गझल

लोक म्हणाले नियतीचा तो डावच खासा होता
माझे दान उधळले, तुझिया हाती फासा होता

काल तुझ्यालेखी माझ्य़ा त्या ओळी अमूल्य होत्या
आज तुझ्यालेखी माझा तो फ़क्त खुलासा होता

घालताच तू फुंकर माझ्या जखमा भरून आल्या
घावहि तुझेच होते त्यावर तुझा दिलासा होता

तुझ्या स्वागता मी स्वप्नांनी गाव सजवला होता
घरकुल

ईमले स्वप्नातले 'नावे' कसे मांडायचे
वागण्याचे ते खरे 'कावे' कसे सांगायचे

रिक्त होते मापटे ते वेस ओलांडायचे
प्रश्न होता मी तिला 'यावे' कसे सांगायचे

जीवघेणे नेत्र चाळे ते कसे टाळायचे
संभ्रमांना आज या 'दावे' कसे बांधायचे

मोह झाला खूप आता, मार्ग ना परतायचे
क्लीष्ट सारे ते जसे 'भावे' तसे सांधायचे

तारण्याला पाहिजे तो राम आता
आड डोळ्यांच्या निजे तो काम आता

ऊघड्याने बागडे ती लाज आता
लाजताना दाविजे तो काम आता?

वास घामाचा नसे पैशास आता
साठल्याने ना कुजे तो दाम आता

या मदांधाचेच खोटे राज्य आता
रोज पापाने भिजे तो साम आता

देह झाला राक्षसांचे धाम आता
ह्या भयानेची

जीवन कसे जगावे,सगळ्यांस पेच आहे
मागील ठरे शहाणा,पुढच्यास ठेच आहे.

साहत कशा रहाव्या,जखमा जुन्या पुराण्या
दिसते जरी पुराणे,दुखणे नवेच आहे

पूजन कुणां करावे?पुजण्यास कोण आहे ?
सैतान भासतो जे,ते दैवत हेच आहे

वार्धक्य टाळण्याचे,माहित कुणास आहे ?
मरणे अटळ तरीही,जगणे हवेच आहे

दुखः पुरुन उरावे,''कैल्या ''स ज्ञात आहे
सारुन हर

फारसा वाटेत नाही आमचा वाडा
पण तरी रुंदीकरण करताय तर पाडा

माल यालाही नकोसा आणि त्यालाही
जीवनाचा न्यायचा आता कुठे गाडा?

गप्प बसण्याने कुणाला कीव येते का?
ओरडा, भोकाड पसरा, पायही झाडा

पादचारी मार्ग नाही या मनामध्ये
फेरिवाल्यांनो इथे घालू नका राडा

घेतली तालीम ज्याची ते कुठे घडते?
पोचतो जेथे

देहावरी मी ठेवली माळ तुळशीची
ती कालची मी सोडली चाल जिवनाची

मी गोंदला टीळा कपाळास नटलेला
भक्तीच आता जाहली ढाल जिवनाची

मी घेतली वीणा अता खांद्यावरी या
झंकारली देहातली टाळ जिवनाची

मी नाचतो घेतो पताका डोइवर या
त्या पायरीशी जोडली नाळ जिवनाची

ही लागली ती ओढ पांडुरंग पायी
मग चंदनासम

एक इरादा हसण्याचा अन विरोधात दुनिया सारी
आणि नभाशी कशा न्यायच्या इतक्या छोट्या तक्रारी

आज निसरड्या संध्येवरुनी पाय घसरला कोणाचा?
आज कुणाचा उजेड गेला अंधाराच्या आहारी ?

काय कुणाचा खजिना माझ्या उरामधे दडला आहे
एक आठवण "तिळा तिळा" घोकते पापण्यांच्या दारी

दोन अपत्ये पोटाला अन जन्मभराचे फरपटणे
स्वप्न निपजले संन्यासी

बोल, 'सारे व्यर्थ सोडूनी तुला'..
मी बरा जाईन घेऊनी तुला ?

कापती लिहिण्यास बोटे का तुझी ?
मी दिले केंव्हाच सोडूनी तुला

चंद्रही अगतिकपणे बघतो; असे -
चांदण्यांचे हाल पाहूनी तुला

याच दिवसाचा तसा केलाय मी
वेगळा अंदाज भेटूनी तुला

आज उठले नवनवे रोमांच का
नेहमीचा स्पर्श देऊनी तुला

नको वागूस सरिते नाविकाशी वेगळी
नदी काढेलसुद्धा हा खलाशी वेगळी

सुखाचे घास दैवा पारखूनी देत जा
अधाशी वेगळी हृदये, उपाशी वेगळी

नवी करशील का तू केशरचना आपली?
नकाराचीच पण... शैली जराशी वेगळी

पुन्हा आरंभले होते सुधारित वागणे
पुन्हा शिंकायला आलीच माशी वेगळी

कधी थांबायचे काळा कधी खुरडायचे?
गती घेतोस तू

न काट्यास कळले सलावे कुठे
रुतावे कुठे अन दुखावे कुठे

विषाला अता या उतारा नको
कळे पूर्ण त्याला भिनावे कुठे

बरसता जमावे तळे लोचनी
असे पापण्यांनी झरावे कुठे

उरी वेदना, हास्य गालावरी
अशा सोसण्याचे पुरावे कुठे

तिरस्कार झेलून थकलो अता
अशा गुंतण्याचे निभावे कुठे

तुझे चांदणे गोंदले या नभी
निशेच्या