गझल

आई मेंढ्या हाकत आहे, बाप दिवंगत आहे
लुगड्याच्या झोपाळ्यावरती बाळ तरंगत आहे

पायामध्ये चाळ बांधुनी बैठकीस आल्यावर
मूल रडत नाही ना बघणे फार विसंगत आहे

स्थलांतराच्या सातत्याची चिंता नाही त्यांना
स्वार्थासाठी त्यावरती लिहिणारा खंगत आहे

तुम्ही फक्त माझे काका ना, म्हणत बिलगली पोरे
हीच एक त्या अनाथ जगण्यामधली रंगत आहे

कारण काही नाही पण, मन उदास झाले आहे
हा अनाथ धुरकटला क्षण, मन उदास झाले आहे

भेटेन एकदा म्हणतो, मृत्यूच्यापार तुला मी
दरम्यान युगांताचे रण, मन उदास झाले आहे

एकेक मोजतो आहे, की कसे बळावत गेले
जन्माचे विस्कटलेपण, मन उदास झाले आहे

उर्वरिता रिक्ता त्याज्या, मिळतील तुला ही नावे
हे

मनांची मोडलेली वर्तुळे जोडून जाताना
कशाची खंत नाही राहिली येथून जाताना

अधोरेखीत झाले दोष माझ्या पोहण्यामधले
तुझ्या डोळ्यांतल्या लाटांसवे वाहून जाताना

तुला पटले असावे चालतो नाकासमोरी मी
तुला मी पाहिले नाही तुला खेटून जाताना

कुठे जाणार ह्याची योजना मांडू कशासाठी
ठरवतो मागचा रेटाच लोंढ्यातून जाताना

तुझीही हार माझाही पराभव ह्या

काही नवीन सुट्टे शेरः
================================

सुगंध शोधत असताना हे समजत नव्हते मला कधी
चाफ्याच्या वरताण घमघमे एक मोगरा घरामधे
=================================

कातरवेळी उदास वाटत असणे
सर्व ठीक असण्याचे लक्षण असते
=================================

ओसाड व्हायच्या आधी माझी हिरवळ
कुठल्या पाण्यावर तगली हेच स्मरेना
=================================

विस्मरलेले कोणी कोणी भेटत आहे
कधी किती कोणाचा होतो

संवेदनशिल विषयांना बाजार बनविले जाते
टोप्या नि मेणबत्त्यांना विक्रीस आणले जाते

ही घुसमट कोणा सांगू, मी न्याय कुणाला मागू?
भर रस्त्यावर डोळ्यांनी हे स्त्रीत्व भोगले जाते

त्या कथा कोठवर ऐकू … ज्यामध्ये एका स्त्रीला
पाचात वाटले जाते … द्यूतात लावले जाते …

षडयंत्र ऋतूंचे इथल्या मज कुठे माहिती होते?
कोणास

एकटा सागरकिनारा एकटा
जन्म ओसरणार सारा एकटा

केवढे अब्जावधी तारे नभी
वेगळा प्रत्येक तारा एकटा

सांग ना देणार कुठवर सावली?
मेघ तो उंडारणारा एकटा

काढली झापड तसे कळले मला
मीच नाही धावणारा एकटा

ऐकले, गिरणीत आता राहतो
फाटका, बेगार वारा एकटा

पांगला मोर्चा, तरी वेडा तिथे
देत आहे क्षीण नारा

चोर आपल्या मनातले तू कुठे कधी अन कसे लपवशिल
किती जरी मुखवटे ओढले ते तुजला नक्की ओळखतिल

कट माझ्या म्रुत्यूचा त्यांच्या गोटामध्ये शिजवत होते
मी दिसल्यावरती ओरडले,तू तर शंभर वर्षे जगशिल

त्यांचे हसणे पहावयाचे असले तर मी दु:खी होतो
मी हसताना दिसलो तर मग निश्चित ते सारे हळहळतिल

सावधानता बाळगतो

काय नभाची आहे इच्छा पाहू
कसा बरसतो पाउस यंदा पाहू

डोळ्यांची तर तहान भागत आहे
ओठांची मिटते का तृष्णा पाहू

दूर स्वत:पासून जरासे जाऊ
अन् थोडा अपुलाच तमाशा पाहू

करपवणारे ऊन पाहुनी झाले
गोठवणार्‍या आता गारा पाहू

जगण्याची कातडी बडवतो आहे
बघणारा धरतो का ठेका पाहू

बघू कोणते पाउल अंतिम

हुंदका उरातच गोठवायचा आहे
हा त्रास मला कोळून प्यायचा आहे

चालला कुठे हा कळप झुरत हरणांचा
का , पुढे 'सुखांचा झरा' यायचा आहे

कोरंट तरी आपली फुलुन येते का
अन् तुला नवा फुलबाग घ्यायचा आहे

"नागरीक"चा एवढा अर्थ आहे की
हा देश मलाही वाचवायचा आहे

तो समोर ठेविल वेगवेगळ्या इच्छा

कविवर्य सुरेश भट यांचा आज (15 एप्रिल) जन्मदिन.
त्यांना विनम्र आदरांजली.
................................................................

............................................
नीट वाच...!
............................................

ही निष्कर्षाची कशास इतकी घाई ?
वेड्यात मला काढून शहाणा जाई...

हा काळ निर्दयी नागवतो सगळ्यांना...
आयुष्य न देई कशाचीच भरपाई

मज मधून येते जाग उदास सुरांनी...
कोणास्तव गाते रात्र मुकी अंगाई ?

मी