गझल

आरसा पाहायचा राहून गेला
चेहरा निरखायचा राहून गेला

यायची वचने फक्त मजला मिळाली
बोलला तो यायचा राहून गेला

मी कधीना पालखी कवितेस केली
शब्द हा मिरवायचा राहून गेला

न्याय मिळला ना कधी मज, तर कधी हा
फैसला लागायचा राहून गेला

रे जगी देवा तुझ्या सारेच होते
कोण तो राहायचा राहून

रात्र होती..पावसाचा नाद होता..
शांतता होती..तुझा पडसाद होता!

चांदणे होते तुझे की सांग माझे?
एवढ्यासाठीच का हा वाद होता??

वेल होती, एक वेडे फूल होते...
बाग माझाही कधी आबाद होता!

लाच द्यावी लागली माझ्या जीवाची..
लाच घेणारा कसा वस्ताद होता!!

खेळ हा कुठला रडीचा खेळला तो??
हारला होता, तरी नाबाद

माझ्या तुझ्यात काही, काही असे घडावे
सांगू नये जगाला काही असे असावे

पंचांग म्हणत होते की आजची अमावस
येता समोर तू कां मग चांदणे पडावे?

आडून चौकशी कां होते तुझ्याकडूनी?
प्रस्ताव थेट काही आता पुढ्यात यावे

अफवा कशा पसरल्या गावात जाणतो मी
बघुनी मला तुझे ते क्षण थांबणे असावे

माझ्याच

प्रश्न हि नव्हते समर्पक उथळ होती उत्तरे
सारखे वाटायचे कि हे खरे कि ते खरे

परतण्याच्या पायवाटा प्राक्तनाने खोडल्या
ठेवली चित्रात शिल्लक जीर्ण झालेली घरे

लोकशाहीवर असाही सूड त्यांनी घेतला
वाघ झाले शांत पाहून हिंस्र झाली मेंढरे

नाचला मनसोक्त पाऊस रे सुबत्ता यायला, पण
ध्वस्त झालो गाव सांगे पूर जेव्हा

कर्जमाफिच्या आमीशावर अशी माजली शेते
पाउस पडला नाहि तरीही पीक भुकेचे येते

कुपोषणाचा अर्थ कळाया उपोषणाला बसली
मातीच्या गर्भात अकाली जन्म जाहली शेते

किती गचकली पाण्यावाचून गणती कोणी केली
संख्या फुगवून सांगत गेले किती वाचली शेते

अनुदानाच्या थापा ऐकुन अता शहाणी झाली
किती कुणाचे टक्के असतील शोध लावती शेते

युगायुगांची

ज्याच्या नाराजीने सध्या नवीन वादळ उठले होते
हे शोधा कि आधी त्याचे किती जणांशी पटले होते

बाग जरा नाखुशच होती फुलांनीच समजोता केला
नव्या ऋतूंची वाट पाहुनी रंग फुलांचे विटले होते

पाय मोकळे झाल्यावरती उभा राहिला नवाच गुंता
सुटे, मोकळे होण्यामध्ये हात जरा गुरफटले होते

पुसू नका आरसे उगाचच तोंडावर

पुढे सरू की जाऊ मागे काय करू...?
द्वीधा द्वीधा या हृदयाचे काय करू ?

इथेच झोपू की एखादे घर शोधू ?
वहीत आहे काही पत्ते काय करू ?

पुढच्या थांब्यावरती उतरुन जाशिल तू
तुझ्यासवे मी बोलुन खोटे काय करू ?

रद्दी सारी विकून आलो बाजारी
आता हे कवितांचे गठ्ठे काय

अंगणी ये कुंतलांना खेळु दे ना वारियावर
गंध झाले शब्द सारे दरवळूदे या नभावर

एकटा नाही तुला मी पाहण्या आतूर झालो
चांदण्या लेऊन झाला चंद्र केव्हाचा अनावर

बाग होती वेल होती पण बहर नव्हतेच येथे
ही फुले उमलून आली काल तुजला पाहिल्यावर

आज मी गाईन तुजला पाहिजे ते सांजगाणे
दाद

आज अचानक तुझी आठवण का यावी
आज पापणी ओली माझी का व्हावी

फार काळ या गोष्टीला झाला नाही
युगे लोटली असतील पण का वाटावी

जुन्या वहीची तीच दुमडलेली पाने
अकस्मात वार्‍याने येउन उघडावी

बरेच काही घडले ह्या मधल्या काळी
तुला कहाणी कुठून आता सांगावी

शब्द उतरण्या पानावरती घाबरले
भीती इतकी