गझल

ओघळाया लागलो मी
फार नाही वाहलो मी

नग्न आहे या जगी मी
ना तरीही लाजलो मी

सत्य होते पोळ्णारे
स्वच्छतेने माखलो मी

दूरदेशी गाजलो मी
मायदेशी भाजलो मी

लग्न झाले काल तूझे
योग्य का, ना वाटलो मी

बातमी होतीच मोठी
फार नाही हाललो मी

गुंतलो मी बाहुपाशी
आज ना तो

काय झाले जरी गेला तडा
जीवनाचा रिता होता घडा

जिंदगीची छडी तुटली तरी
मी न शिकलो कधी कुठला धडा

सोसवेना अशी ही शांतता
प्रश्न आता नवा व्हावा खडा

मी मनाशी जरासा हासलो
ते म्हणाले "अरे, लावा छडा"

संपली ती कहाणी या इथे
उंच आहे पुरेसा हा कडा!

स्वर्ग त्याला पसंतीचा

पुन्हा पेच झाले; असेही, तसेही
नको तेच झाले; असेही, तसेही

जरा बोलले मी; रुढीहून काही
निराळेच झाले; असेही, तसेही

किती सोडवावे? पुन्हा उत्तरांचे
उखाणेच झाले; असेही, तसेही

मुके राहणेही विरोधात माझ्या,
पुरावेच झाले; असेही, तसेही

फुका बोलबाला ऋतूपालटाचा,
उन्हाळेच झाले; असेही, तसेही

कशाला निमित्ते हवी भेटण्याची?
दुरावेच झाले; असेही, तसेही

रात्र सारी जागू नको
झोप माझी मागू नको

जाहलो मी वेडापिसा
लाघवी तू वागू नको

शब्द माझे झोपेतले
स्वप्न माझे मागू नको

चूक आहे साधीच ती
तोफ मोठी डागू नको

वेळ नाही माझ्याकडे
फार मागे लागू नको

करवंदीने रिमझिमणारा स्मरला श्रावण
घाटा घाटा वरुनी मग वावरला श्रावण

संसाराची अक्कल नाही ना त्याला घर
माहित होते सगळे मग का वरला श्रावण?

फोलच काड्या ती वेडी जोडत बसलेली
छत्र्यांना ना आजवरी आवरला श्रावण

डोळे तेव्हा आठवणींचे नभ बनलेले
सहज फिराया आलेला सासरला श्रावण.

ती रडताना गालावर स्वप्ने ओघळली
हरला

एकटी मी पाहता जग लागले ते मोहरू
लांडग्याचे भक्ष आता जाहले ते कोकरू

डौल माझा राजहंसी लागलो मी सावरू
बदक आहे मी कळे अन लागले ते हो धरु

सांगते माझ्या मना वेड्या नको तू घाबरू
प्रेम त्याचे ढोंग होते लागले ते ओसरू

लागली होती पणाला जानकीची आबरू
संशयाचे बीज आता

आयुष्याचे कोडे कधीच सुटले नाही
उत्तर या प्रश्नाचे कधीच सुचले नाही

झाले ऐश्वर्याचे जुने सोहळे आता
स्वप्नांमधले घोडे कधीच उठले नाही

कागद कागद ओला करतच गेली शाई
अर्थालाही कसले कारण उरले नाही

कोणी आले नाही निरोप देण्या मजला
मी गेल्यावर मागे कुणीच झुरले नाही

पानेही सळसळली हळूच येता वारा
कारण

सरावाने अता त्या वेदना सांभाळणे येते
जरी झडले बहर सारे तरी गंधाळणे येते

खरे आहे मला रडणे तसे जमलेच नाही हे
अता दुखर्‍या नभाखाली असे रेंगाळणे येते

जगाला माहिती आहे मला चकवून गेली ती
गरीबाला कुठे सांगा कुणाला टाळणे येते?

तुला रडवेल हे जगणे नको सोडूस आईला
न करता पापणी

मी कळ्यांचा श्वास झालो
की फुलांचा वास झालो

ह्या सुगंधा चाखताना
भ्रुंग मी नावास झालो

सावलीला सोडले मी
मी उन्हाचा त्रास झालो

पाहता ती मुग्ध अदा
आज तीचा दास झालो

वाढली ती हाव माझी
मीच माझा घास झालो

लाभता सारी मला तू
आज मीही पास झालो

संपला हा शेर माझा

हेच असे असते जगणे
जे घडते नुसते बघणे

हे न कधीच कुणा सुटले
भास उगाचच पांघरणे

ध्यास कुणास बघा असतो...
'ठेच उरातच बाळगणे'

सत्य मनास पटेल कसे ?
फक्त हवे जर थोपटणे

व्यर्थ ठरेल उगीच अता
वीज नभातुन कोसळणे

हाय! मला बघ काम किती...
रोज नवे चमचे भरणे

सोड बिळातच