गझल

कोणते श्वास श्वासांसवे जागले ?
जाग आली तुझे भास रेंगाळले

भेटण्याला नसावीतही कारणे
पण सुचावेत काही बहाणे भले

ही मिठी ओळखे शब्द अस्पष्टसे
ओळखावे कसे श्वास आपापले ?

साथ अदृश्य निःशब्द होती तुझी
फार नव्हते तसे एकटे वाटले

आजही जाणतो मंद चाहुल तुझी
दार नाही मनाचे अजुन गंजले

तुम्ही बोलता, नशेत होतो मी !
खरेच सांगू..?..मजेत होतो मी !

कुणीच नव्हता प्रकाश देणारा?
कश्या दिव्यांच्या सभेत होतो मी?

कुणीहि यावे, घरास फोडावे!
कधीच नाही!.. सचेत होतो मी!

नको रागवू, उगा अशी, संध्ये!
कधी उषेच्या प्रभेत होतो मी...?!

काय सांगता?...किती दिल्या हाका !
अहो,.. सखीच्या कवेत होतो मी

दोस्ता तुझी सार्‍यांबरोबर फार यारी वाटते
तू वेगळे अन वागले की मग गद्दारी वाटते

इतकी सवय जडली मनाला कुंपणी राहायची
ओलांडले हे घर जरा की हद्दपारी वाटते

गाती फुलांचे गोडवे फांदी उपेक्षित राहते
चाले जगी हे नेहमी त्याची शिसारी वाटते

ती वागते तेव्हा अशी आभाळ कोसळले तरी
मी बैसतो निश्चिंत

जुने पेच ते पेश होती नव्याने..
पुन्हा खालती पाहिले त्या दिव्याने!

विसंबू नको, ना दिव्यांचा भरवसा..
दिलासा दिला हा, मला काजव्याने!

असे मृत्यूचा शाप ह्या मीलनाला...
तरी का जळाले..पतंगे थव्याने??

मला एकही शब्द सुचला न तेव्हा...
(कसे व्यक्त केलेस तू हुंदक्याने???)

बरे ताट माझे, रिकामेच होते..
किती दु:ख हे वाढले

सत्ते तुझ्या चवीने

सत्ते तुझ्या चवीने नेते चळून गेले
कुरवाळती कुणाला, कोणा छळून गेले

सारे मिळून भेदू, हा व्यूह ते म्हणाले
लढतोय एकटाची, सारे पळून गेले

कित्येक चाळण्यांनी, स्वत्वास गाळले मी
उरलीय चित्तशुद्धी, हेवे गळून गेले

समजू नको मला तू विश्वासघातकी मी
पाऊल सरळ होते, रस्ते वळून गेले

आता इलाज

जाणिवा विसरून गेलो चूक झाली
मी तुला माझा म्हणालो, चूक झाली

राज्य चाले जे तहांच्या बोलण्यांवर
मी तिथे लढण्यास आलो, चूक झाली

पाहिजे होते जया हुजरेच सारे
मी तया शिरजोर झालो, चूक झाली?

का पिल्यावर चांगल्या सुचतात गझला?
मी कधी नाहीच प्यालो, चूक झाली?

शेवटी म्हणशील येऊनी हबा ला
'मी

आज श्वास मी मोकळा भरणार आहे
मुक्त वाट डोळ्यांतुनी करणार आहे

मागची लढाई जरी बिनधास्त होती
आज मी युद्धाचा बळी ठरणार आहे

आसवांतुनी लाभले मज थेंब काही
का दुष्काळ याने तरी सरणार आहे ?

काळ होत मी बांधुनी कफनी ललाटी
आग ओकुनी वादळी उठणार आहे

कायदा जरी बाटला मगरूर हाती

'' बरे दिसत नाही ''

गुडघ्यावरती तुझे रांगणे ,बरे दिसत नाही
पुन्हा पुन्हा हे तुला सांगणे,बरे दिसत नाही

'' 'गझल' न्यायची पुढे'' तू हे खुंटीला बांधून घे
स्वता त्याच खुंटिस टांगणे,बरे दिसत नाही

पृथ्वी फिरणे,सूर्य उगवणे,तुझ्यामुळे नाही
वेळि अवेळि तुझे बांगणे,बरे दिसत नाही

चौकट '' बाराखडी'' आपली,समजुनी घे इतुके
चौकटितुनी

'' तीळ''

जीव घेणारा तुझ्या ओठांवरी जो तीळ आहे
दोष डोळ्यांचा,फुकाचा काळजाला पीळ आहे.

सप्तरंगी बोलपट तू,वेड तुज सर्वत्र आहे
''मी'' ,कुणी बघणार नाही,तो डब्यातील रीळ आहे

मी मुळी चावट न किंतु,दर्शनी तव कोण जाणे,
का निसटते माझिया ओठांतुनी ही शीळ आहे

मी कसा मिळवू तुला? नवकोट श्रीमंती तुझी अन

तुझ्या आठवांना उजाळाच देतो..
खरी सावली हा उन्हाळाच देतो!!

हिर्‍याला खर्‍या मोल नाही अताशा..
गड्या ये तुल मी खरी 'काच' देतो!

वसन्तातही जोर नाही जुना 'तो'
अता खास ना मोगरा जाच देतो!!

कितीही करा प्रार्थना त्या तरीही..
खर्‍या वेदना 'तो' अम्हालाच देतो!

कधी दोष माझे मलाही दिसावे...
कसा दोष मी