गझल

अनेक वर्षे जमीन उजाड पडून आहे

अनेक वर्षे जमीन उजाड पडून आहे
न्याय तेवढा भरल्या ढगात लपून आहे

कसे राहिले कामाविनाच मजूर काही?
शहरामध्ये जुनी इमारत अजून आहे

ढग चालतात, रस्ता धावे, नदी वाहते
गेलो दमून इतका की मी बसून आहे

म्हटले मुद्दाम ,"सवड काढून ये जरा कधी"
आली नाही

मी मोजत असते रात्री ,ते चमचमणारे तारे

मी मोजत असते रात्री ,ते चमचमणारे तारे
गुणगुणून जाते तेव्हा गीतास तुझ्या हे वारे

का तुला पसारा दिसतो अन् ही उरलेली कामे
जाणून कशा घे गेल्या त्या रात्री तुझ्या विचारे

पडदाही सरकवला मी अन् घट्ट लावली खिडकी
आवाज कशाचा आला? आतून कोण झंकारे

चालला शब्दांतुनी व्यभिचार आहे
हाच या गावातला आजार आहे

कोणत्याही चांदणीला मूल्य नाही
अन् तरीही मांडला बाजार आहे

राहिले नाही कुठेही फूल ताजे
पाकळ्यांचा रोजचा व्यापार आहे

रोज काळोखात उल्का ठार पडती
सूर्यही आहे तसा लाचार आहे

पोचले अश्रू पहाटे चांदण्यांचे
बोलले दु:खी तुझा शेजार आहे

राहतो आता उपाशी देव

मनाला पटेना तरी ऐकणे
तुझे तेच ते तेच ते बोलणे

मलाही नवे ना तुलाही नवे
ठरावीक होते तुझे वागणे

तुझा नेम कुठला असे नेमका
दुडी चालणे की मला टाळणे ?

कुणाला मिळे नाव यादीतले
कुणाचे असे राहिले टाचणे

तसे आज काही न मिळवायचे
तरीही पटेना मला थांबणे

जसा वाहतो पाट

"आहेस माझा" म्हणाली, फार झाले!
"मा़झाच राजा" म्हणाली, फार झाले!

आलाच तो श्वास कानी गंधलेला
"आहेस ठोंब्या" म्हणाली, फार झाले!

आली मला तीच भेटाया त्वरेने
"आहेस माझा" म्हणाली, फार झाले!

हे प्रेम की वासना नाही कळाले
"वा! रे शहाणा" म्हणाली, फार झाले!

मी शेवटी तो दिला होकार माझा
"आहेस वेडा"

मी उगीचच तुझा पाहतो चेहरा
सावलीने तुझ्या भाजतो चेहरा

एकटा मीच नाही अताशा इथे
जो मला पाहुनी पाडतो चेहरा

जन्मभर शोधुनी भेटली तर म्हणे
पाहिल्यासारखा वाटतो चेहरा

मूळ मालाहुनी छान नकली तसा
आज माझा इथे गाजतो चेहरा

मी स्वतःला दिले एवढे चेहरे
चेहराही अता मागतो चेहरा

माणसे टाळती सत्य स्वीकारणे

ती नदी गेली कुठे...

ती नदी गेली कुठे... झाडी कुठे
ती हवा गेली कुठे...पाणी कुठे

पाहिली नव्हती अशी घाई कधी
पाहिली नव्हती अशी गर्दी कुठे

जाणतो मी या उन्हाची कारणे
जाणतो मी चालली प्रुथ्वी कुठे

राहिली माया कुठे शब्दावरी
हरवली माझ्यातली आई कुठे

मळत नाही अ॑ग कोणाचे अता
राहिली गावामधे

----------------------------------------------

कुठे भास होतो तुझ्या कंकणांचा, तुझ्या पैंजणांचे बुलावे कुठे...
हजारो दिशांनी तुझी हाक येते, तुझा हात सोडून जावे कुठे?

क्षणांची, दिशांची, ऋतुंची, हवेची जरी लाख आलीत आमंत्रणे..
नभानेच ज्याचा असे घात केला, अशा पाखराने उडावे कुठे?

तसे बोललो खूप काही परंतु, तरी राहिले खूप बोलायचे
कळाले तुला दु:ख माझे

नको असे पण अजून त्यांना लगाव होता
कुणाकुणावर अजूनही तो प्रभाव होता

मिळेल कीर्ति उगाच मोठी पिटून टाळ्या
कुणाकुणाच्या मनात हाही तणाव होता

कसे विसरलो तिथेच आम्ही विचार अमुचे
चुकून झाले; तसा न कुठला ठराव होता

कितीक खुर्च्या भरून होत्या पुराणिकांच्या
तरी मिळाली न त्यास ज्याचा दबाव होता

उगाच डोळे

स्वप्नात ती आज मा़झ्या, फार झाले!
स्वप्नात मी आज तीच्या, फार झाले!

आलाच तो श्वास कानी गंधलेला
"आहेस ठोंब्या" म्हणाली, फार झाले!

आली मला तीच भेटाया त्वरेने
"आहेस माझा" म्हणाली, फार झाले!

हे प्रेम की वासना नाही कळाले
"वा! रे शहाणा" म्हणाली, फार झाले!

मी शेवटी तो दिला होकार माझा