गझल

गुंजते कानात हाळी... नेहमीची
आठवांची ही भूपाळी... नेहमीची

दिवसभर हा चेहरा हसराच असतो
आसवांची रात्रपाळी...नेहमीची

सुख मला सोडून जाते, दु:ख नाही
वाट ही माझी निराळी... नेहमीची

भोवताली, ठाण मांडुन बैसलेली
यातनांची मांदियाळी...नेहमीची

पिंपळाचे पान... हे आयुष्य माझे
तू उगा जपतेस जाळी...नेहमीची

उधळुनी अंधार जनतेच्या नशीबी
राज्यकर्त्यांची दिवाळी...नेहमीची

वेदनेवरची झटकतो राख माझ्या

गुणसुत्रे  नि पेशींसंगे प्राणी बदलून गेले
गाव संपले माझे  आणिक शहर वसवून गेले

किलबिलणाऱ्या पक्ष्या देतो, मुठीमुठीने दाणे
त्याच्या ओठावरती  गाणे होते रुसून गेले

कसा आगळा सुगंध आता जुईस येतो आहे
प्रेमाने या मातीला हे कोण कवळून गेले?

किरणांसम चमकत ही ध्येये माझ्यासमोर आली
गेली ती निसटून दूर अन् मीही हरवून गेले

नकोस पाहूस चित्रामधला पाऊस तू हळवा

..शह..
---------------------------------------------------
कधी वादळी,कधी तांडवी..निवांत होतो नहात मी.
चार आसवे तिने ढाळता..पुरात गेलो वहात मी..

रानोमाळी वा खडक़ाळी

..मजेत होतो सुखात मी.
संसाराच्या मोही पडता..पिसला गेलो गव्हात मी..

बुरुज राखले शर्थीने अन गनिमांची ही कत्तल केली

विचार आला पुन्हा जुना तो, जुनी धिटाई तशीच आहे
"बघा झटकले!" अशी आमची जुनी बढाई तशीच आहे!

जरी पुढारी हसून सांगे - "जवळजवळ संपलीच समजा! "
घरात दारात पोचलेली सुरू लढाई तशीच आहे

अजून झुकतात मेघ काही, अजून झरतात थेंब थोडे
अजून माझ्या नभातली सावळी निळाई तशीच आहे

"उद्यातरी फेकतील

भासतो वेडा जो माझ्या यायला घरी चाहतो १
राहतो तेथे मी जेथे मी  न माझा राहतो२

दचकतो अन थबकतो मग निरखतो माझी प्रिया
मारुनि डोळा मला मग गार वारा वाहतो

चालणे जमतेय की मज न्यायला घरी लागते
घ्यायला बसल्यावरी कोण इतके पाहतो३

प्रेम, अनुभव, अश्रु, मदिरा, कल्पना, प्रतिभा

..........................
प्रघात
..........................

तुझी व्यथा काळजात आहे  कुठेतरी !
कुठेतरी आत आत आहे...कुठेतरी !

कशास आता उगाच `नाही` म्हणायचे ?
- तसे तुझ्याही मनात आहे कुठेतरी !!

उजाडले, हे पटायला वेळ लागतो...
मनात या चांदरात आहे कुठेतरी !

गिळून अपमान टाकला मी कधीच जो -
 तुझ्या जिवालाच खात आहे कुठेतरी

ऐनवेळी संपल्या पणतीतल्या वाती
वाट सूर्याची पहाती खिन्न ह्या राती

 

बदलले आहेत सारे रंग दुनियेचे
पत्थरांचे गीत आता पाखरे गाती

 

माडीवरी माडी चढे लुच्च्या-लबाडांची१
कष्टणार्‍यांच्याच हाती येतसे माती

 

शाहणे झालेत बोके मिळवती लोणी
(फक्त त्यांनी माकडांशी जोडली नाती)

 

येईलही पाणी उद्या ह्या कोरड्या पाटास, पण

तो क्षण नव्ह्ता मेलेला
केवळ मागे गेलेला

आधी भोळा होता तो
नंतर चावट झालेला

बोलत बसला कितीतरी
थोडी बहुदा प्यालेला

स्वच्छ कवडसा इतका की
नुक्ता दवात न्हालेला

प्रेमाइतका संयमही
खूप खोलवर दडलेला

माणुस बुद्धी असताना
बेसुमार का व्यालेला

मरणाबद्दल विचार मी
जगण्याआधी केलेला

अलीकडे एवढ्यात थकतो मी
चकवावे कुणीही चकतो मी

मी तसा जाणकार नाही पण
तुज डोळ्यास वाचू शकतो मी

सूर्या दिवसपाळी देतो अन
रात्री एकटा भटकतो मी

मज दिसता मी लाख वर्षांनी
या बघण्या कसा थिरकतो मी

आलो पाहण्यात तर कळवा
केव्हाचा मला हुडकतो मी

सूर त्याचे, चित्त माझे,  साद अन पडसाद आहे
तोकडा व्यासंग माझा;  आसवांची दाद आहे

मी जुना झालो कधी? का? ते मला कळलेच नाही...
वेगळे संदर्भ आता खुंटला संवाद आहे

एक रस्त्याच्या कडेला फूल खोकत बोलले, "ह्या -
माणसांचा फार आता वाढला उच्छाद आहे!"

बंगले बांधा तुम्ही पण झोपड्यांमध्येच का रे