गझल

मी उसनवारी करुन जो आणला
एक दिवशी  धीर तो ही संपला

वेगळे अस्तित्व आहे आपले
सांगतो प्रत्येक जण गर्दीतला

वाटते आयुष्य जे ही पाहिले
एक निव्वळ भास होता आपला

रोड हा जातो जुन्या शहराकडे
राहतो जेथे कुणी माझ्यातला

जूनच्या महिन्यातला पाऊस तू
आणि माझा जन्म वैशाखातला........

तिथे ना फायदा काही कधी बोलून तत्वाचे
जिथे की कोण आहे बोलणारे हे महत्वाचे

चला बाहेर काढा शेपटी, मी चाललो आहे
गिळा बूटी जडी, पिटवा नगारे पौरुषत्वाचे

चरा निर्धास्त आता हंबरा शिमगा करा पोळा
गवत तुमच्याचसाठी पेरले भरपूर सत्वाचे

जरासा आसरा शोधून ठेवा हालण्याआधी
नसे ज्याच्यात मी ते विश्व होते बिनगुरुत्वाचे

गझल अंतीम भूषणची ममत्वानेच ओथंबे
तिच्यामधे कशाला शब्द हे यावे कटुत्वाचे?

तुझ्यावाचून संध्याकाळ माझी लांबली होती
तुझ्या पदरात सोनेरी उन्हे मी बांधली होती

सुखाची काळजी काही करावी लागली नाही
मुळी दु़:खेच माझी दीनवाणी, गांजली होती

भले झाली असावी वेळ झोपेची, कसा झोपू?
तुझ्या डोळ्यांतली स्वप्ने मगाशी भांडली होती

सखे ठोठावते आहेस कुठले दार देहाचे?
अशी ही कोणती इछा? कुठे मी डांबली

निकाल लागला कधीच या जगायचा
उगाच प्रश्न ऐच्छिकातला लिहायचा

पुन्हा नवी पहाट दाखवे नवा जिना
पुन्हा सवाल हाच की कसा चढायचा

न फायदा तरी न मोह सोडला कधी
जसे म्हणायचीस तू तसे करायचा

तुझाच भोंडला तुझाच आव सारखा
खिरापतीस आमच्या न ओळखायचा

 वराकडील मानपान मीच पाहतो
असाच भेटलाय तो मला पहायचा

सतर्क जीवनास

मिळते कोठे, हवे जे, मिळावया
हुलकावे, ते समोरी, सतावया
निजली स्वप्ने, उशाला, शवापरी
उरले हाती, न काही, गमावया
न उद्याचा, तू करी, घोर रे मना
मिळतो का आज, पाहू, जगावया ?
उरले नाही, बहाणे, जुने नवे
बघ झाला, हा बहाणा, रूसावया
भरल्या पीडा, खचूनी, घरी अशा
करते सुख, आत येण्या

शिंपडायला गुलाबपाणी येउन जा
आज आपल्या जुन्या ठिकाणी येउन जा

काय ज्यामुळे तुझी न होऊ शकले मी
सारवायला तुझी कहाणी, येउन जा

तू न यायचास जाणते, पण म्हणायची
खोड लागली जुनी पुराणी "येउन जा"

एक काळ गीत गायचा 'जायला नको'
आज आळवे करूण गाणी 'येउन जा'

काळजी मला, उगी तुला आठवेन मी
संपवायला जुनी निशाणी येऊन

येतात सोबती हे भेटायला मला..

की कावळेच येती टोचायला मला?

निघणार धिंड माझी, थोडाच वेळ बाकी

येतील दोस्त माझे सजवायला मला!

मी राहतो तिथे, त्या वठल्या तरूतळी

नेतील तोडुनी ते जाळायला मला!

आहे विखूरलो मी आता दिशांत दाही

येऊ नकोस तूही वेचायला मला!

मी छेडल्या सुरांना

मी नसतो तर कशास येथे पेले असते?
दिवाळखोरी मनावणारे ठेले असते!

मी आहे, जग आहे, हेही भरपुर आहे
दोघे नसतो, काय न जाणे केले असते?

जीवन म्हणजे "सजीवतेचे दाव पुरावे"
जरा चूक झाली असती तर नेले असते

नेम नेमका जिथे नको त्या तिथेच लागे
मला कळावे त्याआधी वळलेले असते

रक्त ओतले

=============
विरंगुळा या मनास नाही
उमेद या जीवनास नाही..

असेच हल्ली मनास होते,
उदास आहे/ उदास नाही..

अजून थोडे चिडून भांडू ,
पुरी निघाली भडास नाही !

छळून गेला सवाल, ज्याला-
कधीच नेले धसास नाही.

चुकून झाले.. चुकून होते..
दुखावण्याचा हव्यास नाही !

कसा सुखाचा फलाट यावा?
तुझ्या दिशेने प्रवास

दिसतो तुला जरी मी हिरवा अजून आहे
र्हुद्यात खोल माझ्या वणवा अजून आहे

विसरून वाट जातो माझ्याच मी घराची
वळणावरी जुन्या त्या चकवा अजून आहे

माझाच चेहरा तो दिसतोय डोळियाना
की आरसा  तुझा हा फसवा अजून आह्वे

आहे अजून मजला बिल्गून दुख माझे
माझ्यावरी सुखा॑चा रुसवा अजून आहे

म्रुत्यो म्हणे