गझल

लोचट आशा, नेक निराशा, एक उसासा, जीवन
ही अभिलाषा, ती अभिलाषा, हाच दिलासा जीवन

वाट जशी मी काढत होतो मुक्त, मनस्वी होण्या
त्याच गतीने धावत होते टाकत फासा जीवन

एक नको ती लाट म्हणाली 'ये चल माझ्यासोबत'
सागरकाठी तडफडणारा व्याकुळ मासा .... जीवन

'जन्म कुठे अन अंत कधी' हातातच नाही

काय होता निरोप वार्‍यावर?
पान हलते अजून झाडावर...

शब्द साधा किती खुलून दिसे
अर्थ थोडा वयात आल्यावर

पाखरांचा बघा रुबाब जरा
नभ जणू तोलतात पंखावर!

का तुलाही निघून यावेसे -
वाटते; देवळात गेल्यावर?

हात अश्रूंत चिंब भिजले जे
या जगाची मदार त्यांच्यावर

(अन्यत्र प्रकाशीत)

आयुष्य खूप गेले, आता जगेन म्हणतो
आडून आसवांच्या थोडा हसेन म्हणतो

शर काळजातला हा मी काढणार नाही
जे जे दिलेस तू ते सारे जपेन म्हणतो

सारेच श्वास नाही मी उधळले जगी या
आहेत कनवटीला ते वापरेन म्हणतो

न्यायालयी कसा मी निर्दोष आज सुटलो?
आता नवे पुरावे गोळा करेन म्हणतो

रस्तेच

काय सुनसान पोकळी आहे
की मनालाच काजळी आहे?

कालची भांडणे बरी होती
शांतता आज वादळी आहे

वादळे मीच आणतो आहे
त्यात माझीच पाकळी आहे

'जिंकणे, हारल्याविना काही'
कल्पना खूप आगळी आहे

भूतकाळात जायला आता
आठवण फक्त मोकळी आहे

'जे न क्षणभर विसावती'... जीवन
त्या क्षणांचीच साखळी आहे

तू कळवलेस ते

उरात आता नवा भाव आहे
सुखास आता तुझे नाव आहे

दिलास या तूच चोरून नेले
दिसायला तू जरी साव आहे

उगाच पत्ते बघू मी कशाला?
तुझ्याच हाती दिला डाव आहे

'लिना' घरी हाय! - पाटी 'रिना'ची
असा कसा हा तुझा गाव आहे?

कट्यार जर ती तुझ्या मालकीची
तयार मी सोसण्या

मी असाच धावणार...थांबवू नको मला!
जाहला उशीर फार...थांबवू नको मला!

धूप दीप देव सर्व तू तुझे पहा अता
मी न हे जुमानणार...थांबवू नको मला!

एकमेव हा उपाय शेत नांगरायला..
मी स्वतःस जुंपणार...थांबवू नको मला!

रंगहीन चेहरे न येथ पाहती कुणी
मीही आज रंगणार...थांबवू नको मला!

स्वच्छ ना कुणी करील आत

पक्षी येती झाड बहरता , वठल्यावरती कुणी न दिसते
पक्षी येती झाड बहरता , वठल्यावरती कुणी न दिसते
जमिनीमध्ये रूजणारी बी त्या झाडाचे भाग्य जाणते

श्रावण तसाच निघून गेला अजून आहे तहान बाकी
बरस होवुनी मेघ सावळा ही धरती तुझी वाट बघते

इथे बागेत मोगरा बघून इतका आनंद होतो की

स्वस्त बिडीचे थोटुकसुद्धा फेकुन देण्याइतका
नसेल पैसा एक दिवस देशीही घेण्याइतका

उपभोगांची कमाल मर्यादा नोंदवली... आता
निलाजरा झालो आहे खजुराहो लेण्याइतका

धुंदीमध्ये आठवणींची हकालपट्टी केली
हवा द्यायला मान तुझ्या विरहाला मेण्याइतका

पृथ्वी आहे देवा, येथे राज्य चालते माझे
स्वर्ग तुझा आहेच कुठे मी जिवंत येण्याइतका?

'बेफिकीर'ची जन्म घ्यायची जरी पात्रता

बिनधास्त नाते आपले चालेल तोवर चालु दे !
केंव्हातरी दिन आपला संपेल तोवर चालु दे !

'मी मारल्या हाका तरी नाही कुठे दिसलीस तू...,
गेलो घरी !' ही थाप ती मानेल तोवर चालु दे !

'केली तुझ्याशी मी युती, सत्संग थोडा लाभला !'
प्रेमात हा संवाद ती ऐकेल तोवर चालु

आयुष्य
------------------------

कसरत किती जिवाची दररोज नाचताना !
कळते कुणास; पाणी डोळ्यात साचताना ?

मुर्दाड होउनी मन गेले कधीच माझे...
पीडा कशास व्हावी मग त्यास काचताना

तुकडा तुझ्या जिवाचा नांदे कुठे तरी ना ?
हे जाणवे न तुज पण सू(सु)नेस जाचताना!

शिवले किती मनाला, उसवेच ते तरीही...
पण आस केवढी