गझल

आज पुन्हा तीच रात आठवली होती,
साभार तू परत स्वप्ने पाठवली होती....

कोसळल्या अवचित उल्का धडकल्या उरात,
कल्लोळ उसळला जेव्हा ती खूण समजली होती....

क्षणात गुलाबी जगती अंधार काळा दाटला,
ज्याच्यात रहस्ये सारी मी खोल दडवली होती....

दिसून आले खरे चेहरे मुखवट्यांचे,
रूपे आपापली जी मुद्दाम लपवली होती....

पूस मना

माझ्याच आपल्यांना माझा विटाळ झाला,
गझलेतूनि मनाच्या मतला गहाळ झाला...

मी तोडली विचारांची लादलेली बंधने,
प्रत्येक विचार माझा एकटा अभाळ झाला...

निर्जीव भोवताली मी शोध घेतो मनांचा,
माझियासाठीच ईथला काळ वाचाळ झाला...

नाहीच केली पर्वा भूंकणार्या घशांची,
आवाजही तयांचा आता मवाळ झाला...

चालती ना पाऊले वाटा नियोजिलेल्या,
उगाच आठवांचा मागे

आज माझे मन सुखाला पाहिजे आहे म्हणे
चांगले काही बऱ्याला पाहिजे आहे म्हणे

मोल सांगावे किती हे माहिती आहे कुठे?
आज मी साऱ्या जगाला पाहिजे आहे म्हणे

चांदण्याच्या उत्सवाची पत्रिका आली मला
आपले मेहूण त्याला पाहिजे आहे म्हणे

रोजगारी पांडवांनो चाक काढा एवढे
कर्ण आता सारथ्याला पाहिजे आहे म्हणे

मीच

"म्हणून जगणे आले"-

जन्माला जगती आलो, म्हणून जगणे आले
मरणे ना अपुल्या हाती, म्हणून जगणे आले!

फुलले गुलाब भवती - काटेच टोचती मजला
वेदना खोलवर तरिही, जगण्याला जपणे आले!

घायाळ पहाण्या मजला - हे सगेसोयरे टपले
जखमी ना दिसण्यासाठी - मुखवटयात हसणे आले!

ठेवण्या सुखात तयाना मी वाल्या कोळी झालो

त्या कुशीवरी वळून जागतात का कधी?
स्वप्न ज्यात मी नसेन, पाहतात का कधी?

का तुला तरी उगाच ऐकवायची कथा?
संकटाकडे उपाय मागतात का कधी?

या मनास भाकरी तुझ्यामुळे मिळायची
पूर्णवेळ कामगार काढतात का कधी?

सत्यवान केवढे, जगास काय माहिती?
रावणाशिवाय राम गाजतात का कधी?

आपलीच जाहिरात लावतात माणसे
आपलेच घोषवाक्य

पहाड झाला चढून आता दरीत मारायची मुसंडी
हळूच "मेला" म्हणू नका, वाजवा नगारे, पिटा दवंडी

मधे मधे परवडेल तेव्हा जगायचाही प्रयत्न केला
मिळायच्या भूमिका कशाही, कधी जयद्रथ, कधी शिखंडी

असाच मी एकदा निघालो फिरत फिरत आणि भेटली ती
निवांत मी पोचलो घरी, पोचली त्वरेने घरात कंडी

शहर तुझे माणसे कधीची

सये, तुझ्या रूपाने, चांदव्याला झिजवावे,
धुंद पावसाला तुझ्या, पापण्यांत भिजवावे |

सये, तुझ्या केसांत, मोगर्‍याला गुंतवावे,
तुझ्या सुवासात त्याने, सारे गंध विसरावे |

सये, तुझ्या डोळ्यांत, सागराला साठवावे,
त्याच्या किनार्‍याला तुझे, पैलतीर शोधवावे |

सये, तुझ्या ओठांनी, गुलाबाला चुंबवावे,
त्या साखरगोडीने त्याला, दिनरात झिंगवावे |

सये, तुझ्या गालांवर, दवबिंदू ओघळावे

देईल का मज कुणी दिलासा
साडेसातीत हवाहवासा

म्हणती साडेसातीमध्ये
फिरते घर अन् फिरतो वासा

नुसती तडफड साडेसाती
जळावाचूनी जैसा मासा

सहजासहजी होते गोची
उच्छ्‌वासांचा होई उसासा

साडेसातीनंतर तरी का
मनासारखा पडेल फासा?

-अविनाश ओगले

एकदा मी संपण्याआधी मला भेटून जा
एकदा येऊन जा तू, एकदा येऊन जा

ज्या ठिकाणी राहतो दोघे, तिथे माझीच हो
वा जिथे नाहीस तू, तेथे मला घेऊन जा

फारसे काही कुठे मी मागतो आहे तसे?
मी जसा होतो तुझ्याआधी तसा बनवून जा

'एकही नाते मला सांभाळता आले कुठे?'
तू तरी

संवाद काही राहिले, साधू पुन्हा केव्हातरी
काही तराणेही नवे, छेडू पुन्हा केव्हातरी!

"सांगू पुन्हा केव्हातरी" नादात मागे राहिल्या,
सांगायच्या गोष्टी अशा, सांगू पुन्हा केव्हातरी

झाले कधी हाराकिरीचे वाद; केली भांडणे,
तेव्हा असे का वागलो, बोलू पुन्हा केव्हातरी

दोघांसही काहीतरी होते जरी मागायचे,
आली कधी ना वेळ ती, मागू पुन्हा केव्हातरी