गझल

खूप झाले, हे व्यथांना रोजचे समजून घेणे
थांबवा, आता तरी हे पापण्या भिजवून घेणे

हे सुखाचे चांदणे का माझिया दारात आले?
बोललो दु:खास, आता मन जरा रिझवून घेणे

सरळ वाटेवर अचानक वळण हे मार्गात आले
कठिण आहे... मी मनाची पावले बदलून घेणे

खूप काही ठरवुनी मी आखलेला मार्ग माझा
रुचत

सडे मुरवुनी आसवांचे, जमीनीतुनी वांझ बीजे खुडू लागले
निघाले जसे गाव शहराकडे, शेत ओसाड सारे रडू लागले

सुखातून दुःखे अशी भेटली की गतीरोधकाहून खड्डे बरे
मिळाली जरी एक आरामगाडी, प्रवासामधे भडभडू लागले

असे पाहिजे नी तसे पाहिजे यात आयुष्य हातातुनी चालले
घडू लागले ते बरे मानल्यावर जसे पाहिजे ते घडू

कसे जगावे सुखात ह्याचे मला कळाले अता गमक
इथे तिथे शोधणे कशाला? लगेच गाठू चला नरक

खरोखरी छंदमुक्त जगणे सदैव जर का तुला हवे?
मनाबरोबर तरी अगोदर, हवेस जुळवायला यमक

लगेच खणतील कोपराने मऊ जरा लागलास तर
टिकायचे तर जमीन वरवर तरी असावी तुझी टणक

कुठेच नामोनिशाण माझे नसेल ठेवायचे

पौर्णिमेला चांदणे देणे नकोसे वाटते
कोकिळालाही नवे गाणे नकोसे वाटते

देत गेले दैव, मी ही घेतले जे लाभले
आज का त्या यातना घेणे नकोसे वाटते?

कैकदा दोघे म्हणालो, "रोज भेटू या इथे"
मीच येते, का तुला येणे नकोसे वाटते?

सावली माझी म्हणे, "आराम थोडा दे मला,
सारखे मागे तुझ्या जाणे

रात्र पुन्हा परीकथा रंगवेल
मिटणाऱ्या डोळ्यांवर पांघरेल

तीच वेळ, तीच वाट.. कालचीच
सवयीने नजर जरा घुटमळेल

नजरेचा स्पर्श जरा नजरेला
लाजाळू पापणी अता मिटेल

आसपास अता सर्व सामसूम
स्वप्नांनो अता सर्व आलबेल

भेट तशी संपली, न बोलताच
पण कळली श्वासांची घालमेल

तुटताना दूर तिथे ताराही
मनामधे काय बोलला असेल ?

कसे ठकविले जगास सार्‍या नको गर्व हा फुका
नशीब बेणे कधीतरी लावेल तुलाही थुका

खुल्या दिलाने स्वीकारूही तुमची प्रांजळ मते
चुकूनही पण नका दाखवू काव्यामधल्या चुका

जगण्यामध्ये आताशा कसलाच समन्वय नसे
म्हैस पाहिली टीव्हीवरती नाव जिचे नाजुका

पैशापुढे न झुकतो कधिही स्वाभिमान आमुचा
त्यासाठी तर आणा भरुनी डॉलरने संदुका

नवल

गंधीत रात आहे, हातात हात आहे
ही कल्पना मनाला फसवून जात आहे

विरहात मी इथे अन स्वप्नात ती स्वतःच्या
मीही भरात आहे, तीही भरात आहे

दुनियेत येउनी या मोफत जगा कुणीही
जे आमच्यात आहे, ते आमच्यात आहे

शोधून काढले मी माझ्या खुळ्या मनाला
थोडे तुझ्यात होते, बाकी तुझ्यात आहे

कोणी

लिहायचे ते लिहून टाकू इथे कुणाची फिकीर आहे?
कुणी न येथे हुजूर माझा न मी कुणाचा वजीर आहे

हवी कशाला पुढील जन्मातली तुझी गोड गोड वचने
क्षणावरी शंभरी उधळण्या मुळात कोणास धीर आहे?

जुनाट सीत्कार मीलनाचे कुशीत कंटाळतात तेव्हा
मनामनांना पटून जाते 'पुढ्यात आता शरीर आहे'

'विरू नये डौल' या

बरा वागतो जमेल तेंव्हा
खरे बोलतो जमेल तेंव्हा

हवे सर्व ते घरात आहे
तरी चोरतो जमेल तेंव्हा

असे चूक सर्वथा तरीही
तिला भेटतो जमेल तेंव्हा

मला माळ ओढणे जमेना
फुले वाहतो जमेल तेंव्हा

कसा आज झोपडीत देवा?
'म्हणे राहतो जमेल तेंव्हा'

खुळी जिंदगी सुसाट धावे
कधी गाठतो जमेल तेंव्हा

-------------------------------------------------------

केवळ तुझी होऊन झंकारायचे

आहे ठरवले मी तुला भेटायचे
केवळ तुझी होऊन झंकारायचे

आधीच आहे वाट माझी हरवली
कोठून रस्ते वेगळे शोधायचे?

आयुष्य हाती यायचे नाही कधी
पार्‍याप्रमाणे शेवटी विखुरायचे

'आहे इथे चुकले तुझे ' , समजून घे
(ठरलेच असते का तुझे भांडायचे?)

आहे मनी इतके कधीचे जे तुझ्या
ते