गझल

.................................
...जायचे कुठे ?
.................................

ही दुपार...भरदुपार...जायचे कुठे ?
सावली कुठे न गार...जायचे कुठे ?

सोबतीस पाहिजेच ना कुणीतरी ?
सोबतीविनाच यार...जायचे कुठे ?

संपलीच पावलांमधील चेतना....
घेउनी तुझा नकार...जायचे कुठे ?

`गाव हे अगत्यशील...`सांगतोस तू...
मात्र बंद दार दार...जायचे कुठे ?

एक वाट दाखवेल का कुणी मला...?
मार्ग भोवती

आज थोडेसे चुकीचे वागण्याचा बेत आहे.
आज तुजला एकट्याने गाठण्याचा बेत आहे.

भेटते मजला पुन्हा ती त्याच त्या वळणावरी का
मज कळेना योग हा की गुंतण्याचा बेत आहे.

अंगणी माझ्या कशाला कवडशांनी फेर धरला
ही तुझी चाहूल की हा चांदण्याचा बेत आहे.

टाकली पेटीत जेव्हा मी जराशी जास्त नाणी
देव

वाटती दारे तिथे निघतात खिडक्या
जीवनाची मयसभा घेतेय फिरक्या

भेटली नाही तुला स्वप्नात सुद्धा!
काय तू स्वप्नातही घेतोस डुलक्या?

वळण माझे पाहिले तर सरळ होते
घेत होती वाट पण पायात गिरक्या

कातडी सोलून काढा पाहिजे तर
पण नका चघळू मला मारीत मिटक्या

न्याय मागायास का गेलास वेड्या?
कायदा देईल आता

गवसता भासला, उजवा जणू
चिकटला तोच मग, जळवा जणू

सहजता भोवती , इतकी अशी
न घडल्या कत्तली, परवा जणू

निबर ते, लाज ना, उरली मना
चघळती प्रश्नही, हलवा जणू

उसळते रक्त हे, पुरते कुठे ?
हरवला मावळा, भगवा जणू

दुखविता भावना, खपली निघे
भडकती माणसे, वणवा जणू

दहशती जागती, दिवसा

=====================

अजून  दु:ख  वेगळे  असेल  काय  यापुढे?
जगायचे  मला  अता  तुझ्याशिवाय  यापुढे..

अनोळखी  छटा  तुझ्या  मुखावरील  सांगते,
'अनोळखी' म्हणून  मी  तुला  हवाय  यापुढे

नको  पडायला  अता  नवीन  प्रश्न  आणखी;
नको  सुचायला  मला  नवे  उपाय  यापुढे

किती  पवित्र  दोर  हा  तिच्या  गळ्यात  बांधला..
तिचा  न  उंबर्‍यातुनी  निघेल  पाय  यापुढे !

दगावला 

जा मुक्त तू साऱया जुन्या शपथातुनी
जा मुक्त तू साऱ्या नव्या वचनातुनी

माझ्यातुनी केले वजा आहे तुला
शून्यात आलो परतुनी शून्यातुनी

आता तुझे तर मौनही झाले घुमे
अन मागतो मी उत्तरे शब्दातुनी

जाताच तू विझले कसे सारे दिवे?
अन दाटला अंधार हा प्राणातुनी?

भोगीन मी साऱ्या सजा, पण सांग की
अपराध तो केला कुणी दोघातुनी?   

(जयन्ता५२)

मनास वाटे कसे जगावे तुझ्याविना
तरी उठवतेच फायदे हे तुझ्याविना

नको उगा औषधे पाठवू क्षणोक्षणी
तशी मी बरी सदाच असते तुझ्याविना

नकोस डोळे करूस मोठे नि किलकिले
नजर तुझी मज रहा सांगते तुझ्याविना

नकोच गिरवूस चांदण्यांची मुळाक्षरे
रिकामेच हे बरे उतारे तुझ्याविना

असे माहिती मिळे तेजही तुझ्यामुळे
तरी चांदणी नभी चमकते तुझ्याविना

लांबसडक तुझिया वेणीचा नाजुक फास असा लागावा...

प्राणपाखरू उडू नये, पण स्वर्गसुखाचा प्रत्यय यावा!

 

कवेत घेता सखे तुला मी, गंधित होउन जावा वारा

मिठीत माझ्या, तुझ्या तनूचा अबोल प्राजक्त मोहरावा!

 

काजळभरल्या डोळ्यांना मी चुंबताच, ओठी माझ्याही...

श्यामवर्ण त्या कृष्णसख्याचा काजळातुनी उतरुन यावा!

 

आधी घ्यावे पिऊन‍ तुझिया ओठांमधले अमृत

उधळून तुझ्यावरी रे, बहरून रात्र गेली,
उठवून उरात वणवा, विझवून रात्र गेली.

चाले हितगूज रे रोज तुझ्याच आठवांशी,
हे वेड जुनेच माझे, उमजून रात्र गेली.

तू सांग कसे हसू मी? मदधुंद या क्षणांशी,
जे घाव दिलेस वर्मी, उगळून रात्र गेली.

झाली इतुकी तुझी रे, मज सवय नीजताना,
शापीत तुझ्याविना मी

पूर आले ,सोसली मी वादळेही ,वाढलो मी
घाव भरले, पण फळांचा भार झाला वाकलो मी

या जगाच्या कौतुकाने केवढा  आनंदलो मी
 चंद्र झालो मी कुणाचा अन किती डागाळलो मी..

सोडल्याने देश माझी चालली फरफट कधी ची
बाप माझा सांगतो की वैभवाने माजलो मी

घेतले घरदार त्यांनी, घेतले सोने कुणी