गझल

फसव्या अशा जगाशी जमले कसे मनाचे
खोटेपणात मन ही रमले कसे मनाचे

शोधात भाकरीच्या पोटात आग फिरते
पाउल चालणारे दमले कसे मनाचे

लावुन हे मुखवटे जो तो उगाच हसतो
हास्यात दुःख सारे नमले कसे मनाचे

संग्राम भोवताली चालेच सावल्यांचा
ओठात स्तब्ध झाले हमले कसे मनाचे

झंकारती कशाने तारा जुनाट झाल्या

का जिवाला आज त्याच्या लागली हुरहूर आहे?
कोण अज्ञातातुनी निर्यातले काहूर आहे?

लोक सारे दूर जाती - तो जरा दिसला कुठे की !
हे खरे का? की अताशा तोच त्याच्या दूर आहे?

दिसत आहे तो असा शुद्धीतला माणूस का रे?
बिघडले का आज कांही? - और त्याचा नूर आहे

गीत

जाहलेला जो कपाळी वार होता
तोच माझा मानलेला यार होता

घोषणा जो मागच्या विसरुन गेला
तो नवी आश्वासने देणार होता

हार माझी हीच त्याची जीत व्हावी
आज तो माझ्यापुढे जाणार होता

धूळ उडते चेहऱ्याच्या वाळवंटी
अश्रु माझा पापण्यांवर स्वार होता

दूषणांचे श्लोक त्याने वाचलेले
आजला तो आरत्या गाणार होता

आज

सुखाच्या सर्व व्याख्यांना जरा बदलून पाहू या..
चला, केव्हांतरी आयुष्यही जवळून पाहू या!!

दिव्या, पंख्याविना वातानुकूलीत हे असे जगणे..
चला अंधार पाहू या, जरा निथळून पाहू या!!

किती उपकार मानावे, अता ह्या भार नियमांचे?
अता ह्या शासनालाही जरा 'खवळून' पाहू या!!

समुद्राच्या जणू लाटा, तसे हे मानवी जत्थे..
चला प्रस्थापितांचे

असा पाट ओला अशी कंच राने
असे चिंब डोळे तुझ्या आठवाने

तिथे ये पहाटे... तिथे... त्या तिथे ये
जिथे पाहिलेले निखारे दवाने

उभे झाड आहे तरी जीव नाही
दिले घाव त्याला कुणा पाखराने?

नको ऐकवू तू तुझा काळ आता
तिला जाळणारे असूरी जमाने

किती खोल व्हावे मनाच्या तळाने?
कितीदा बुडावे

कुंडलीने घात केला

कसा कुंडलीने असा घात केला
दिशा शोधण्यातच उभा जन्म गेला

असे वाटले की शिखर गाठतो मी
अकस्मात रस्ता तिथे खुंटलेला

विचारात होतो, अता झेप घ्यावी
तसा पाय मागे कुणी खेचलेला

खुली एकही का इथे वाट नाही
हरेक पथ येथे कुणी हडपलेला?

पटू संसदेचा, तरी दांडगाई
म्हणू का

उगीच का प्राण साचून जातो
नको तिथे जीव टाचून जातो

कसे तुला आज सांगू मना रे..
तुझाच सहवास जाचून जातो

पहा जरा चेहरा फक्त माझा
उरातले दु:ख वाचून जातो

जमीन माझी नसे, ना नभांगण
अधांतरी देह नाचून जातो

जगास मी दोष द्यावा कशाला ?
मनातला भाव काचून जातो

.............................................................
ठेवणीतल्या आठवणींना....
.............................................................

गतकाळाच्या कपाटातले जुनेर जगणे दमट, दमट !
ठेवणीतल्या आठवणींना आता येतो वास कुबट !

अश्रूसुद्धा पूर्वीइतके राहिलेत हे तरल कुठे ?
कधीकाळच्या दुःखाचाही झाला आहे रंग फिकट !

त्यांच्या सलगीवरी एवढे उगाच मरणा जळू नये...
या श्वासांचे देहासंगे जन्मभरी असणार लगट !

कधीपासुनी एका ओळीवरीच रेंगाळली

हा शब्दांच्या गुणसूत्रांचा दोष असावा
स्वप्नलिपीचा अर्थ कसा कोणा समजावा

कधीतरी झाडांची भाषा मला कळावी
कधीतरी मज अबोल चाफाही उमजावा

जन्म-मरण ह्या दोन मितीच्या प्रतलामध्ये
जगण्याचा सारांश कसा सांगा बसवावा

युगे बदलली काळ बदलला अरे विठ्ठला
एक आयडी ट्विटरवर तूही उघडावा

किती खोल मी अजून जावे मनात माझ्या
कधीतरी तळ

पापणी अद्याप माझी मिटत नाही
जीवनाचा मोह काही सुटत नाही

श्रावणातच पाहुनी घ्यावे धरेला
एरवी इतकी कधी ती नटत नाही

बोलणे माझे जगाला कळत नाही
सांगणे मजला जगाचे पटत नाही

सर्व देणी फेडता येतात येथे
कर्ज मायेचे कधीही फिटत नाही

लांब, मोठा दिवस हा जातो कसाही
आणि छोटी रात्र कटता