गझल

मोह, पापे, लोभ, हेवा, शांततेने चालुदे
ईश्वरा इंद्रीय-सेवा शांततेने चालुदे

ठेवतो पेढे, फुटाणे, वाकतो दगडापुढे
मीच म्हणतो खात मेवा, शांततेने चालुदे

जन्म जाळ्यातील माशासारखा केलास तू
शांततेने संपुदे वा शांततेने चालुदे

पाहिजे तर लाद पुरुषावर अता गर्भारपण
स्त्री नको धाडूस देवा.... शांततेने चालुदे

जीवनाचा अर्थ माझे श्राद्ध केल्यावर कळे
कावळ्यांनो

काय हा रस्ता तुझ्या शहरातला
वाटतो प्रत्येक परका आपला

चांगले ठरवाल जेथे घालणे
पाय तेथे नेमका मी घातला

न्यायचा कोठे न जाणे शेवटी
केवढा अनुभव अताशा साचला

मी विचाराधीन व्हावे एकदा
बोलतो कोणीतरी माझ्यातला

मी भटांचे काव्य नाही वाचले
मी भटांचा लेख केवळ वाचला

लागते सोसायला इतके म्हणे
लागली ती

ना मिळे ती भाकरीही बघाया
रोज धोंड्याची उशी ती निजाया

नित्य वाया अक्षतांचा ढिगारा
तांदळाची पेज, तीही, न प्याया

वाळलेल्या रोपट्यांचा नजारा
लागली ती जंगलेही रडाया

कर्जफेडाया जगावे कशाला
कोणताही मार्ग नाही सुटाया

ह्या मढ्यांचा रोज वाढे पसारा
शेत जाळे, आस नाही जगाया

जन्म ना तो लाभतो मानवाचा
देव झाली

मोडले नाते कधी ते बालकाला ना कळे
वाट पाहाते डहाळी पाखराला ना कळे

तोडता फांदी, घळाळा ढाळते अश्रूच ती
लाघवी ते वागणे, का? घात झाला ना कळे

ओतले आयुष्य त्यांनी हेच नाही जाणले
तोडले देठास कोणी, का, कशाला? ना कळे

मंगलाचा शोध घेती आज प्राणी पाखरे
आसरा आहे घरी हे

भावना॑चा दीप...

भावना॑चा दीप विझल्यासारखा
काळ हा काळीज नसल्यासारखा

आपला स॑ब॑ध थकल्यासारखा
शेवटाचा श्वास उरल्यासारखा

रोज भेटे दुक्ख कोणाचेतरी
रोज र्हिद्यी मी करपल्यासारखा

उगवतो माझा दिवस आता असा
सुर्य आकाशात नसल्यासारखा

शीव ना ओला॑डली त्याने कधी
बोलतो ब्रम्हा॑ड फिरल्यासारखा

सारखा तो चेहरा येतो मनी
सारखा हा प्राण दिपल्यासारखा

वाहतो वारा

-----------------------------------------

प्रेम माझे तुझे केवढे खुंटले,
शब्द होते तरी बोलणे खुंटले !

वाढले रोप जे काल सर्वांमधे,
खुंटतांना किती एकटे खुंटले !

मागतांना किती दूर होतास तू,
भेटतांना तुला मागणे खुंटले !

कल्पना ती किती मुग्ध होती बरे!
वृत्तछंदातले सापळे खुंटले

पाहतांना तुला लोचने संपली,
रेखतांना तुला कुंचले खुंटले

नव्यासाठी नवे काही मला घडवायचे होते
जुन्या पर्वातले संदर्भही बदलायचे होते

तुझ्यासाठीच बहराच्या ऋतूंना रोखले होते,
तुला आनंदयात्रेचे निमंत्रण द्यायचे होते

किती सांभाळल्या होत्या नव्या आशा, नवी स्वप्ने,
मनापासून आयुष्या तुला सजवायचे होते

जिथे माझे कुणी होते, तिथे मन गुंतले नाही
(कधीकाळी मला माझ्यात गुंतुन जायचे होते!)

ऋणातुन मुक्त झाले

भिकार डाव, चला काव्य सावकार करू
उरू मरून, कहाणी सदाबहार करू

गुमान कैद बटेला जरा चुकार करू
तुझी बहार तुझ्याहुन बहारदार करू

जिथे तिथे दिसणे मी, अता न सोसवते
चला स्वतःत स्वतःला अता फरार करू

मनास दोनच पर्याय, सांग काय करू?
तुझा विचार करू की तुझा विचार करू?

रदीफ मी

ताटवा भोवतीला तो फुलांचा
आडवा देह झाला तो मघाचा

संपला स्नेह भूमीचा अता हा
काळ हा सोबतीला दो क्षणांचा

कापली बंधने कोणीतरी ती
मुक्त आत्माच झाला जोख्नडांचा

धावले भोवतीने माझिया ते
घाव जोरात केला पत्थरांचा

अश्म आता कसा हा ठोकरावा
मुफ्त्त ना बोलबाला खापरांचा

व्हायला हो नको तो कावळा मी

फक्त येती गर्जना काळ्या ढगांतुन
थेंब पाण्याचा मिळे मग आसवांतुन!

'तोडुनी टाकीन साखळदंड सारे'..
चमकतो विश्वास त्याच्या पावलांतुन!

हेच सांगे संसदेतिल गल्बला, की..
माणसे झालीत पैदा माकडांतुन!

लंगडी असली जरी पायात एका,
गाय तर ठरते शहाणी वासरांतुन!

कोणत्या झाडाकडे मागू निवारा?
ठिबकती येथे कवडसे सावल्यांतुन!