गझल

ही जगण्याची तालिम फुटकळ धडपड आहे
पडदा पडला, नाटक बसणे अवघड आहे

देहाचा डोलारा वरती दिसतो भक्कम
आतच आहे ती.....जी काही पडझड आहे

कोणी म्हणती जादू, कोणी काजळमाया
तू करते ते प्रेमच...बाकी बडबड आहे

आई बाबांना काशीला नेण्यासाठी
श्रावणबाळाची कोठे ही कावड आहे?

मी कोणाचे देणे जर का लागत नाही

व्यर्थ जगणे !

व्यर्थ जगणे!... जोडण्याला पुण्य काही, पाप काही !
श्राध्द माझे घातले मी ठेवला ना व्याप काही !!

कोण माझे, कोण वैरी जाणते ना कैकवेळा....
केवड्याच्या सोबतीला भृंग काही साप काही !!

'कर्म केले... सोडले ते ’, ज्ञात गीता सार सा-या,
गोड मी मानून घेते पूर्वजांचे शाप काही

सांजवेळी सोबतीला ती असावी, योग नाही!
सोबतीचे सोड, साधी भेट व्हावी, योग नाही!

मोर स्वप्नांचे तिच्या मी लाख डोळ्यांनी टिपावे,
धुंद ती व्हावी, भुलावी, मोहरावी, योग नाही!

ती मला देऊन गेली श्रावणाची चिंब गाणी,
मी तिची गीते ऋतूंना ऐकवावी, योग नाही!

ती व्यथेच्या चक्रव्यूहातून वाटा शोधताना,
मी दिशा माझ्या घराची

नाव तुझ्या ओठावर माझे
धरती माझी अंबर माझे

स्पर्शामधला प्रश्न तुझा अन
मौनामधले उत्तर माझे

रात्र तुझ्या स्मरणात काढतो
स्मरण तुझे झाले घर माझे

मला बिलगला गंध तुझा अन
तुला लागले अत्तर माझे

हा सारा माझाच उन्हाळा
हे सारे गुलमोहर माझे

- वैभव देशमुख

गंध,माळा वा टिळा लावा कितीही ;
पावतो का "तो" ? करा दावा कितीही ..

तृप्त होतांना अशी अतृप्त का रे ?
वाज गोपाला तुझा पावा कितीही..

तो उद्याचा सिंह हे ध्यानी असू द्या ;
शांत हा वाटे जरी छावा कितीही ..

ताप शापाचा बरे उतरेल कैसा?
चंदनाचा लेप हा लावा

राखते तोल मी.....!!!

जे पाहते - जाणते ते बोलते बोल मी,
गुंत्यात का भावनेच्या गुंतते खोल मी ?

कोणी - कसेही - कुठेही बोलते - वागते,
माझ्याच ना आसवांचे जाणते मोल मी !

तालावरी ढोलकीच्या नाचली पैंजणे ,
वॄंदावनी मंजि-यात्या वाटते फ़ोल मी !

गंधाळुनी रात हिंदोळी सुखाच्या झुले

टाळतो किती मी त्यांचा ससेमिरा पण, सायास फोल आहे
तीच तीच नाती भेटायचीच कारण... आयुष्य गोल आहे

टाकले खडे मी नाना प्रकारचे पण, उपयोग शून्य झाला
समजले अखेरी... रांजण तुझ्या मनाचा भलताच खोल आहे

रोजच्या झळांनी गेली सुकून स्वप्ने, गेलेत खोल डोळे
त्यामुळे खरे तर डोळ्यांमधे जराशी अद्याप ओल आहे

कळा लागल्या पार आतून होत्या
किती यातना खोल दाटून होत्या!

जरी घाव आता उभारून आला,
मुळाखालच्या वेदना जून होत्या

तुला पाहता मी मलाही भुलावे,
अशा सूचना काळजातून होत्या!

कशी बाग माझी मला सापडावी?
कळ्या वेगळा गंध माळून होत्या

मला हारण्याचीच संधी मिळाली,
तुझ्या सोंगट्या डाव साधून होत्या!

जगावेगळे भाग्य दारात

तुला पाहून माझा शब्द - तेव्हा लाजला होता
मुका राहुनही मझा - अबोला गाजला होता

तुझा तो स्पर्श चंदेरी -तुझा तो हात पुनवेचा
उन्हाचा हात ही माझा - अचानक भाजला होता

जरी बेताल मी आहे - नव्हे हा कैफ मदिरेचा
तिने सौंदर्य वर्खाचाच - प्याला पाजला होता

तुझा मुखचंद्रमा पाहून

सोकावलेल्या अंधाराला इशारा

सोकावलेल्या अंधाराला, इशारा आज कळला पाहिजे
वादळ येऊ दे कितीही पण, हा दीप आज जळला पाहिजे

आंब्याला मानायचे कांदा, किती काळ असेच चालायचे?
डोळे उघडून तू वाग जरा, नकोसा वाद टळला पाहिजे

गाय इकडे आणि कास तिकडे, चारा मी घालायचा कुठवर?
कधीतरी इकडे; या बाजूस, दुधाचा थेंब