गझल

चाचणी

जगाया माणसाला अन्न, पाणी अन् विसावा लागतो?
उपाशी झोपताना फक्त आवंढा गिळावा लागतो

निभावावे कसे बेरोजगारांच्या जुन्या गर्दीमधे?
स्वतःचा जीवही कवडीपरी येथे विकावा लागतो

शिवाजी काय होता जाणण्याचा काय आहे फायदा?
शिवाजी फक्त होता आमचा हा वाद व्हावा लागतो

किती गेला पुढे हा देश नुसत्या कागदांवरती पहा
सुखी होण्यास नुसता

आजही स्मरणात सारे काल घडलेले
उंबर्‍यापाशी तिचे पाऊल अडलेले

ओल श्वासांना कसा पाऊस नसताना?
आठवांना आसवांचे थेंब जडलेले

वाटते येऊ नये आता पहाटेने
झोपले नुकतेच डोळे रात रडलेले

उत्तरे शोधायची धडपड कशासाठी?
उत्तरांनाही हजारो प्रश्न पडलेले

पाहतो आहे उपेक्षाही अपेक्षांची,
वेदनांचे हुंदके हास्यात दडलेले

खातरी नाही अताशा फारशी माझी
स्पंदनांचे धावणे पुरते बिघडलेले

जगदिश

हुंदका साधा तुझा सांगून गेला
आसवांचा ओघही संपून गेला

द्वाड होता शब्द माझा बांधलेला
मोकळा केला तसा बोलून गेला!

कोणती ही रीत झाली वागण्याची?
भेटण्याची वेळ तो पाळून गेला!

का पहावी वाट फुलण्याची कळीने?
भृंग इच्छेने कुठे येऊन गेला?

" आज नाही", एवढेसे ती म्हणाली
तो नकाराने किती पोळून गेला

मद्यालय हे, कोण कुठे पाजत बसते पण?
'जणू पाजली आहे' का वाटत बसते पण?

ओठ पिळावे, दूध निघावे, वय विश्वाचे
डाह्याभाईची गणिते घालत बसते पण

भोगुन गेला काल उधारीवर गणिकेला
आशेपोटी आज फुले माळत बसते पण

मी माझ्या चवदार तळ्याला मुक्त करवले
आधीची घटनाच पुन्हा चाळत बसते पण

धरणे भरली

जेव्हा नव्या ऋतूंनी बोलावले मला
माझ्याच सावल्यांनी वेडावले मला

जेव्हा दिल्या फुलांनी जखमा अजाणता,
हलकेच वेदनांनी जोजावले मला

घरट्यात ऊब, दाणा चोचीत घातला
फुटताच पंख त्यांनी धुडकावले मला

मी का, कसे, कधी अन् कोठून जायचे,
ते मार्ग प्राक्तनाने समजावले मला

आताच वादळांशी झुंजून थांबले
वाऱ्यावरी पुन्हा का भिरकावले मला?

कित्येकदा

 
कधी हेच माझ्या मनासी कळेना
तुझे आणि माझे कसे का जुळेना?

उगाची किती त्रास मी देउ सांग
अजूनी कसे तू जरासी छळेना ?

कधीची नजर मी रोखली तुजवरी
अजूनी तुझी मान इकडे वळेना ?

तुझे भोवती मी घालतो घिरट्या
तुझे चित्त वेडे क्षणभरी ढळेना ?

इथे फोडतो मी किती रोज टाहो
तुझे लोचनी एक मोती गळेना ?

हरीश दांगट

ऋतू  न्याराच  ह्या नगरात आहे
इथे तर पानगळ  बहरात आहे

म्हणे ते सूर साती वर्ज्य ह्याला
कसा हा राग ह्या प्रहरात आहे?

अजूनी धुंद ही झुलतात प्रेते
नशा भलतीच  ह्या जहरात आहे

उगा ना मागती ते घास अर्धा
युगांची भूक 'त्या' उदरात आहे

निभावा आजचा हा दिन कसाही
विनवणी हीच ह्या

ग झ ल : ७ (अ)  : दुरूस्त  आणी  पुनः संपादित

 

मला  तो  का  वियोगाची  व्यथा  देतो ?
कधी  कुंती, कर्णाची  ही  व्यथा  देतो ....१.

 

कधी  काढून  घेतो  तो  कवच  माझे
कधी  सेवेत ही  तो  दुर्दशा  देतो....२.

 

फुलांची  मी   मनोभावे  पुजा  केली
मला  तो  रोज  काट्यांची  मजा 

काढ कविते राग पोटावर
भावनांचा काफिला सावर

पाहिजे होते तसे झाले
जे नको ते सर्व झाल्यावर

'चांगले वागायचे होते'
सर्व गप्पा संपती यावर

डुंबणे कंटाळवाणे, पण
वाटले, बसशील काठावर

बांधतो बेकायदा टपऱ्या
मी सुखाच्या, दुःखरस्त्यावर