गझल

वृत्तः आनंदकंद (गागालगा लगागा)

गुंतून मी पडावे की सोडवून घ्यावे
खड्गास या दुधारी सांगा कसे धरावे

गोडीत त्या गुलाबी गंधात धुंद झालो
बंदीस्त पद्मकोशी सांगा कसे सुटावे

पेल्यात वीख होते ओठात प्यास होती
ओठास तोषवावे व्याकूळ की मरावे

गोठून पार गेलो पाशात प्रेयसीच्या
आगीत लोळताना का गारठून जावे

जाऊ कसा

संपता संपेचना कल्लोळ ह्या देहातला
ऐकला नाहीच मी आवाज कारण आतला

एकदा केली मनावर मात मेंदूने जरा
तेवढ्यानेही किती आयुष्यभर तो मातला

आज साक्षात्कार झाला; जग असे का वागते?
आज जवळून पाहिला, मीही पशू माझ्यातला

बोलली काहीच नाही! शल्य ना त्याचे मला
बोचला परकेपणा नजरेतल्या मौनातला

काल आयुष्यात पहिल्यांदा पराभव

(वृत्त - मनोरमा - गालगागा गालगागा)

पोळलेल्या काळजाला
द्या दिलासा वादळाला.

पोर छोटा पोहताना
पार गेला... हो तळाला.

ढोल वाजे भावनांचा
साथ देतो गोंधळाला.

सावजाला शोधताना
व्याधही लागे गळाला.

मानताती वीर त्याला
वेळ येता तो पळाला.

काळ येता फासताती
काजळीही काजळाला.
===========
सारंग भणगे. (२७ जानेवारी २०१०)

गुंतवू नकोस.... देह ठेवला असेल तर
मी उगाच एक डाव खेळला असेल तर?

कारणास कारणे नि त्यांस कारणे पुन्हा
मूळ शोधण्यास जीव नेमला असेल तर?

काय माहिती ... जिला नमेन त्याच मूर्तिने
माणसापुढेच हात टेकला असेल तर?

अर्थहीनतेस अर्थ द्यायला हवाच का?
मी सहज म्हणून जन्म घेतला असेल तर?

घेतलेस

तोडून पाश इथले, हा दूर चाललो मी
बहुधा नव्याच आता मोहात गुंतलो मी

दे तू मला तुझे ते आयुष्य फाटलेले
ठिगळे जुन्या सुखांची नेसून त्रासलो मी

उपयोग काय आता फाडून पत्र माझे
ते वाचताच तुझिया हृदयात उतरलो मी

दु:खासवे लढाया मी नित्य सज्ज होतो
पण सामना सुखाशी होताच बिचकलो मी

माणसे....

माझा दुसरा प्रयत्न.........पहिल्या गझलेस आलेल्या प्रतिसदांस मी दिलेला प्रतिसाद अजुन प्रकाशित व्हायचाय....अजून तो रांगेत आहे.

अस्तास जाऊनिया स्मरतात माणसे ही
जित्तेपणी कशाला मरतात माणसे ही?

असुनी समोर चोरा, सोडुनी जाऊ देती
दुबळ्यास निरपराधि,धरतात माणसेही

कसले अ"धर्म" राजे?कसली अ"धर्म" निति?
द्युतात द्रौपदीला हरतात माणसेही

गर्दीत राहुनी जे मर्दुमकी करिती
एकांतवासी

उत्तीर्ण होणार नाहीस, अभ्यास चिक्कार केला तरी
तू मोक्ष कोड्यात फिरशील हा जन्मही पार केला तरी

उल्लेख वाचून गझलेत ती वाद घालायला भेटते
भरघोस मिळतो नफा रोज तोट्यात व्यापार केला तरी

अस्थी विसर्जीत केल्या असाव्यात माझ्या जमीनीमधे
घडते तुझे शिल्प वाटेल तो भिन्न आकार केला तरी

हा संगणक ज्यास म्हणतात

बदल
--------------------------------------------------------------------------

आताच मी जगाला उघडून डोळे पाहीले..
आताच मी मनाला समजून थोडे पाहीले...

केव्हाच ती जरीही विसरून प्रेम गेली,
आताच मी तिलाही विसरून थोडे पाहीले...

मौनात नेमके माझ्या सारे घडून गेले,
ओठास मी कितीदा दुमडून थोडे पाहीले...

ना बांधले सुरांनी अद्याप शब्द माझे,
मी आजही सुरांना वगळून थोडे पाहीले

माझा पहीला प्रयत्न.........आपल्या सूचनांचा अभिलाषी...

चेहर्‍याची चांगली ही रीत नाही
अंतरीचे दु:ख तो लपवीत नाही

जाहला तो भंग का त्या मैफिलीचा?
हर कुणी होउ शकत जगजीत नाही

वाघ ज्या प्राण्यास मी संबोधिलेले
जाहले ठाऊक तो ही धीट नाही

का असा दु:स्वास माझा तू करीतो
तो सुद्धा अन मी सुद्धा गुर्मीत

मी जाणुन आहे वास्तव की प्राजक्त पहाटे असतो ते
मी जागा नसतो पाहुन मग तो उमलुन उमलुन फुलतो ते

हे नकोनकोसे होणे तू अनुभवलेले आहेस कुठे?
मी समजुन वाग स्वतःशी मग समजेल तुला मी म्हणतो ते

ग्रीष्मावरती हेमंतछटा देणे पदराला जमले पण
शरदाचे डोळे दाखवती वर्षाही येथ बरसतो ते

आकाश