गझल

==========================

मनाशी  पुन्हा  प्रश्न  आला  जुना- 'कोण  आहे  तुझा  मी'
मला  तू  तरी  एकदा  सांग ना, कोण  आहे  तुझा  मी?

तुला  मी  कितीदा तरी  बोललो  कोण  आहेस  माझी
मलाही  कळू दे  तुझ्या  भावना, कोण  आहे  तुझा  मी!

तुला  लाज  माझ्यामुळे  वाटते  की  तुला  गर्व  आहे?
तुझे  व्यंग  किंवा  तुझा  दागिना

स्पर्श फार बोलका असे तुझा
लांबुनीच तोडगा असे तुझा

मानवास बांधले पशूसवे
कोण यात वेगळा असे तुझा ?

काल ठेवले उगाच तू घरी
वेदनेस त्रास हा असे तुझा

आज चिंब पावसात होवुया
नेहमीच अश्रु का असे तुझा ?

मी निमित्तमात्र गात राहिलो
राग, श्वास अन गळा असे तुझा

लाज तोंड

देवळाच्या पायरीवर रोज मजला दिसतो वेडा
'पावला का दगड दोस्ता' रोज मजला पुसतो वेडा

देववेड्या सोवळ्यांची मांदियाळी देवापाशी
भरजरी त्या सोवळ्यांना फाटक्याने हसतो वेडा

सांजवेळी रेकतो मी आरतीची कवने काही
मारव्याची तान घेतो सूर लावत बसतो वेडा

पूर सरता भाविकांचा दर्शनाच्या नुरती रांगा
प्रेमवेगे धाव घेतो, देव दिसता रुसतो वेडा

संपला रस्ता तरी चालायचे सोडू नको
पायवाटेने प्रसंगी जायचे सोडू नको

मी तुला नक्की कधी भेटेन हे सांगू कसे?
एवढे सांगेन की शोधायचे सोडू नको

कवडसे पडतील आपोआप माझ्या अंगणी
फक्त गच्चीवर सकाळी यायचे सोडू नको

काय झाले जर सभोती मोर दिसती शेकडो
तू तुला जमते तसे थिरकायचे सोडू नको

ती संपली कहाणी
नाही कुठे निशाणी

घडले नवे न काही
अन् कारणे पुराणी

माझ्या सवेच झाली
ही आसवे शहाणी

मी शीळ घालतो, ती
का भासते विराणी?

राजा नसेन मी, पण
गोष्टीत तूच राणी!

(जयन्ता५२)

मौन माझ्या सोबतीने पाळते
हे शहर माझी व्यथा सांभाळते

ती उखाणा घेत नाही, हासते
हासुनी ती नाव माझे टाळते

मी तिची नि:शब्दताही ऐकतो
पत्र ती घाईत माझे चाळते

लोपले पावित्र्य दीपांचे, पहा!
देशद्रोह्यांना प्रजा ओवाळते

पोळलो मी, भाजलो आजन्म मी
ही चिता आहे बरी की ,जाळते

दु:ख ओलांडून जाती माणसे

रोज पटते मज नवी ओळख पुराण्या माणसांची...
मी अताशा रोज करतो ही हमाली वेदनांची!

 बोलसी का सारखे तू आणुनी डोळ्यांत पाणी?
धारही वाहून गेली आज तुझिया आसवांची!

 पाहिले माझ्याकडे परतून तू अन वाटले की...
काहिशी भरपाइ झाली तू दिलेल्या यातनांची!

ज्या क्षणी विझले दिवे माझ्यासमोरी पेटलेले..
संपली तेव्हाच गर्दी मागच्या

कशाला अपेक्षा पुन्हा भेटण्याची?
नको ती परीक्षा पुन्हा विलगण्याची

कितीदा जगाला पुन्हा तेच सांगू?
कुणा काळजी सत्य ते ऐकण्याची?

चव्हाट्यावरी कोणते दु:ख आले?
सवय लागली दु:ख सांभाळण्याची?

अबोल्यात लपले खरे प्रेम होते
चढाओढ होती नजर टाळण्याची

अता भिस्त तुझिया समंजसपणावर
अता फक्त आशा तुझ्या परतण्याची

उभा मीच माझ्या सवे आणि मागे

काळजाला जाळतो हा पावसाळा
अन तुला कुरवाळतो हा पावसाळा

चातकाला जा कुणी सा॑गून टाका
रोज त्याला टाळतो हा पावसाळा

वाट राधा पाहते यमुना किनारी
शब्द कोठे पाळतो हा पावसाळा

च॑द्रमोळी झोपडी ही मोडलेली
अन तिच्यावर भाळतो हा पावसाळा

जलसमाधी झोपड्या॑नाही दिली अन
ब॑गले सा॑भाळतो हा पावसाळा
   
        - रवि केसकर

दांभिक ही दुनिया सारी,
कोणास आपले म्हणावे आता?

हजार प्रश्न उभे राहती समोर,
कशास उत्तर द्यावे आता?

शोधले की सापडले म्हणतात,
पण शोधायचे कसे सांगा आता?

खरे कोणते नि खोटे कोणते?
कशावर विश्वास ठेवावा आता?

गोंधळात टाकती सारे जण,
कसे यातून बाहेर यावे आता?

प्रेमाच्या दिसती निरनिराळ्या परिभाषा,
खरे प्रेम