गझल

कोवळी कळि मी अजुन मला असे तोडू नकोस
रात्र ही काळोखि आहे ,मला असे सोडू नकोस

भेटतील अजुन तुला ब~याच अश्या कळ्या
स्वाद त्यांचा घे ज़रा पण असे मोडू नकोस

शांत तेच्या चाहुलित हो खबरदार तू
टाळ एने समीप ,पण असे भोडू नकोस

सांग सांग तुला आता काय ते नको

चिडून बोलायचे उगाच काहीतरी
मनात ठेवायचे उगाच काहीतरी

नको तपासू मला, नको परीक्षा तुझी
निकाल लागायचे उगाच काहीतरी

उनाड कोणीतरी ढगात रेखाटते
बघून टाकायचे उगाच काहीतरी

तुझे जुने खेळणे जपून खेळायचे...
फिरून मोडायचे उगाच काहीतरी!

नवीन खाणाखुणा, नवीन नियमावली
कयास लावायचे उगाच काहीतरी

घरास परवानगी जमीन नाकारते
हवेत बांधायचे उगाच

...............................................
...स्मरशील तू !
...............................................
काठावरी गमजा किती करशील तू ?
बुडशील तू; तेव्हाच ना तरशील तू ?

कोठून तारे-तारका आणायच्या...?
माझ्यापुढे आकाश अंथरशील तू !

सलते कुठे निरखून घे आधी जरा...
भलतीकडे नुसतेच टोकरशील तू !

पाण्याप्रमाणे वाहती दुःखे तुझी...
डोळे स्वतःसाठी किती भरशील तू ?

हाती तुझ्या आले

आपल्या हातात आले आपले नाते...
काय होते, काय झाले आपले नाते!

रंगवू, पायादुरुस्ती फार खर्चाची
नूतनीकरणास आले आपले नाते

आठवे सोयीप्रमाणे एकमेकांना
चांगले नाते निघाले आपले नाते

शोधुनी आसूसलेली मीलने रात्री
हे कुशीवरती वळाले आपले नाते

एकमेकांच्यात दोघे राहिलो हुडकत
ते धुळीमध्ये मिळाले आपले नाते

चौकशी केली जगाने बोचरी तेव्हा

मातुनी उतुनी असे गेले..
टाकुनी अपुले वसे गेले!

हारले! परि शाहणे झाले!
जिंकुनी आता ससे गेले!

वाट होती योग्य कोणाची?
मी असा अन ते तसे गेले!

चोरले सर्वस्व मी त्याचे..
शेवटी पुसुनी ठसे गेले!

हीच आहे गोष्ट हर्षाची..
शील अद्यापी नसे गेले!

एक बरीच जुनी 'मुसलसिल' गझल सापडली, जेव्हा मी कॉलेजमधे शिकत होतो तेव्हाची -- 'ब्लॅक होल' या शास्त्रीय(!) विषयावर केलेली :) गझल म्हणता येणार नाही, पण तरी मांडण्याची चूक करत आहे, याबद्दल क्षमस्व!

ब्लॅक होल मधून प्रकाश पण बाहेर पडू शकत नाही, त्यात तारे लोप पावतात, त्यातून नाश आणि निर्मिती होते

नको बंधने, जाच मंजूर नाही
नदीला किनाराच मंजूर नाही !

कशी साथ द्यावी तुझ्या कीर्तनाला?
मृदंगास ठेकाच मंजूर नाही !

तुला शिंपडावे सुखाच्या सरींनी,
तुझ्या श्रावणालाच मंजूर नाही

हसू तेच ओठी, खळी तीच गाली,
कशी आज ही लाच मंजूर नाही ?

तुझ्या सांगण्यानेच मी का फुलावे?
वसंता, तुझा जाच मंजूर

आलेच आहे होत, हो खंबीर माझ्यासारखा
संपेन मी नावानिशी, धर धीर माझ्यासारखा

खोटे खर्‍यांना मारण्यासाठी सदा शोधायचे
निर्जीव, घातक, गंजका, खंजीर माझ्यासारखा

वाघाप्रमाणे जाग येते, झोपताना वाटते
आहे कुठे दुनियेमधे उंदीर माझ्यासारखा?

होशील का तूही कधी अवखळ प्रवाहासारखी?
होईन का मीही कधी गंभीर माझ्यासारखा?

फेसाळणे, फुटणे पुन्हा, ते साहणे, हसणे

डोक्यावरती पंखा रोरावत असतो
मी मिटून डोळे कविता जागत असतो

पाऊस रांगडा कुठे बरसतो हल्ली ?
(तो रिमझिम रिमझिम पाट्या टाकत असतो )

बाजूला येतो कुणी, पाहतो, हसतो
इतक्यात अचानक सिग्नल लागत असतो !

जे म्हणायचे अंधूक जाणवत असते
तान्हुला कुणी आईस चाचपत असतो

येणारच नसते गाडी कुठली, कोणी
नुसताच

जगावे कशाला, मला वेळ नाही
पुरे खेळ झाला, मला वेळ नाही

कपाटे स्मृतींची कधी आवरू मी?
किती वेळ झाला मला वेळ नाही

पुन्हा का हरावे? पुन्हा का रडावे?
तिच्या सांत्वनाला मला वेळ नाही

इशार्‍यात एका किती बारकावे
पुरे वाचण्याला मला वेळ नाही

घड्याळास जाई झुगारून काटा
म्हणे, "धावण्याला मला वेळ