गझल

प्रकृतीची साथ आहे जीवनाला हासताना
पण हसे होणार आहे श्वास माझा संपताना

बाप, आई, मित्र, भाऊ, बायको, हा देह, कविता
यातले नसणार कोणी जन्म इथला सोडताना

त्रस्त केले माणसांना मी हयातीभर स्वतःच्या
तीच ती रडतील बहुधा प्रेत माझे जाळताना

फुंकरीने कण उडावा एवढे अस्तित्व माझे
गर्व सूर्याहून मोठा माणसांशी वागताना

माजलेली चाल त्याची माकडेही चालती
माणसाची क्षूद्रवॄत्ती माकडेही जाणती

भासणारे भाबडे ते भांगडाही नाचती
रोज टोप्या सज्जनांना माकडे ही घालती

चोरदारी चोंबडे ते काकडाही जाळ्ती
लाळघोट्या माणसाला माकडेही पाळती

माणसे ही स्वार्थ-साधू नागडेही राहती
पाहुनी हे वेड-चाळे माकडेही लाजती

लोचटांच्या या जगाच्या देखता चाली-रिती
तोंड मोठे आश्चर्याने माकडेही वासती

तोलताना

पांघरूनी वेड वावरणे बरे की
भेटतो त्याला गुरू करणे बरे की

छप्परालाही अता सुचतात चेष्टा
याहुनी आकाश पांघरणे बरे की

नाटके निर्भीडतेची जीवघेणी
छान, नैसर्गीक चाचरणे बरे की!

हेच का ते प्रेम ज्याचे नाव आहे
याहुनी झटक्यामधे मरणे बरे की

पांचजन्याचा पुरे हा आव आता
आपले अस्तित्व खाकरणे बरे की

हात मी तुझा हाती घ्यावा..जाता जाता
जन्म नवा तेव्हाच मिळावा..जाता जाता

सोबत घेतो तुझी नि माझी पत्रे काही
जरा तुझा सहवास घडावा..जाता जाता

एकवारही मागे तुज बघता ना यावे?
इतका का दुस्वास करावा..जाता जाता?

चुकून होते स्वप्नांमध्ये भेट आपली
मागमूस याचा न उरावा..जाता जाता

दु:ख वाढले नशिबाने, भरपेट जेवलो
मुखशुद्धीला

जरा घुश्शात आहे प्रेम बहुधा
तुझ्या-माझ्यात आहे प्रेम बहुधा

अबोला लांबला आहे जरासा
मुरवले जात आहे प्रेम बहुधा

हवा आली तुला स्पर्शून येथे
तिच्या लक्षात आहे प्रेम बहुधा

तरी निम्मे फुलवले मी कसेसे
तुझ्या नादात आहे प्रेम बहुधा

सलग ठोके कसे हृदयात आले?
जरा प्रेमात आहे प्रेम बहुधा

चिताही 'बेफिकिर'

..... नको रे

थुकल्याले चाटू नको रे
झुकल्याले मारू नको रे

वदल्याले खोडू नको रे
फुलल्याले तोडू नको रे

सुकल्याले वठवू नको रे
निजल्याले उठवू नको रे

फसल्याले रडवू नको रे
विझल्याले जळ्वू नको रे

पुजल्याले तोलू नको रे
नशिबाले बोलू नको रे

पळत्याले शोधू नको रे
सुटल्याले बांधू नको

पाहतो आहे पळाया दूर दुनियेहून मी
फेकते जाळे असे ती... जातसे अडकून मी!

का तरीही जवळ येते, पाहते लावू लळा?
वागलो आहे तिच्याशी नेहमी फटकून मी

त्रुप्त ना कोणीच झाले उत्तरांनी माझिया..
शेवटी सारेच आलो प्रश्न फेटाळून मी!

ऐनवेळी "वास येतो" ना म्हणावे मज कुणी
ह्याचसाठी ठेवतो नित तोंड खंगाळून

रचतो गझला, मी फक्त, बसल्या बसल्या
होतो अपुला, मी मुक्त, बसल्या बसल्या

हसणे, रुसणे, ते घोळ करणे, नटणे
सहजी मिळतो, आसक्त, बसल्या बसल्या

बसलो आहे, मी गप्प बसलो आहे
उसळी मारे, हे रक्त बसल्या बसल्या

कुठली का ती, मैफील असुदे, तेथे
ठरलो अगदी, संयुक्त, बसल्या बसल्या

पुजतो अपुली, मूर्तीच 'बेफिकीर'

गोड शब्दांचीच रोपे लावणारे लाभले
कौतुकाने काळजाला टोचणारे लाभले

शालजोडीतून करिती वार ते माझ्यावरी
लक्तरेही वाचलेली ओढणारे लाभले

नेसलेले सोडताना नाचले बेभान ते
षंढ होउन तो तमाशा पाह्णारे लाभले

झोपडीला जाळताना हात नाही कापले
गंध राखेचे कपाळी फासणारे लाभले

ऐनवेळी वास्तवाला टाळणारे भेटले
कर्तव्याला भावनेशी गुंफणारे लाभले.

ते जीवच वेडे होते, झुंजून रणी मरणारे
झोतात पुढे आले ते, मागे झेंडे धरणारे

त्यांच्या न्यायाचा डंका, उंदरास मांजर साक्षी!
कैदेतुन निसटुन जाती, अक्षम्य गुन्हे करणारे

आपलेच आपण गाती पोवाडे मर्दुमकीचे,
म्हणती गजराज स्वतःला, मुंगीला घाबरणारे

वादंग जरी वरवरचे, आतून सारख्या खोडी,
ते देखावे बघणारे, हे देखावे करणारे!

त्यांनीच विषारी