमार्गी चालण्याला ’नागमोडी’ म्हणाले !!

झिंगलेले, लाज ज्यांनी टांगलेली खुट्याला....
जाग येता ’जास्त झाली काल थोडी’ म्हणाले !!

ताव मारी गिध्द येथे, खाउनी माजलेले.....
’घोळवूनी कारल्या येते न गोडी’ म्हणाले

जराजरासा !!!

तुझे नि माझे नकोच नाते, हवा दुरावा जराजरासा !
सलज्ज तारे नभी पहाया रवी झुरावा जराजरासा !!

लुभावयाला कितीक फ़ुलती गुलाब, जाई नि मोगरेही,
तुझ्या स्मृतींचा सुगंध ताजा, इथे उरावा जराजरासा !!

झपाटलेला पिसाट वारा कडी-कपा-यात बंद केला,
तुझ्या नि माझ्या उसासण्याचा उरो पुरावा जराजरासा !!

कधी नकोसे

खरा कायदयाने मला फास होता
कुठे न्याय ? तो फक्त आभास होता

तराजू कधी पावला सांग त्यांना ?
उभा जन्म ज्यांचा शिळा घास होता

लुबाडून खाती सदा तूप-रोटी
गुन्हेगार तेथेच हमखास होता

अरे ! कायद्या काय देऊ पुरावे ?
दलालीत वाटा तुझा खास होता

तुझ्या चोर-वाटां मुळे न्याय मेला
फरारी

दिसे दिसायास वार साधा
नसे परी हा प्रकार साधा

अजून आहे घरंगळत मी
नको म्हणू हा उतार साधा

किती अशी कंजुषी असावी
दिला न मज तू नकार साधा

फसून जातो सहज कुठेही
खरेच मी फार फार साधा

धरा फिरवतात हात त्याचे
म्हणायला कामगार साधा

कधी मला माग तू हवे जे