जीवनाची सर्व पाने काय सोनेरीच होती ?
सारखी तेजाळणारी ओळ एखादीच होती !
गझल
टाळणे कंटाळणे सोपे न माना
शायराला पाळणे सोपे न माना
सारखा जातो कुठे मी कोण जाणे
सारखे धुंडाळणे सोपे न माना
वेदनांची दीर्घशी कादंबरी ही
या मनाला चाळणे सोपे न माना
जेवढी येते मजा टोचून आम्हा
तेवढे किंचाळणे सोपे न माना
प्रेम नावाचा गुन्हा केलाय मीही
लोचनांचे वाळणे सोपे न
............................
मलीन !
............................
प्रश्न आले पुन्हा नवीन किती !
उत्तरे कालचीच दीन किती !
ग्रासले जन्म, जन्म दुःखांनी....
द्यायचे घास आणखीन किती ?
जो म्हणाला चिडून नीच तुला....
तो निघाला स्वतःच हीन किती !
हात फैलाव तू तुझे दोन्ही...
शेवटी पाहिजे जमीन किती ?
या घरांची विशेषणे लाखो
शोधुनी काढू कशाला हारण्याची कारणे
मीच माझी जीत का नाकारण्याची कारणे
तू इथे होतीस तेव्हा कारणे होती कुठे
आणि आता ना घरे शाकारण्याची कारणे
देव देतो स्वप्न आणि तोच देतो लोचने
देत ना स्वप्नांस त्या साकारण्याची कारणे
कायसे माझ्यात? सारे जागजागी शोधती
मारण्याची आणि माती चारण्याची कारणे
हात ताणावे तिने
........................................
...हे नसे थोडके !
........................................
घुमे आज प्राणातुनी बासरी....हे नसे थोडके !
रुळू लागले गीत ओठांवरी... हे नसे थोडके !
तुझ्या जीवनातून बाहेर गेलो जरी फेकला ....
मनाची तुझ्या लाभली ओसरी...हे नसे थोडके !
नभा, श्रावणाची अपेक्षा कधी ठेवली सांग मी ?
मिळाल्या मला फक्त काही सरी...हे नसे थोडके
जशी जिंदगी ढळू लागली
*तशी तशी ती कळू लागली
कुपोषणाची कीड पसरता
नवी पालवी गळू लागली
शांति-ज्योत ही पेटविल्यावर
शांतता होरपळू लागली
दुनियेची बस तुडुंब भरली
जिंदगी लोंबकळू लागली
कशास फुंकर तिने घातली?
जखम पुन्हा भळभळू लागली
जरी आंधळा तरी जगाची
नेत्रपल्लवी कळू लागली
गंध तिचा वाऱ्यावर फिरला
कळी कळी
चेहरे झाकून, खोटे नांव घेती
देउनी सल्ले फुकाचे, भाव घेती
कापती वाटेल ते वाटेल त्याचे
आपली राखायला ते वाव घेती
वाकडे बोलू नका जे की खरे ही
माणसांचे, माणसे ती चाव घेती
की तुम्ही काही लिहा वायाच जाते
आपल्यांना दाद देण्या धाव घेती
वाळक्या शब्दांस येथे मानचिन्हे
शब्द मेले, जे मनाचे ठाव
कोरले भाग्यास मी वाळूत आहे
वादळाची हाक अध्यारूत आहे
ना कळू देणे मनाचे या जगाला
या उपायानेच मी शाबूत आहे
जात येतो, येत जातो,थांबतोही
गर्व सोडा श्वास ना काबूत आहे
ती पुढे सर्वात आनंदात चाले
प्रेतयात्रा ही जणू ताबूत आहे
वाटले सोडून द्यावे, फार झाले!
काय ना काव्यात जे दारूत आहे
पानाफुलातुन, वृक्षवेलीतुन घडते माझी कविता
कोण्या कळीला उमलून येता स्मरते माझी कविता
फेकुन दिलेल्या बुज-या कळीला जीवन मिळते कारण...
काट्याकुट्यातुन, दगडधोंड्यातुन फिरते माझी कविता
कित्येक भिजले या आसवांनी पण खंत नसे कारण...
अश्रुही घेतो हसूनी जेंव्हा कळते माझी कविता
कवितेस माझ्या घेऊन बोटी तरती सागर कारण...
बेधुंद लाटा येतात तेंव्हा