गझल

 

कोठली ही हवा माझ्या घरी येत आहे?
आज ओढून तुजपाशी मला नेत आहे

तू मला प्रश्न नाही घातले - पण तरीही
मी कशाला उगीचच उत्तरे देत आहे?

का तुला लाभतो आराम ऊन्हात माझ्या?
कोणता रे तुला हा ताप छायेत आहे?

हा दिपस्तंभ का करतो दिशाभूल माझी?
सांग त्याला -

--------------------------------------

माणसे  समजावयाला  वेळ  जावा  लागतो
माणसे  बदलावयाला  वेळ  जावा  लागतो...

देवळे  उधळावयाला  फारसा  नाही  तरी,
देवळे  बनवावयाला  वेळ  जावा  लागतो

आपल्याही  माणसांना  ठोकरावे  लागते,
अर्जुना  उमगावयाला  वेळ  जावा  लागतो

मागतो  मी  सांडत्या तार्‍यास  काही  आजही,
भाबडेपण  जावयाला  वेळ  जावा  लागतो...

"का  मनाचे  घाव  ओले?" प्रश्न का  पडला  तुला?
साजणी, 

येण्यास पोहर्‍याला ,आडात पाहिजे ना
रे खोड जिंकण्याची, रक्तात पाहिजे ना

नाडा मला कितीही, तक्रार ना करी मी
वेडा कुणीतरी या, विश्वात पाहिजे ना

की ज्योतिषी कुणाच्या, दैवास काय जाणे
त्याचेच दैव त्याच्या, हातात पाहिजे ना

मदिरा खराब आहे ,कोणास सांगता रे?
की ऐकण्यास कोणी, शुद्धीत पाहिजे ना

गोडीस चुंबण्याच्या

एकांत सोसवे ना... प्रेमात अर्थ कसला?
प्रेमास घाबरे त्या.. हृदयांत अर्थ कसला?

साक्षात मृत्युलाही सोशीत गेली माय..
ही जाणही नसे त्या.. जन्मांत अर्थ कसला?

रण थोडके नसे परि पेटे पराक्रमाने,
जो आपुला न झाला.. विजयांत अर्थ कसला?

बोलून दाटलो अन् दाटून सांडलो मी..
बहि-यांसमोर गाथा वदण्यांत अर्थ कसला?

वाहून काळजातुन

प्रश्न एकावरी एक साचून राहिल्यासारखे
मीच माझे गुन्हे नीट मांडून ठेवल्यासारखे

         घाव सोसू कसे,लाज झाकून राहता राहिना
          थेट माझ्यावरी नेम आडून रोखल्यासारखे

एकटा राहिलो,आज सोडून चालले सोहळे
एवढे कर्जही श्वास मोजून फेडल्यासारखे

           मी न नात्यातला,जोर काढून फेकले हक्कही
           मोकळे वाटले शाप भोगून संपल्यासारखे

शांत देहात या

दिसते आहे कुरण बरे हे,चरून घेतो
कोणी नाही तोवर मी अंथरून घेतो


तिथे म्हणे मी श्वास घ्यायला बंदी आहे
मला नसे माझाच भरवसा मरून घेतो


'नको पसारा'म्हणालीस तू दिसावयाला
बळे बळे मी माझेही आवरून घेतो


तुझे अचानक आजच येण्याचे ठरलेही?
'थांब जराशी'माझ्यामध्ये शिरून घेतो


'करायचे भलतेच कशाला 'मीही म्हणतो
करावेच

लाव दार मी कथा उठावदार सांगतो
दु:ख पेरुनी पिके कशी बहार सांगतो

'गोड बोलुनी जिभेस धार ये' न जाणले
आपल्यांकडून घेतलेत वार सांगतो

ती न मानुदे तरी तुम्हास यार सांगतो
लागला असेल तीर आरपार सांगतो

सासरास चालता, वळून फार पाहिले
जीवनात हा कळू नये  थरार सांगतो

जो बघे तिला बनेल चित्रकार सांगतो

साध्याच माणसाची साधीसुधी कहाणी
गझलेत सावकारी, दुर्मीळ चायपाणी

या टेकड्या, कडे हे, अंधार आणि खड्डे
फिरतो मनात माझ्या होऊन मी लमाणी

होण्यास संत,  साधे,  प्रेमामधे पडावे
ती बेवफा निघावी, येईल संतवाणी

मदिरा खराब आहे, आम्हास सांगती जे
आली नि संपलीही त्यांची किती घराणी

गझलेत मावणारा ना शब्द लाभला की
सोपा उपाय

वर्तमानाशी  जुळाला  बंध नाही  फारसा
अन भविष्याचा  मनाला  गंध नाही  फारसा...

सोसण्याचा  तो  पुराणा  भोग  आहे  आजही,
सोसण्याचा  तो  जुना  आनंद  नाही  फारसा

कायदे  तोडावयाचे  वेड  आता  संपले..
कुंपणे  ओलांडण्याचा  छंद  नाही  फारसा

मोरपंखी  या  व्यथांना  तू  सये  माळून  घे...
हाय!  आता  मोगराही  धुंद  नाही  फारसा

फारशा  आता  अपेक्षा  ठेवणे 

माझ्यात दंग आहे, माझ्यात मस्त आहे
भलताच का तरीही मी वादग्रस्त आहे ?

नाही मदार माझी अदृश्य ईश्वरावर
मी नेहमी स्वतःवर ठेवून भिस्त आहे

म्हटलेच जीवनाला अपघात एक जर का
-- तर मी अनेक वर्षे अपघातग्रस्त आहे

बहुतेक सर्व होते नियमास मोडणारे
मी एकटा कदाचित् पाळीत शिस्त आहे

इतक्यात वास्तवा तू, देऊ नकोस हाका
...कवटाळण्यात स्वप्ने मी खूप व्यस्त आहे