गझल

बराच काळ नांदले शरीर जीवना अता
जुनी रदीफ मागते नवीन काफिया अता

कधी कधी 'न बोलणेच' छान वाटते तुझे
मधेमधे स्वतःकडे हवे बघायला अता

तुझा नवीन प्रश्नही जुनाच वाटला मला
तुला उगीच वाटले 'बरा मिळेल हा अता'

म्हणायचात 'सर्व संपले तुझे, खलास तू'
तुम्हीच चाललात, हा प्रकार शोभला अता?

पुन्हा

मी फुलांची मूक भाषा जाणतो
दाह त्यांच्या आसवांचा जाणतो....१.

रोज मी जातो खुल्या पायी वनीं
कंटकांचा ही जिव्हाळा जाणतो !....२.

मी वनाच्या सर्व वाटा पाहिल्या
लूटला जाणार केव्हा जाणतो....३.

पारध्यानो ! , या शिका भाषा नव्या
पाखरांच्या सर्व भाषा जाणतो !....४.

पाखरानो ! या बसा, जाऊ नका
मी भयांच्या सर्व

जिथे तिथे लूटमार अन जाळपोळ येऊन गाठते
तुझ्याविना हे शहर तुझे एकट्या जिवाला लुबाडते

मनात इच्छा नसूनसुध्दा समेट होतो पुन्हा पुन्हा...
अबोल आयुष्य आसवांचे हत्यार जेव्हा उगारते

दंवात न्हाल्या तुझ्या फुलांना किमान जाणीव पाहिजे
कुणीतरी रात्र जाळल्यावर कुठेतरी बाष्प साठते

क्षणेक झाल्या गळामिठीचा मला नसे खेद एवढा
क्षणात निर्माल्य जाहल्याची

प्रत्येक सज्जतेचा बीमोड होत आहे
बेजार जीवनाची धरसोड होत आहे

खटल्यात जीवनाच्या मृत्यू वकील झाला
एकेक साक्ष त्याची बिनतोड होत आहे

अप्रीय होत होतो दुखवून माणसांना
वाटायचे मला 'मी बेजोड होत आहे'

हा वाढता दुरावा की भास एक मानू?
दररोज कालपेक्षा ती गोड होत आहे

इतके कळायलाही आयुष्य लागले की

वाटते भय का प्रकाशाचे पुन्हा?
वाहते वारे विनाशाचे पुन्हा

यायचे नव्हते तुला येथे कधी,
का बहाणे हे खुलाशाचे पुन्हा?

वादळाहातीच ज्याचे होडके,
कोण साथी त्या प्रवाशाचे पुन्हा?

कोरडे रडणे, उमाळे बेगडी,
दु:ख का फसवे उसाशाचे पुन्हा?

सोंगट्यांनी डाव केव्हा साधला?
का बदलले दैव फाशाचे पुन्हा?

बोट माझे का वळे माझ्याकडे

जुनी ओढ नाही कुणाही अताशा
किती स्तब्धता ही प्रवाही अताशा

सजावे असे वाटते एकदा.... पण
तुझा वेळ जातो कसाही अताशा

जुनी स्वप्न सारी खरी होत गेली
छळे का तरी पूर्तताही अताशा?

कुठे तू पहाटेस होतोस जागा?
कुठे जागते होत लाही अताशा?

उगी खेचुनी न्यायचे एक नाते
टिको ही अपेक्षाच नाही

हे तेच ते दिनरात...मी वैतागलो
नाही बदल त्यांच्यात...मी वैतागलो

जी पाहिजे ती चीज नाही गवसली
हिंडून बाजारात मी वैतागलो

ती मीलने, ती चुंबने, आलिंगने
सारेच हे स्वप्नात !...(मी वैतागलो)

घे आत किंवा सुचव ना जाण्यास तू
थांबू किती दारात ? मी वैतागलो

ही रोजची गर्दी नि घाई रोजची
हे रोजचे

प्रकाशाचे पुरे साम्राज्य सुस्तीला दिले
निशेचे घेतले काळोख, मस्तीला दिले

जुने होते बरे की काय आता वाटते
तुझ्यापाशी उगाचच मन दुरुस्तीला दिले

कुठे घेऊन गेलो देह माझा शेवटी?
मिळाले सर्व जे वस्तीत, वस्तीला दिले

दिले सोडून केव्हाचेच रुंजी घालणे
तुझ्यामागे मनाला फक्त गस्तीला दिले

हसू येते अता, नामानिराळा राहिलो
सुवर्णाची

शब्द हे मौनातले रे, तू जरा समजून घे
हे असे कोरे बहाणे, तू जरा समजून घे.

हाय जाता जात नाही, धुंद रात तुझ्याविना
मागणे हे चांदण्यांचे, तू जरा समजून घे.

लागले हे सूर आता, मैफिलीस नवे नवे
सप्तकाचे ताल न्यारे, तू जरा समजून घे.

गुंफलेले श्वास सारे, सांगती सगळेच रे

आणशी इतके कुठोनी पेच आयुष्या?
रोजचे जगणे तुझे का हेच आयुष्या?

आज आनंदात थोडेसे जगू दे रे
मग उद्याला जायचे आहेच आयुष्या?

'दु:ख तू देऊ नको' हे सांगणे नाही
पाउली प्रत्येक का पण ठेच आयुष्या?

एकतर्फी प्रेम करण्याचा गुन्हा झाला
मी खुळा अन् प्रेमही वेडेच आयुष्या?

श्वासही नियमीत मी घेतो